Journals / Turizm Akademik Dergisi / 2026 / Cilt: 13 Sayı: 1

Evaluating Tourist Guiding Labour Supply in Türkiye after Law No. 7500

7500 Sayılı Kanun Sonrası Türkiye’de Turist Rehberliği İş Gücü Arzının Değerlendirilmesi

Beybala Timur(ESKİŞEHİR OSMANGAZİ ÜNİVERSİTESİ, TURİZM FAKÜLTESİ, GASTRONOMİ VE MUTFAK SANATLARI BÖLÜMÜ)0000-0002-7514-1129
Pages
167–184
Publication Date
2026-06-09
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

The study highlights the need for an integrated capacity planning approach that jointly monitors student quotas, graduate flows, professional entry processes, foreign language competencies, and sectoral demand indicators.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The tourist guiding profession is a key human resource component of the tourism sector and has recently been discussed in Türkiye in relation to educational capacity, entry requirements, and legal regulations.
📊
Key Findings & Data:This study descriptively evaluates the current outlook of tourist guiding labour supply in Türkiye in light of debates following Law No. 7500.
💡
Conclusion & Impact:The study highlights the need for an integrated capacity planning approach that jointly monitors student quotas, graduate flows, professional entry processes, foreign language competencies, and sectoral demand indicators.
🔬Design:Lab & Field Experiment
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Turist Rehberliği Eğitimi · İş Gücü Arzı · 7500 Sayılı Kanun

Abstract

The tourist guiding profession is a key human resource component of the tourism sector and has recently been discussed in Türkiye in relation to educational capacity, entry requirements, and legal regulations. This study descriptively evaluates the current outlook of tourist guiding labour supply in Türkiye in light of debates following Law No. 7500. Drawing on document review and secondary data analysis, the study examines official statistics published by the Council of Higher Education and the Union of Chambers of Turkish Tourist Guides. The findings show that student enrolment in tourist guiding programs and graduate flows have increased in recent years. They also indicate that the potential supply pool generated by the education system has reached a notable level relative to the existing active and total licensed guide stock. However, this outlook should not be interpreted as definitive evidence of labour oversupply or insufficient demand. Rather, it should be considered a supply-side indicator for human resource planning. The study highlights the need for an integrated capacity planning approach that jointly monitors student quotas, graduate flows, professional entry processes, foreign language competencies, and sectoral demand indicators.

Özet

Turist rehberliği mesleği, turizm sektörünün temel insan kaynağı bileşenlerinden biri olup son yıllarda eğitim sistemi, mesleğe giriş koşulları ve yasal düzenlemeler bağlamında yeniden tartışılmaktadır. Bu çalışmanın amacı, 7500 sayılı Kanun sonrası gündeme gelen tartışmalar ışığında Türkiye’de turist rehberliği iş gücü arzının mevcut görünümünü yükseköğretim ve meslek örgütü verileri üzerinden betimsel olarak değerlendirmektir. Araştırmada doküman incelemesi ve ikincil veri analizi kullanılmış, Yükseköğretim Kurulu ve Turist Rehberleri Odaları Birliği tarafından yayımlanan resmi istatistikler incelenmiştir. Bulgular, turist rehberliği programlarında öğrenim gören öğrenci sayılarının ve mezun akışının son yıllarda arttığını, eğitim sisteminden gelen potansiyel arz havuzunun mevcut eylemli ve toplam ruhsatlı rehber stoğu karşısında dikkat çekici bir yoğunluğa ulaştığını göstermektedir. Ancak bu görünüm, kesin bir arz fazlası veya talep yetersizliği olarak değil, insan kaynağı planlaması açısından izlenmesi gereken arz yönlü bir gösterge olarak değerlendirilmelidir. Çalışma, turist rehberliği alanında öğrenci kontenjanları, mezun akışı, mesleğe geçiş süreçleri, yabancı dil yeterliliği ve sektörel talep göstergelerinin birlikte izlenmesine dayalı bütüncül bir kapasite planlama yaklaşımına ihtiyaç olduğunu ortaya koymaktadır.

🔖

Cite This Article

Timur, B. (2026). Evaluating Tourist Guiding Labour Supply in Türkiye after Law No. 7500. Turizm Akademik Dergisi, Cilt: 13 Sayı: 1, 167–184. https://doi.org/10.65981/touraj.1908078

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (39)

  1. Akdu, S., & Akdu, U. (2024). Güney Avrupa ülkelerinde turist rehberliği mesleği eğitimi ve mesleğe kabul sürecinin değerlendirilmesi. Turist Rehberliği Dergisi, 7(2), 123-147.
  2. Akyüz, M. (2026). Profesyonel turist rehberlerinin yeni Turist Rehberliği Meslek Yönetmeliği algısı. GSI Journals Serie A: Advancements in Tourism, Recreation and Sports Sciences, 9(1), 377-397. https://doi.org/10.53353/atrss.1719699
  3. Ap, J., & Wong, K. K. (2001). Case study on tour guiding: Professionalism, issues and problems. Tourism Management, 22(5), 551-563.
  4. Aslan, S. C., & Yenipınar, U. (2025). Turizm rehberliği lisansüstü programlarının müfredat yapılarının incelenmesi. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 36(2), 24-44. https://doi.org/10.17123/atad.1608847
  5. Atay, L., Güvenç, A., & Bozdoğan, S. (2022). Turist Rehberliği Programlarındaki Öğretim Elemanlarına ve Öğretim Planlarına Yönelik Bir Değerlendirme. Uluslararası Türk Dünyası Turizm Araştırmaları Dergisi, 7(1), 1-26. https://doi.org/10.37847/tdtad.1022630
  6. Aysin Örnek, N. (2025). Türkçe rehberlik mesleğe açılan yeni bir kapı mı? Rehber adayları perspektifinden bir uygulama. Turizm Akademik Dergisi, 12(2), 309-322.
  7. Aysin Örnek, N., & Karamustafa, K. (2025). Scenarios for the future of tour guiding: A Delphi-based analysis for 2040. Futures, 165, 103497.
  8. Bowen, G. A. (2009). Document Analysis as a Qualitative Research Method. Qualitative Research Journal, 9(2), 27-40. https://doi.org/10.3316/QRJ0902027
  9. Braverman, H. (1974). Labor and monopoly capital: The degradation of work in the twentieth century. Monthly Review Press.
  10. Can, B., & Korkmaz, H. (2025). Turist rehberi adaylarının 6326 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanununda yapılan değişiklik hakkındaki değerlendirmeleri. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 13(2), 1855-1874.
  11. Cohen, E. (1985). The tourist guide: The origins, structure and dynamics of a role. Annals of Tourism Research, 12(1), 5-29.
  12. Çıkı, K. D., Gümüş Dönmez, F., & İnan, R. (2025). Güncellenen Turist Rehberliği Meslek Kanununun öğrencilerin bakış açısından değerlendirilmesi: Vakıf ve devlet üniversitesi karşılaştırması. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(3), 1229-1254.
  13. Çokişler, N. (2022). Turizm rehberliği eğitiminde parçalanmış yapı sorunu: Öyküleyici alan yazın incelemesi. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (50), 398-410.
  14. Çokişler, N. (2023). Türkiye’de turist rehberliği mesleği: Tarihsel bir bakış açısı. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 34(3), 80-108.
  15. Düz, B. (2024). ‘Türkçe rehberlik’ düzenlemesini içeren kanun değişikliğinin ardından turist rehberliği meslek kuruluşlarına yönelik algılar: TUREB ve ANRO hakkında bir metafor analizi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 27(52), 627-649. https://doi.org/10.31795/baunsobed.1509750
  16. Ezekiel, M. (1938). The cobweb theorem. The Quarterly Journal of Economics, 52(2), 255-280.
  17. Hall, C. M. (2008). Tourism planning: Policies, processes and relationships (2nd ed.). Pearson Education.
  18. İlhan, Y., & Soybalı, H. H. (2018). Turist Rehberlerinin Mesleki Sorunları Üzerine Bir Araştırma. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(1), 13-23. https://doi.org/10.34090/tured.443615
  19. Johnston, M. P. (2014). Secondary data analysis: A method of which the time has come. Qualitative and Quantitative Methods in Libraries, 3(3), 619-626.
  20. Karagöz, D., & Gürge, M. (2021). Turist rehberliği bilgisinin sistematik analizi. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 5(4), 2522-2541. https://doi.org/10.26677/TR1010.2021.884
  21. Keleş, Y., Özgül, A., & Ural, A. (2024). Türkiye’deki turizm rehberliği tezsiz yüksek lisans programlarının öğretim programlarına ilişkin eleştirel bir çözümleme. Güncel Turizm Araştırmaları Dergisi, 8(1), 259-281. https://doi.org/10.32572/guntad.1411810
  22. Kürkçü, M. (2018). Rehber adayları gözünden turist rehberliği bölümleri ders programları ve uygulamalardaki yanlışlıklar. Akdeniz İnsani Bilimler Dergisi, 8(2), 437-449. https://doi.org/10.13114/MJH.2018.433
  23. Özkan, B. İ., Bayram Öz, E., & Özoğul Balyalı, T. (2025). 6326 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu değişikliği üzerine bir inceleme. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 13(1), 719-737.
  24. Özsoy, A. (2025). Reflections of Law No. 7500 amendment on career decidedness of tourist guidance students. Geographies, Planning & Tourism, 5(1), 59-74. https://doi.org/10.5505/gpts.2025.22932
  25. Pelit, E., & Katırcıoğlu, E. (2018). Turist rehberliği mesleğinde taraflar açısından yaşanan sorunlar üzerine bir değerlendirme. Turist Rehberliği Dergisi (TURED), 1(2), 74-94. https://doi.org/10.34090/tured.486198
  26. Pond, K. Lingle. (1993). The professional guide: dynamics of tour guiding. Van Nostrand Reinhold.
  27. Resmî Gazete. (2024). 7500 sayılı Turist Rehberliği Meslek Kanunu ile Seyahat Acentaları ve Seyahat Acentaları Birliği Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun. https://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2024/04/20240427-1.htm
  28. Standing, G. (2011). The precariat: The new dangerous class. Bloomsbury Academic.
  29. Şahin, İ. (2025). Turist rehberleri yabancı dil şartının kaldırılması ve Türkçe rehberlik hakkında ne düşünüyor? 7. Ulusal Turist Rehberliği Kongresi Bildirileri E-Kitabı, 76-86.
  30. Şengel, Ü., & Demiroğlu, H. (2024). Turizm rehberliği mesleği çalışma kartlarının farklı eğitim düzeylerine göre verilmesi üzerine bir değerlendirme. Journal of Humanities and Tourism Research, 14(4), 609-626.
  31. Temizkan, R., & Timur, B. (2020). Türkiye’deki turist rehberliği eğitim modellerinin karşılaştırmalı bir analizi. Türk Turizm Araştırmaları Dergisi, 4(4), 3550-3569. https://doi.org/10.26677/TR1010.2020.578
  32. Turist Rehberleri Odaları Birliği. (2026). Rehber İstatistikleri. TUREB. https://www.tureb.org.tr/RehberIstatistik, Erişim Tarihi: 24.03.2026
  33. Uzun, S., & Uçgun, G. Ö. (2025). Turist Rehberliği Meslek Kanunu’nda yeni dönem: 2024 değişikliklerinin tarihsel perspektifle karşılaştırmalı analizi. Anatolia: Turizm Araştırmaları Dergisi, 36(3), 1-23. https://doi.org/10.17123/atad.1652618
  34. Wilensky, H. L. (1964). The professionalization of everyone? American Journal of Sociology, 70(2), 137-158.
  35. Witt, S. F., & Witt, C. A. (1995). Forecasting tourism demand: A review of empirical research. International Journal of Forecasting, 11(3), 447-475. https://doi.org/10.1016/0169-2070(95)00591-7
  36. Yetgin, D., & Benligiray, S. (2019). The effect of economic anxiety and occupational burnout levels of tour guides on their occupational commitment. Asia Pacific Journal of Tourism Research, 24(4), 333-347. https://doi.org/10.1080/10941665.2018.1564681
  37. Yükseköğretim Kurulu. (2026). Yükseköğretim Bilgi Yönetim Sistemi. YÖK. https://istatistik.yok.gov.tr, Erişim Tarihi: 24.03.2026
  38. Zengin, B., Eker, N., & Erkol Bayram, G. (2017). Turist rehberliği meslek kanununun profesyonel turist rehberlerince değerlendirilmesi. Seyahat ve Otel İşletmeciliği Dergisi, 14(2), 142-156.
  39. Pond, K. Lingle. (1993). The professional guide: dynamics of tour guiding. Van Nostrand Reinhold.