SavedAdd your journal

Journals / Alanya Akademik Bakış / 2026 / Cilt: 10 Sayı: 3

The Mediating Role of Green Psychological Climate in the Effect of Sustainable Leadership on Green Human Resource Management

Sürdürülebilir Liderliğin Yeşil İnsan Kaynakları Yönetimi Üzerindeki Etkisinde Yeşil Psikolojik İklimin Aracılık Rolü

Mustafa Altıntaş(KIRŞEHİR AHİ EVRAN ÜNİVERSİTESİ, İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ, SİYASET BİLİMİ VE KAMU YÖNETİMİ BÖLÜMÜ, YÖNETİM BİLİMLERİ ANABİLİM DALI)0000-0002-9846-5513
Mustafa Atsan(MERSİN ÜNİVERSİTESİ)0000-0001-6221-7342
Pages
818–834
Publication Date
2026-09-29
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The findings indicate that sustainable leadership has a positive and significant effect on green psychological climate, while green psychological climate strongly and significantly influences perceptions of green human resource management.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The aim of this study is to examine the effect of sustainable leadership on green human resource management and the mediating role of green psychological climate in this relationship.
📊
Key Findings & Data:The study was conducted using data collected from 482 employees working in SMEs operating in Mersin, Türkiye.
💡
Conclusion & Impact:The findings indicate that sustainable leadership has a positive and significant effect on green psychological climate, while green psychological climate strongly and significantly influences perceptions of green human resource management.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sürdürülebilir Liderlik · Yeşil İnsan Kaynakları Yönetimi · Yeşil Psikolojik İklim

Abstract

The aim of this study is to examine the effect of sustainable leadership on green human resource management and the mediating role of green psychological climate in this relationship. In line with increasing environmental pressures and sustainability-oriented competitive conditions, organizations are increasingly adopting management approaches that consider not only economic responsibilities but also social and environmental responsibilities. In this context, it is important to reveal the role of sustainable leadership in shaping environmentally oriented human resource practices. The study was conducted using data collected from 482 employees working in SMEs operating in Mersin, Türkiye. The data were analyzed through partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) using the SmartPLS software. The findings indicate that sustainable leadership has a positive and significant effect on green psychological climate, while green psychological climate strongly and significantly influences perceptions of green human resource management. However, the direct effect of sustainable leadership on green human resource management was found to be insignificant. The results of the mediation analysis revealed that green psychological climate plays a full mediating role in the relationship between sustainable leadership and green human resource management. The findings demonstrate that sustainable leadership influences green human resource practices indirectly through employees’ perceptions of the environmental climate rather than through a direct effect. This study aims to contribute to the existing body of knowledge in the leadership and human resource management literature.

Özet

Bu araştırmanın amacı, sürdürülebilir liderliğin yeşil insan kaynakları yönetimi üzerindeki etkisini ve bu etkide yeşil psikolojik iklimin aracılık rolünü incelemektir. Artan çevresel baskılar ve sürdürülebilirlik odaklı rekabet koşulları doğrultusunda örgütlerin yalnızca ekonomik değil, sosyal ve çevresel sorumluluklarını da dikkate alan yönetim anlayışlarına yöneldiği görülmektedir. Bu açıdan sürdürülebilir liderlik yaklaşımının, çevre odaklı insan kaynakları uygulamalarının şekillenmesinde nasıl bir rol üstlendiğinin ortaya konulması önem taşımaktadır. Araştırma, Mersin ilinde faaliyet gösteren KOBİ’lerde çalışan 482 kişiden elde edilen veriler üzerinden gerçekleştirilmiştir. Veriler SmartPLS programı aracılığıyla kısmi en küçük kareler yapısal eşitlik modellemesi (PLS-SEM) yöntemiyle analiz edilmiştir. Elde edilen bulgular, sürdürülebilir liderliğin yeşil psikolojik iklim üzerinde pozitif ve anlamlı bir etkiye sahip olduğunu; yeşil psikolojik iklimin ise yeşil insan kaynakları yönetimi algısını güçlü ve anlamlı biçimde etkilediğini göstermektedir. Buna karşılık sürdürülebilir liderliğin yeşil insan kaynakları yönetimi üzerindeki doğrudan etkisi anlamlı bulunmamıştır. Aracılık analizi sonuçları, sürdürülebilir liderliğin yeşil insan kaynakları yönetimi üzerindeki etkisinde yeşil psikolojik iklimin tam aracılık rolü üstlendiğini ortaya koymuştur. Bulgular sürdürülebilir liderliğin yeşil insan kaynakları uygulamalarını doğrudan olmayıp çalışanların algıladığı çevresel iklim üzerinden etkilediğini göstermektedir. Araştırma, liderlik ve insan kaynakları literatüründeki bilgi birikimine katkı sunmayı hedeflemektedir.

🔖

Cite This Article

Altıntaş, M., Atsan, M. (2026). The Mediating Role of Green Psychological Climate in the Effect of Sustainable Leadership on Green Human Resource Management. Alanya Akademik Bakış, Cilt: 10 Sayı: 3, 818–834. https://doi.org/10.29023/alanyaakademik.1903911

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (61)

  1. Acar, S. (2022). Örgütlerde yeşil insan kaynakları yönetiminin önemi. İksad Publishing House.
  2. Achmad, F., & Wiratmadja, I. I. (2024). Driving sustainable performance in SMEs through frugal innovation: The nexus of sustainable leadership, knowledge management, and dynamic capabilities. IEEE Access.
  3. Ahmad, S. (2015). Green human resource management: Policies and practices. Cogent Business & Management, 2(1), 1–13. https://doi.org/10.1080/23311975.2015.1030817
  4. Aksu, E., & Doğan, S. (2021). Yeşil insan kaynakları yönetimi ve çevresel sürdürülebilirlik: Bir değerlendirme. İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 25(2), 113–130.
  5. Attar, M., & Soğancıoğlu, Ş. (2025). Sürdürülebilir liderlikten kurumsal sürdürülebilirliğe: Yeşil çift yönlü inovasyon. Business & Management Studies: An International Journal, 13(4), 2326–2348. https://doi.org/10.15295/bmij.v13i4.2668
  6. Avery, G. C. & Bergsteiner, H. (2011). Sustainable leadership practices for enhancing business resilience and performance. Strategy & Leadership, 39(3), 5-15, doi: https://doi.org/10.1108/10878571111128766
  7. Baş, D., & Kesen, M. (2024). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının örgütsel özdeşleşme ve örgütsel bağlılık üzerindeki etkisi. Alanya Akademik Bakış, 8(1), 174–194. https://doi.org/10.29023/alanyaakademik.1300910
  8. Berrone, P., & Gomez-Mejia, L. R. (2009). Environmental performance and executive compensation: An integrated agency-institutional perspective. Academy of Management Journal, 52(1), 103–126. https://doi.org/10.5465/amj.2009.36461950
  9. Biçer, İ., & Sarıgül, S. S. (2025). Sağlık kurumlarında sürdürülebilir liderlik ve yeşil inovasyon arasındaki ilişkide yeşil insan kaynaklarının aracı rolü. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(3), 1144–1167. https://doi.org/10.17494/ogusbd.1762012
  10. Biswas, S. R., Dey, M., & Bhattacharjee, S. (2021). How does corporate environmental strategy contribute to voluntary environmental behavior? Influence of psychological green climate, firm size, and employees’ age. SAGE Open, 1–11. https://doi.org/10.1177/21582440211006054
  11. Boeske, J., & Murray, P. A. (2022). The intellectual domains of sustainability leadership in SMEs. Sustainability, 14(4), Article 1978. https://doi.org/10.3390/su14041978
  12. Byrne, B. M. (2016). Structural equation modeling with AMOS: Basic concepts, applications, and programming (3rd ed.). Routledge.
  13. Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
  14. Coşkun, R., Altunışık, R., & Yıldırım, E. (2019). Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri. Sakarya Yayıncılık.
  15. Davies, B. (2007). Sustainable leadership. B. Davies (Ed.), Developing sustainable leadership içinde (ss. 1-13). London: SAGE Publications. https://doi.org/10.4135/9781446214015.n1
  16. Demir, B., Akdemir, M. A., Kara, A. U., Sagbas, M., Sahin, Y., & Topcuoglu, E. (2025). The mediating role of green innovation and environmental performance in the effect of green transformational leadership on sustainable competitive advantage. Sustainability, 17(4), 1407. https://doi.org/10.3390/su17041407
  17. Dumont, J., Shen, J., & Deng, X. (2017). Effects of green HRM practices on employee workplace green behavior: The role of psychological green climate and employee green values. Human Resource Management, 56(4), 613–627. https://doi.org/10.1002/hrm.21792
  18. Erbaşı, A. (2021a). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamaları ölçeğinin Türkçeye uyarlaması. Kafkas Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 12(23), 247–262. https://doi.org/10.36543/kauiibfd.2021.012
  19. Erbaşı, A. (2021b). Yeşil psikolojik iklim ölçeği: Türkçe’ye uyarlama çalışması. Hacettepe Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 39(4), 619–632. https://doi.org/10.17065/huniibf.848308
  20. Goolamally, N., & Ahmad, J. (2014). Attributes of school leaders towards achieving sustainable leadership: A factor analysis. Journal of Education and Learning, 3(1), 122–133. https://doi.org/10.5539/jel.v3n1p122
  21. Guerci, M., & Carollo, L. (2016). A paradox view on green human resource management: Insights from the Italian context. The International Journal of Human Resource Management, 27(2), 212–238. https://doi.org/10.1080/09585192.2015.1033641
  22. Gupta, R., & Kaur, S. (2024). A 2-1-1 multilevel perspective of understanding the relationship between green human resource management practices, green psychological climate, and green employee behavior. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 31(5), 4068–4084. https://doi.org/10.1002/csr.2778
  23. Günaydın, C., Gerçek, M., & Elmas-Atay, S. (2025). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının KOBİ’ler bağlamında değerlendirilmesine yönelik bir derleme çalışması. Kastamonu Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 27(1), 40–61.
  24. Hair, J. F., Hult, G. T. M., Ringle, C. M., & Sarstedt, M. (2014). A primer on partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Sage.
  25. Hair, J. F., Hult, G. T. M., Ringle, C. M., Sarstedt, M., Castillo Apraiz, J., Cepeda Carrión, G. A., & Roldán, J. L. (2019). Manual de partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). OmniaScience.
  26. Hair, J. F., Matthews, L. M., Matthews, R. L., & Sarstedt, M. (2017). PLS-SEM or CB-SEM: Updated guidelines on which method to use. International Journal of Multivariate Data Analysis, 1(2), 107–123. https://doi.org/10.1504/IJMDA.2017.087624
  27. Henseler, J., Dijkstra, T. K., Sarstedt, M., Ringle, C. M., Diamantopoulos, A., Straub, D. W., Ketchen, D. J., Hair, J. F., Hult, G. T. M., & Calantone, R. J. (2014). Common beliefs and reality about PLS: Comments on Rönkkö and Evermann (2013). Organizational Research Methods, 17(2), 182–209.
  28. Henseler, J., Ringle, C. M., & Sarstedt, M. (2015). A new criterion for assessing discriminant validity in variance-based structural equation modeling. Journal of the Academy of Marketing Science, 43(1), 115–135. https://doi.org/10.1007/s11747-014-0403-8
  29. Hosain, S., & Rahman, M. D. (2016). Green human resource management: A theoretical overview. IOSR Journal of Business and Management, 18.
  30. Hughes, R. L., Ginnett, R. C., & Curphy, G. J. (2002). Leadership: Enhancing the lessons of experience (4th ed.). McGraw-Hill Irwin.
  31. Iqbal, Q., Ahmad, N. H., & Halim, H. A. (2020). How does sustainable leadership influence sustainable performance? Empirical evidence from selected ASEAN countries. Sage Open, 10(4), Article 2158244020969394. https://doi.org/10.1177/2158244020969394
  32. Jabbour, C. J. C., & de Sousa Jabbour, A. B. L. (2016). Green human resource management and green supply chain management: Linking two emerging agendas. Journal of Cleaner Production, 112, 1824–1833. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2015.01.052
  33. Kalkavan, S. (2015). Examining the level of sustainable leadership practices among the managers in Turkish insurance industry. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 207, 20–28. https://doi.org/10.1016/j.sbspro.2015.10.145
  34. Kavgacı, Y., & Erkmen, T. (2021). Yeşil insan kaynakları yönetimi uygulamalarının kurumsal sosyal sorumluluktaki rolü. Business & Management Studies: An International Journal, 9(3), 794–821. https://doi.org/10.15295/bmij.v9i3.1792
  35. Koçak, E., & Baş, M. (2022). Çalışanların iş yerlerindeki çevreci davranışları ile yeşil iş yeri iklimi algıları ilişkisinde algılanan tüketici etkinliğinin düzenleyiciliği. İşletme Araştırmaları Dergisi, 14(1), 433–448. https://doi.org/10.20491/isarder.2022.1389
  36. Lewandowska, A., Ullah, Z., AlDhaen, F. S., AlDhaen, E., & Yakymchuk, A. (2023). Enhancing organizational social sustainability: Exploring the effect of sustainable leadership and the moderating role of micro-level CSR. Sustainability, 15(15), 11853. https://doi.org/10.3390/su151511853
  37. Mayer, D. M., Kuenzi, M., & Greenbaum, R. L. (2010). Examining the link between ethical leadership and employee misconduct: The mediating role of ethical climate. Journal of Business Ethics, 95(Suppl. 1), 7–16. https://doi.org/10.1007/s10551-011-0794-0
  38. Mumcu, A. Y. (2025). İşletmelerde sürdürülebilir liderlik ölçeğinin Türkçe uyarlama güvenirlik ve geçerlilik çalışması. Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi, 49, 89–104. https://doi.org/10.18092/ulikidince.1637619
  39. Naz, S., Jamshed, S., Nisar, Q. A., & Nasir, N. (2021). Green HRM, psychological green climate and pro-environmental behaviors: An efficacious drive towards environmental performance in China. Current Psychology. https://doi.org/10.1007/s12144-021-01412-4
  40. Norton, T. A., Zacher, H., & Ashkanasy, N. M. (2014). Organisational sustainability policies and employee green behaviour: The mediating role of work climate perceptions. Journal of Environmental Psychology, 38, 49–54. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2013.12.008
  41. Norton, T. A., Zacher, H., Parker, S. L., & Ashkanasy, N. M. (2017). Bridging the gap between green behavioral intentions and employee green behavior: The role of green psychological climate. Journal of Organizational Behavior, 38(7), 996–1015. https://doi.org/10.1002/job.2178
  42. Oktaysoy, O. (2025a). Yeşil dönüştürücü liderliğin işe adanma ve sürdürülebilir örgüt performansı üzerindeki etkisinde yeşil insan kaynakları yönetiminin aracı rolü: Trabzon Arsin Organize Sanayi Bölgesinde bir araştırma. Kent Akademisi, 18(6), 3530–3553. https://doi.org/10.35674/kent.1677501
  43. Oktaysoy, O., Topcuoglu, E., Ozgen-Cigdemli, A. O., Kaygin, E., Kosa, G., Turan-Torun, B., Kobanoglu, M. S., & Uygungil-Erdogan, S. (2025c). The mediating role of job satisfaction in the effect of green transformational leadership on intention to leave the job. Frontiers in Psychology, 16, Article 1490203. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1490203
  44. Oktaysoy, O., Topcuoglu, E., Selvi, M. S., Uygungil-Erdogan, S., Şahin, Y., Tatar, V., Özdemirkol, M., & Karafakioglu, E. (2025b). Psychological green climate as a mediator between green transformational leadership, innovation, and environmental awareness. Frontiers in Psychology, 16, 1–16. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2025.1701658
  45. Paillé, P., & Raineri, N. (2015). Linking perceived corporate environmental policies and employees’ eco-initiatives: The influence of perceived organizational support and psychological contract breach. Journal of Business Research, 68(11), 2404–2411. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2015.02.021
  46. Sabokro, M., Masud, M. M., & Kayedian, A. (2021). The effect of green human resources management on corporate social responsibility, green psychological climate and employees’ green behavior. Journal of Cleaner Production, 313, 127963. https://doi.org/10.1016/j.jclepro.2021.127963
  47. Sarstedt, M., Ringle, C. M., Henseler, J., & Hair, J. F. (2014). On the emancipation of PLS-SEM: A commentary on Rigdon (2012). Long Range Planning, 47(3), 154–160.
  48. Silalaiy, K., Ratanaolarn, T., & Thawisook, M. (2018). A study of confirmatory factor analysis of sustainable leadership for vocational education. The Online Journal of New Horizons in Education, 8(1), 32–41.
  49. Šimanskienė, L., & Župerkienė, E. (2014). Sustainable leadership: The new challenge for organizations. Forum Scientiae Oeconomia, 2(1), 81–93.
  50. Singh, S. K., Del Giudice, M., Chierici, R., & Graziano, D. (2020). Green innovation and environmental performance: The role of green transformational leadership and green human resource management. Technological Forecasting and Social Change, 150, 119762. https://doi.org/10.1016/j.techfore.2019.119762
  51. Spence, L. J. (2016). Small business social responsibility: Expanding core CSR theory. Business & Society, 55(1), 23-55. https://doi.org/10.1177/0007650314523256
  52. Storey, D. J. (2016). Understanding the small business sector. Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315544335
  53. Tunç, A., & Topçuoğlu, E. (2025). Mediating Role of Sustainable Development Goals in the Effect of Green Transformational Leadership on Employee Performance in the Aviation Industry. Journal of Aviation, 9(2), 331-337. https://doi.org/10.30518/jav.1572763
  54. Turkstat. (2023). Küçük ve orta büyüklükteki girişim istatistikleri 2022. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/ Türkiye İş Kurumu. (2024). İşgücü piyasası araştırması Mersin ili 2023 yılı sonuç raporu. Erişim tarihi: 20 Aralık 2025, https://www.iskur.gov.tr/medya/cwejiwwi/mersin.pdf
  55. Ur Rehman, K., Anwar, R. S., Antohi, V. M., Ali, U., Fortea, C., & Laura Zlati, M. (2024). Driving frugal innovation in SMEs: how sustainable leadership, knowledge sources and information credibility make a difference. Frontiers in Sociology, 9, 1344704. https://doi.org/10.3389/fsoc.2024.1344704
  56. Uslu, Y. D., & Kedikli, E. (2017). Sürdürülebilirlik kapsamında yeşil insan kaynakları yönetimine genel bir bakış. Third Sector Social Economic Review, 52(3), 66–81.
  57. Visser, W., & Courtice, P. (2011). Sustainability leadership: Linking theory and practice. https://doi.org/10.2139/ssrn.1947221
  58. Yerdelen-Kaygın, C., Oktaysoy, O., Topcuoglu, E., & Kaygin, E. (2025). The mediating role of financial needs in the impact of green transformational leadership on innovative behavior and digital transformation. International Journal of Organizational Leadership, 14(3), 550–569. https://doi.org/10.33844/ijol.2025.60521
  59. Yıldız, E. (2021). SmartPLS ile yapısal eşitlik modellemesi: Reflektif ve formatif yapılar (2. baskı). Seçkin Yayınları.
  60. Younis, Z., & Hussain, S. (2023). Green transformational leadership: Bridging the gap between green HRM practices and environmental performance through green psychological climate. Sustainable Futures, 6, 100140. https://doi.org/10.1016/j.sftr.2023.100140
  61. Zafar, H., & Suseno, Y. (2024). Examining the effects of green human resource management practices, green psychological climate, and organizational pride on employees’ voluntary pro-environmental behavior. Organization & Environment, 37(4), 581–609. https://doi.org/10.1177/10860266241241532