AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe article thus demonstrates how a peripheral festival can replicate centre-oriented power hierarchies, refining implicit elitism as an analytical lens for festival studies and for evaluating local cultural-policy claims of inclusion.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article investigates how implicit elitism was reproduced during the first era (1969–1973) of the Adana Golden Boll Film Festival. Drawing on Bourdieu’s theory of cultural capital, implicit elitism is conceptualised as the tacit privileging of high-status actors, tastes and decision arenas under a rhetoric of civic inclusivity. Methodologically, the study combines a qualitative content analysis of Yeni Adana (1968–1974) newspaper, along with municipal council minutes, and festival by-laws. Two interrelated claims are tested: 1) Each organisational restructuring –transitioning from a cine-club initiative to a municipality-centred model and, later, to journalist-led governance– preserved a narrow circle of high-cultural stakeholders in key decision sites; 2) The integration of new actors organised to represent the film sector functioned less as an expansion of democratic participation than as a corporate buffer insulating the Municipality from criticism. Findings show that, while programmatic discourse celebrated public outreach, practices such as invitation-only ceremonies, high ticket prices and limited consultation channels curtailed grassroots engagement. Meanwhile, alliances with national film critics and Istanbul-based institutions centralised symbolic authority and heightened Adana’s regional status. The article thus demonstrates how a peripheral festival can replicate centre-oriented power hierarchies, refining implicit elitism as an analytical lens for festival studies and for evaluating local cultural-policy claims of inclusion.
Özet
Bu makale, Adana Altın Koza Film Festivali’nin ilk dönemi (1969–1973) boyunca örtük elitizmin nasıl yeniden üretildiğini incelemektedir. Örtük elitizm, Bourdieu’nün kültürel sermaye kuramı temelinde, kamusal katılım retoriği altında yüksek statülü aktörlerin, beğenilerin ve karar alanlarının örtük biçimde ayrıcalıklandırılması olarak kavramsallaştırılmıştır. Çalışmada, Yeni Adana (1968–1974) gazetesi arşivine yönelik nitel içerik analizi; belediye meclis tutanakları ve festival yönetmelikleriyle bir arada değerlendirilmiştir. Bu bağlamda iki ilişkili iddia test edilmiştir: 1) Sinema kulübü inisiyatifinden belediye merkezli modele ve ardından gazeteci odaklı yönetişime geçilen her örgütsel yeniden yapılanma, karar süreçlerinde dar bir yüksek kültür çevresinin etkisini koruyacak şekilde kurgulanmıştır; 2) Film sektörü çıkarlarını temsil etmek amacıyla örgütlenen yeni aktörlerin festival organizasyonuna dahli, demokratik katılımı genişletmekten çok belediyeyi eleştirilere karşı kurumsal tampon olarak korumuştur. Bulgular, davetiye zorunluluğu, yüksek bilet fiyatları ve sınırlı danışma kanalları gibi uygulamaların taban katılımını kısıtladığını göstermektedir. Buna karşılık, ulusal film eleştirmenleri ve İstanbul merkezli kurumlarla yapılan ittifaklar, simgesel otoriteyi merkezîleştirmiş ve Adana’nın bölgesel statüsünü yükseltmiştir. Makale, periferik bir festivalin merkez yönelimli güç hiyerarşilerini nasıl yeniden üretebileceğini ortaya koyarak, festival çalışmaları ile yerel kültür politikalarının kapsayıcılık iddialarının eleştirel değerlendirilmesi için örtük elitizm kavramını geliştirmektedir.