Journals / Yeni Medya / 2025 / Sayı: 19

Digital Crowds and Social Isolation: A Sociological Analysis of Family Communication and Loneliness

Dijital Kalabalık, Sosyal Yalnızlık: Aile İçi İletişim ve Yalnızlık Üzerine Sosyolojik Bir Değerlendirme

Ömer Canpolat(İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi)0000-0002-1813-909X
Journal
Yeni Medya
Pages
458–473
Publication Date
2025-12-23
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

It concludes by complementing the theoretical discussion with practical suggestions, including the enhancement of digital privacy awareness, the promotion of social media literacy, and the strengthening of intra-family communication.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This review study examines the transformative effects of digitalization on individual-society relations from a sociological perspective, offering a thematic analysis centered on digital loneliness, identity construction, and intra-family communication.
📊
Key Findings & Data:Additionally, Turkle’s notion of “alone together” and Goffman’s dramaturgical framework are employed to analyze digital identity performances, while Baudrillard’s theory of simulation is used to critique the diminishing authenticity of digital interactions.
💡
Conclusion & Impact:It concludes by complementing the theoretical discussion with practical suggestions, including the enhancement of digital privacy awareness, the promotion of social media literacy, and the strengthening of intra-family communication.
🔬Design:Review & Systematic Survey
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Sosyal Medya · Dijital Yalnızlık · Kimlik İnşası

Abstract

This review study examines the transformative effects of digitalization on individual-society relations from a sociological perspective, offering a thematic analysis centered on digital loneliness, identity construction, and intra-family communication. As a literature-based theoretical synthesis, the study discusses how digital media usage encourages visibility, validation, and performative self-presentation practices, thereby weakening authentic social bonds and institutionalizing the phenomenon of loneliness. The study draws on Bauman’s concept of “liquid modernity” to explore individual uncertainty and relational fragility; Giddens’ theory of “late modernity” to analyze the reflexive nature of identity construction; Foucault’s “panopticon” metaphor to interpret digital surveillance regimes; Putnam’s “social capital” approach to examine the erosion of communal ties; and Riesman’s “lonely crowd” thesis to address individual alienation. Additionally, Turkle’s notion of “alone together” and Goffman’s dramaturgical framework are employed to analyze digital identity performances, while Baudrillard’s theory of simulation is used to critique the diminishing authenticity of digital interactions. Methodologically, the study systematically reviews both classical theoretical approaches and recent empirical research on digitalization, analyzing its individual and societal impacts under thematic categories. In this context, a multilayered analysis is presented regarding how digital media environments reshape social interaction patterns, family communication dynamics, and identity strategies. The study conceptualizes digital loneliness not merely as an individual experience but as a sociological problematic intertwined with the structural characteristics of late modern society. It concludes by complementing the theoretical discussion with practical suggestions, including the enhancement of digital privacy awareness, the promotion of social media literacy, and the strengthening of intra-family communication.

Özet

Bu çalışma, dijitalleşmenin birey-toplum ilişkileri üzerindeki dönüştürücü etkilerini sosyolojik bir perspektiften ele alarak, dijital yalnızlık, kimlik inşası ve aile içi iletişim eksenlerinde tematik bir çözümleme sunmaktadır. Literatür temelli derleme niteliğindeki araştırma, dijital medya kullanımının bireylerde görünürlük, onaylanma ve performatif özsunum pratiklerini teşvik ederek sahici sosyal bağların zayıflamasına ve yalnızlık olgusunun kurumsallaşmasına nasıl zemin hazırladığını tartışmaktadır. Çalışma, Bauman’ın “akışkan modernite” kavramı üzerinden bireysel belirsizlik ve ilişkisel kırılganlıkları; Giddens’ın “geç modernite” kuramı çerçevesinde kimlik inşasının reflexif doğasını; Foucault’nun “panoptikon” metaforuyla dijital gözetim rejimlerini; Putnam’ın “sosyal sermaye” yaklaşımıyla toplumsal bağların erozyonunu; Riesman’ın “yalnız kalabalık” kavramsallaştırmasıyla bireysel yabancılaşmayı kuramsal düzlemde ilişkilendirmektedir. Ayrıca Turkle’ın “birlikte ama yalnız” kavramı ve Goffman’ın dramaturjik yaklaşımı üzerinden dijital kimlik performansları analiz edilmekte; Baudrillard’ın simülasyon kuramı aracılığıyla dijital etkileşimlerin sahicilikten uzaklaşan doğası tartışılmaktadır. Yöntemsel olarak, dijitalleşme olgusuna ilişkin hem klasik kuramsal yaklaşımlar hem de son dönem ampirik çalışmalar sistematik biçimde taranmış; bireysel ve toplumsal düzeydeki etkiler tematik kategoriler altında analiz edilmiştir. Bu bağlamda, dijital medya ortamlarının bireylerin sosyal etkileşim biçimlerini, aile içi iletişim dinamiklerini ve kimlik stratejilerini nasıl dönüştürdüğüne dair çok katmanlı bir çözümleme sunulmaktadır. Çalışma, dijital yalnızlık olgusunu yalnızca bireysel bir deneyim olarak değil, aynı zamanda geç modern toplumun yapısal özellikleriyle iç içe geçmiş bir sosyolojik problematik olarak ele almakta; dijital mahremiyet bilinci, sosyal medya okuryazarlığı ve aile içi iletişimin güçlendirilmesine yönelik önerilerle kuramsal tartışmayı pratik açılımlarla tamamlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Canpolat, Ö. (2025). Digital Crowds and Social Isolation: A Sociological Analysis of Family Communication and Loneliness. Yeni Medya, Sayı: 19, 458–473. https://doi.org/10.55609/yenimedya.1766420

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (41)

  1. Akaroğlu, G. (2024). Parental attitudes and social emotional well-being predict digital game addiction in turkish children. The American Journal of Family Therapy, 52(3), 311–329.
  2. Aksan, G., & Tekeli, F. (2025). Sosyal medya davranışlarının aile tutumları ile ilişkisi: Gençlik üzerine bir çalışma. SDE Akademi Dergisi, 5(2), 169–208. https://doi.org/10.58375/sde.1660590
  3. Amin, Z., & Zinaida, R. S. (2024). Digital loneliness in social media: The epoch of our connected and distraction world. Contributions to Management Science. https://doi.org/10.1007/978-3-031-48770-5_65
  4. Andrejevic, M. (2011). Surveillance and alienation in the online economy. Surveillance & Society, 8(3), 278–287. https://doi.org/10.24908/ss.v8i3.4164
  5. Baudrillard, J. (2003). Simülakrlar ve simülasyon (O. Adanır, Çev.). Doğu Batı Yayınları.
  6. Bauman, Z. (2000). Liquid modernity. Polity Press.
  7. Bauman, Z. (2003). Liquid love: On the frailty of human bonds. Polity Press.
  8. Bowlby, J. (1988). A secure base: Parent-child attachment and healthy human development. New York: Basic Books. https://archive.org/details/securebase00john
  9. Boyd, D. (2014). It's complicated: The social lives of networked teens. Yale University Press.
  10. Creswell, J. W. (2002). Educational research: Planning, conducting, and evaluating quantitative and qualitative research. Merrill Prentice Hall.
  11. Coşkun, A. (2021). Çokluk içinde yokluk veya dijital medya çağında yalnızlık: Atatürk Üniversitesi lisans öğrencileri açısından bir inceleme. İKSAD Yayınları. https://iksadyayinevi.com/wp- content/uploads/2021/11/DIJITAL-MEDYA-CAGINDA-YALNIZLIK.pdf
  12. Demir, L. (2024). Digital transformation in Turkish higher education. International Online Journal of Education and Teaching (IOJET), 11(2), 345–356.
  13. Dilber, F. (2019). Aile içi iletişimde sosyal medya: Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi öğrencileri üzerine bir araştırma. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi (33), 334-381. https://doi.org/10.14520/adyusbd.596980
  14. Enstitü Sosyal. (2024). Dijital çağda ailenin dönüşümü: Yeni nesil bağlar ve dinamikler. Enstitü Sosyal Yayınları. https://enstitusosyal.org/uploads/publications_module/file-17180161271439228492.pdf
  15. Filiz, H. (2025). Aile İletişiminde Teknolojik Dönüşüm: Teknolojinin Aile Bağlarını Zayıflatması. The Journal of Social Science, 9(17), 131-145. https://doi.org/10.30520/tjsosci.1640257
  16. Foucault, M. (1999). Hapishanenin doğuşu (N. Ardıç, Çev.). Ayrıntı Yayınları.
  17. Genel, M. G. (2021). Öğrencilerin sosyal medya tutumları ve yalnızlık algıları: Lise ve ön lisans öğrencileri üzerine bir araştırma. Manas Sosyal Araştırmalar Dergisi, 10(4), 2148-2159. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/1619269
  18. Giddens, A. (1991). Modernity and self-identity: Self and society in the late modern age. Stanford University Press. https://archive.org/details/modernityselfide0000unse
  19. Goffman, E. (2021). Günlük yaşamda benliğin sunumu (Barış Cezar, Çev.). Metis Yayıncılık.
  20. Gülnar, B., & Öztat, F. (2020). Aile içi yüz yüze iletişim, internet ve sosyal medya kullanim ilişkisi. Kurgu, 28(1), 31- 42. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kurgu/issue/55448/695585
  21. Hampton, K. N., Sessions Goulet, L., Rainie, L., & Purcell, K. (2011). Social networking sites and our lives (Pew Internet & American Life Project Report No. 1). Pew Research Center’s Internet & American Life Project. Access Address: https://www.pewresearch.org/2011/06/16/social-networking-sites-and-our-lives/
  22. Hampton, K. N., Sessions, L. F., & Her, E. J. (2011). Core networks, social isolation, and new media: How internet and mobile phone use is related to network size and diversity. Information, Communication & Society, 14(1), 130–155. https://doi.org/10.1080/1369118X.2010.513417
  23. Karakuş, M., & Tarhan, A. (2023). Yükseköğretim öğrencilerinin sosyal medya kullanımları ve yalnızlık düzeyleri arasındaki ilişki. İletişim ve Toplum Araştırmaları Dergisi, 3(2), 209–232. https://doi.org/10.59534/jcss.1300658
  24. Karipçin Teke, H. (2024). Sosyal sermaye teorisi bağlamında: Sosyal paylaşım ağlarında güven. Toplum, Ekonomi ve Yönetim Dergisi, 5(1), 174–194. https://doi.org/10.58702/teyd.1319126
  25. Lyon, D. (2018). The culture of surveillance: Watching as a way of life. Polity Press.
  26. Murthy, V. (2024, January 3). Social media ‘should carry cigarette-style health warnings’. The Times. https://www.thetimes.co.uk/article/social-media-should-carry-cigarette-style-health-warnings-htk9jrhj7
  27. Ökten, M. S. (2024). Dijital çağda kimlik inşası: Üniversite öğrencilerinin online kimlikleri üzerine bir araştırma. Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, 27(2), 1–30. https://doi.org/10.18490/sosars.1575239
  28. Özben, B. A., & Paköz Türkeli, A. (2025). Sosyal medyanın aile ilişkilerine etkisi: Türkiye’de son 10 yılda yapılmış araştırmaların incelenmesi. Amasya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 10(17), 140–178. https://doi.org/10.71218/asobid.1685228
  29. Özgenel, M., Canpolat, Ö., & Ekşi, H. (2019). Ergenler için sosyal medya bağımlılığı ölçeği (ESMBÖ): Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Addicta: The Turkish Journal on Addictions, 6(3), 629–662. https://doi.org/10.15805/addicta.2019.6.3.0086
  30. Pew Research Center. (2024, December 12). Teens, social media and technology 2024. https://www.pewresearch.org/internet/2024/12/12/teens-social-media-and-technology-2024/
  31. Pew Research Center. (2025, April 22). Teens, social media and mental health. https://www.pewresearch.org/internet/2025/04/22/teens-social-media-and-mental-health/
  32. Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.
  33. Riesman, D., Glazer, N., & Denney, R. (2016). Yalnız kalabalık: Amerikan toplumsal karakterinin değişimi üzerine bir inceleme (Y. Erdem, Çev.). Heretik Yayıncılık.
  34. Sarı, M., & Karadeniz, Ş. (2019). İnternet bağımlılığının aile içi ilişkilere etkisi. Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi, 28(4), 294–298. https://doi.org/10.17942/sted.518245
  35. Snyder, H. (2019). Literature review as a research methodology: An overview and guidelines. Journal of Business Research, 104, 333–339. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2019.07.039
  36. Siegel, D. J., & Bryson, T. P. (2011). The whole-brain child: 12 revolutionary strategies to nurture your child’s developing mind. Random House. https://archive.org/details/wholebrainchild10000sieg_w2m1/page/n7/mode/2up
  37. Türkiye İstatistik Kurumu. (2021, Aralık 2015). Türkiye aile yapısı araştırması. https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Turkiye-Aile-Yapisi-Arastirmasi-2021-45813
  38. Turkle, S. (2011). Alone together: Why we expect more from technology and less from each other. Basic Books. https://archive.org/details/alonetogetherwhy0000turk/page/n3/mode/2up
  39. Yeşilay. (2023, Mart 20). Ailenin dijitalleşme ile imtihanı. https://www.yesilay.org.tr/tr/makaleler/ailenin- dijitallesme-ile-imtihani
  40. Yusufoğlu, Ö. Ş. (2023). Teknoloji kullanımının aile ilişkilerine etkisi. H. Yazıt & N. Köktürk (Editörler), Sosyal Bilimler Üzerine Araştırmalar–VIII (s. 107–124). Özgür Yayınları. https://doi.org/10.58830/ozgur.pub239.c1018
  41. Zeybek, E. (2021). Sosyal medya kullanımının yalnızlık algısına olan etkisinin değerlendirilmesi [Yayımlanmamış yüksek lisans tezi]. İstanbul Gelişim Üniversitesi. Erişim adresi https://acikerisim.gelisim.edu.tr/xmlui/handle/11363/3107?show=full