AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn our study; the content of Abhar al-āshiqīn is examined in a comprehensive manner, taking into account its purpose of writing, stylistic features, sources used, and its importance in the sufi literature.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Rūzbihān-i Baqlī (d. 606/1209) was one of the most important sufis of the hijri sixth century. He became famous under the name of Shaykh al-Shattāh due to his excessive ecstasy and enthusiasm and his commentaries on the shathiyat of sufis before him. He was a prolific author who composed various works in the fields of tafsir, hadith, fiqh and especially sufism. Rūzbihān, who was a follower of the Ibn-i Khafīf tradition, was an important figure who contributed significantly to the development of sufism with his ideas, ensured the passing on of Hallāj’s ideas to the next generations through his commentaries on the Kitāb al-tawāsīn of al-Hallāj’s. Rūzbihān, who argued that in the spiritual journey, the disciple can reach divine love by being disciplined with human love, is one of the sufis who believe that love is the most important means of reaching God. In this way, he expresses his luminous thoughts on divine love in his work Abhar al-āshiqīn. As one of the works on sufi love in the history of sufism, Abhar al-āshiqīn, along with explaining the main source of sufi love, is an important source for both understanding Hallāj’s thoughts on love and the works of great sufis such as Mawlānā, Sa’dī and Hāfız, who were influenced by him. In our study; the content of Abhar al-āshiqīn is examined in a comprehensive manner, taking into account its purpose of writing, stylistic features, sources used, and its importance in the sufi literature.
Özet
Rûzbihân-ı Baklî (ö. 606/1209) hicri altıncı yüzyılın önemli mutasavvıflarındandır. Vecd ve cezbesinin fazlalığı ve kendisinden önceki sûfîlere ait şathiyeleri şerh etmesinden dolayı, Şeyh-i Şattâh adıyla meşhur olmuştur. Tefsir, hadis, fıkıh ve özellikle tasavvuf alanında birçok eser telif etmiş velûd bir yazardır. İbn-i Hafîf geleneğine bağlı olan Rûzbihân, ileri sürdüğü fikirleriyle tasavvufun gelişmesine önemli katkılarda bulunan Hallâc-ı Mansûr’un Kitâbü’t- tavâsîn adlı eseri ve bazı sözleri üzerine yapmış olduğu şerhlerle, Hallâc’ın fikirlerinin sonraki kuşaklara aktarılmasını sağlayan önemli bir sîmâdır. Manevî yolculukta müridin, insanî aşkla terbiye edilerek rabbânî aşka ulaşabileceği görüşünü savunan Rûzbihân, tasavvufta Allah’a ulaşmada aşkı en önemli araç olarak gören sûfîlerdendir. Bu minval üzere, ilâhî aşk hakkındaki irfanî düşüncelerini Abherü’l-âşıkîn adlı eserinde beyan etmektedir. Tasavvuf tarihinde ilahî aşk hakkında yazılan eserlerden biri olarak Abherü’l-âşıkîn; sûfîyâne aşkın beslendiği ana kaynağı açıklamasıyla birlikte hem Hallâc’ın aşk hakkındaki düşüncelerini görmek hem de ondan etkilenen Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî, Sa’dî-i Şirazî ve Hâfız-ı Şirazî gibi büyük mutasavvıfların eserlerini daha iyi anlayabilmek için önemli bir kaynaktır. Çalışmamızda; Abherü’l-âşıkîn’in yazılış amacı, üslup özellikleri, istifade edilen kaynakları ve tasavvuf literatüründeki önemi dikkate alınarak eserin muhtevası kapsamlı bir biçimde incelenmektedir.