AI Summary & Key Takeaways
AI InsightSo, it seems possible to keep culinary culture alive by passing down old knowledge in a way that works with modern life and by creating new ways to share it through digital platforms.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study seeks to investigate the intergenerational transmission of food culture and its sustainability, focusing on the experiences of three generations of women residing in the Doğubayazıt district of Ağrı province in eastern Turkey. The research utilized a phenomenological qualitative methodology, executing semi-structured interviews with 60 women from three generational cohorts (grandmother, mother, and young generation) through purposive sampling. The data was coded through an inductive analytical method, which led to the creation of themes. Research shows that passing down food from one generation to the next is more than just learning how to make a dish; it also includes sourcing ingredients, making the dish, cooking it, eating it, and serving it. The first and second generations are heavily involved in the production and preparation of traditional cooking knowledge. The third generation, on the other hand, is only somewhat involved in these processes. Traditional kitchen practices have changed because families have gone from being large to being small, people have started using modern cooking tools, and people don't have as much time. Also, for younger people, meals are mostly important on a symbolic level. It was observed that ritual meals and communal eating practices during special occasions strengthen intergenerational bonds. The findings suggest that the decrease in the transmission of traditional food knowledge may be associated with a decline in local production methods, a reduction in biodiversity, and negative impacts on ecological sustainability. So, it seems possible to keep culinary culture alive by passing down old knowledge in a way that works with modern life and by creating new ways to share it through digital platforms.
Özet
Bu araştırma, Türkiye’nin doğusunda yer alan Ağrı ili Doğubayazıt ilçesinde yaşayan üç kuşak kadının deneyimleri üzerinden kuşaklararası gıda kültürü aktarımını ve bu aktarımın sürdürülebilirlik boyutunu incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada fenomenolojik nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş; amaçlı örnekleme yöntemiyle üç kuşağı (anneanne, anne ve genç nesil) kapsayan aile içi kuşak yapıları temel alınarak toplam 60 kadın ile yarı yapılandırılmış görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Veriler tümevarımsal analiz süreciyle kodlanmış, temalar oluşturulmuş. Bulgular, kuşaklararası yemek aktarımının yalnızca tarif bilgisinin öğrenilmesiyle sınırlı olmadığını; malzeme temini, üretim, pişirme teknikleri, tüketim ve sunum pratiklerini kapsayan bütüncül bir süreç olduğunu göstermektedir. Birinci ve ikinci kuşakların geleneksel gıda bilgisinin üretim ve hazırlık aşamalarında aktif rol aldığı, üçüncü kuşağın ise bu süreçlere sınırlı düzeyde katıldığı belirlenmiştir. Geleneksel mutfak pratiklerinin büyük aile yapısından çekirdek aileye geçiş, modern mutfak araçlarının kullanımı ve zaman kısıtı gibi faktörlerle dönüşüme uğradığı; yemeklere yüklenen sosyal ve kültürel anlamın genç kuşakta daha çok sembolik düzeyde kaldığı tespit edilmiştir. Bununla birlikte ritüel yemeklerin ve özel günlerdeki ortak tüketim pratiklerinin kuşaklararası bağları sürdürdüğü görülmüştür. Elde edilen bulgular, geleneksel gıda bilgisinin aktarımındaki zayıflamanın yerel üretim pratiklerinin azalması, biyoçeşitliliğin sınırlanması ve ekolojik sürdürülebilirliğin zedelenmesi ile ilişkili olabileceğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak mutfak kültürünün sürdürülebilirliği, geleneksel bilginin güncel yaşam koşullarıyla uyumlu biçimde yeniden üretilmesi ve dijital platformlar aracılığıyla yeni aktarım mekanizmalarının geliştirilmesi ile mümkün görünmektedir.