AI Summary & Key Takeaways
AI InsightGiven the small sample, these findings should be interpreted cautiously and warrant replication in larger studies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: This study aimed to identify indicators of parental alienation in children referred for forensic psychiatric evaluation after sexual abuse allegations against the father. Methods: This retrospective case series included ten children referred for forensic psychiatric evaluation of alleged sexual abuse at an authorized forensic institution in Turkey between 2021 and 2025. Sociodemographic, psychiatric, and legal data were extracted from official files; directed qualitative content analysis identified indicators of parental alienation from children’s statements and forensic reports. Results: Mean age was 6.70 years (range: 4.50–9.00) at the time of the alleged incident and 8.89 years (range: 6.29–10.32) at forensic evaluation. All children were living with their mothers following parental separation or divorce, and recurrent allegations concerning the father were documented in all cases. Indicators of parental alienation were identified by the forensic institution alone in six cases, by tertiary medical institutions alone in two, and by both sources in two cases. The most frequent indicators were Avoidance–Negative Affect and Polarized Relationship (each n=9), followed by Suggestion–Adult Discourse and Rejection of Family and Close Circle (each n=7). Domestic violence or threats were referenced in five cases. Conclusion: In this small, retrospective case series, the children’s narratives reflected overlapping patterns of trauma responses, external influence, and polarized family dynamics. Trauma-informed, developmentally sensitive, and multidisciplinary forensic psychiatric assessment may help differentiate abuse-related symptoms from suggestibility and potential parental alienation. Given the small sample, these findings should be interpreted cautiously and warrant replication in larger studies.
Özet
Amaç: Bu çalışmada, babaya yönelik cinsel istismar iddiaları sonrasında adli psikiyatrik değerlendirmeye sevk edilen çocuklarda ebeveyn yabancılaştırma göstergelerinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Bu retrospektif olgu serisine, 2021–2025 yılları arasında Türkiye’de yetkilendirilmiş bir adli kurumda cinsel istismar iddiası nedeniyle adli psikiyatrik değerlendirmeye sevk edilen on çocuk dahil edilmiştir. Sosyodemografik, psikiyatrik ve hukuki veriler resmi dosyalardan elde edilmiş; çocuk ifadeleri ve adli raporlar üzerinden ebeveyn yabancılaştırma göstergeleri yönlendirilmiş nitel içerik analizi ile belirlenmiştir. Bulgular: Ortalama yaş, iddia edilen olay tarihinde 6,70 yıl (aralık: 4,50–9,00), adli değerlendirme tarihinde ise 8,89 yıl (aralık: 6,29–10,32) olarak saptanmıştır. Tüm çocuklar ebeveyn ayrılığı veya boşanma sonrasında anneleriyle yaşamakta olup, babaya yönelik yinelenen iddialar tüm olgularda belgelenmiştir. Ebeveyn yabancılaştırma göstergeleri altı olguda yalnızca adli kurum tarafından, iki olguda yalnızca üçüncü basamak sağlık kuruluşları tarafından ve iki olguda her iki kaynak tarafından bildirilmiştir. En sık saptanan göstergeler Kaçınma–Olumsuz Duygulanım ve Kutuplaşmış İlişki (her biri n=9) olup, bunları Telkin–Yetişkin Söylemi ile Aile ve Yakın Çevreyi Reddetme (her biri n=7) izlemiştir. Beş olguda aile içi şiddet veya tehdide ilişkin ifadelere yer verilmiştir. Sonuç: Bu küçük ölçekli retrospektif olgu serisinde çocukların anlatıları; travmaya bağlı tepkiler, dış etki ve kutuplaşmış aile dinamiklerinin iç içe geçtiği örüntüler göstermiştir. Travma odaklı, gelişimsel açıdan duyarlı ve multidisipliner adli psikiyatrik değerlendirme, istismarla ilişkili belirtilerin telkine açıklıktan ve olası ebeveyn yabancılaştırmadan ayırt edilmesine katkı sağlayabilir. Örneklem küçük olduğundan bulgular temkinli yorumlanmalı ve daha geniş serilerle doğrulanmalıdır.