AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the findings demonstrate that media and artificial intelligence literacy should be addressed within a holistic and critical framework for the protection of the individual in the digital age.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study is to analyze the film CTRL from the perspective of artificial intelligence literacy and media literacy, and to generate educational implications by relating the characters’ relationship with the digital environment and algorithms to these two types of literacy. A qualitative research method was chosen, and content analysis was used. The findings show that algorithmic curation, viral phenomena, deepfake production, and digital footprint erasure practices in the film are not only dramatic elements but also structures with pedagogical functions. The character’s inability to critically distance themselves from algorithmic suggestions in decision-making processes, their reaction to media content without verification, and their lack of ethical evaluation lead to a loss of autonomy and privacy issues at the individual level, while at the societal level, they reinforce the truth crisis, surveillance culture, and platform dominance. Furthermore, the narrative serves as a case study that can contribute to the development of algorithmic awareness, data consciousness, digital citizenship, and ethical reasoning skills in an educational context. In conclusion, the findings demonstrate that media and artificial intelligence literacy should be addressed within a holistic and critical framework for the protection of the individual in the digital age.
Özet
Bu çalışmanın amacı CTRL filmini yapay zekâ okuryazarlığı ve medya okuryazarlığı açısından çözümlemek, filmdeki karakterlerin dijital ortam ve algoritma ile kurdukları ilişkiyi bu iki okuryazarlık türüyle ilişkilendirerek eğitimsel çıkarımlar üretmektir. Nitel araştırma yöntemi tercih edilmiş olup içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Bulgular, filmde algoritmik kürasyon, viral fenomenlik, deepfake üretimi ve dijital iz silme pratiklerinin yalnızca dramatik unsurlar değil, aynı zamanda pedagojik işlev taşıyan yapılar olduğunu göstermektedir. Karakterin karar alma süreçlerinde algoritmik önerilere eleştirel mesafe koyamaması, medya içeriklerini doğrulamadan tepki vermesi ve etik değerlendirme yapmaması; bireysel düzeyde otonomi kaybı, mahremiyet sorununa yol açarken toplumsal düzeyde hakikat krizini, gözetim kültürünü ve platform tahakkümünü güçlendirmektedir. Ayrıca anlatı, eğitim bağlamında algoritmik farkındalık, veri bilinci, dijital yurttaşlık ve etik muhakeme becerilerinin geliştirilmesine katkı sağlayabilecek bir vaka niteliği taşımaktadır. Sonuç olarak bulgular, medya ve yapay zekâ okuryazarlığının dijital çağda bireyin korunması açısından bütüncül ve eleştirel bir çerçevede ele alınması gerektiğini göstermektedir.