AI Summary & Key Takeaways
AI InsightLegal reforms and health policies that reduce the pressure physicians feel from medical error anxiety are necessary.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: This study aimed to evaluate the relationship between family physicians' anxiety about medical errors and their attitudes towards defensive medicine by measuring their malpractice fear and defensive medicine behaviors. Method: This descriptive study included 395 family physicians working in family health centers in İstanbul/Türkiye. The study's data was collected via an online questionnaire, which included 58 items. The questionnaire included four sections: a sociodemographic form, Malpractice Knowledge Level Form, Malpractice Fear Scale, and Defensive Medicine Behavior Scale. Spearman’s correlation coefficient and Mann-Whitney U, chi-square, and Fisher’s exact tests were used in data analysis. p<0.05 was considered a statistically significant level. Results: Of the physicians, the mean age was 38.07 years (SD=8.42 years), and 55.6% (n=219) were female. The mean duration of working as a physician was 7.38 years (SD=4.40 years), ranging from 1 to 38 years. The proportion of participants who complained due to malpractice was 12.2%, and 28.4% had received education on medical errors. The proportion of physicians with a high level of malpractice fear was 74.4%. The mean correct response rate on the Malpractice Knowledge Level Form was 69.44 (SD=13.21), with 62.9% having a sufficient knowledge level. Low-level but statistically significant negative correlations were found between increasing age and defensive medicine attitudes and malpractice fears (p<0.05 for all). Also, moderate and high levels of positive correlations were found between defensive medicine practice scores and malpractice fear scores (p<0.05 for all). Conclusion: The study showed that increased fear of medical errors causes defensive medicine attitudes among family physicians. As both malpractice fear and defensive medicine practices decrease with increasing age, young physicians should receive education to foster better patient communication without anxiety. Legal reforms and health policies that reduce the pressure physicians feel from medical error anxiety are necessary.
Özet
Giriş: Bu çalışmada, aile hekimlerinin tıbbi hatalara ilişkin kaygıları ile defansif tıp tutumları arasındaki ilişkinin, malpraktis korku düzeyleri ve defansif tıp davranışları ölçülerek değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Yöntem: Bu tanımlayıcı çalışmaya İstanbul/Türkiye'de aile sağlığı merkezlerinde çalışan 395 aile hekimi katılmıştır. Çalışmanın verileri 58 maddeden oluşan çevrimiçi anket aracılığıyla toplanmıştır. Anket dört bölümden oluşmaktadır: Sosyodemografik form, Malpraktis Bilgi Düzeyi Formu, Malpraktis Korku Ölçeği ve Defansif Tıp Uygulamaları Tutum Ölçeği. Verilerin analizinde Spearman’ın korelasyon katsayısı ve Mann-Whitney U, ki-kare ve Fisher'in kesin testleri kullanılmıştır. İstatistiksel anlamlılık düzeyi olarak p<0,05 kabul edilmiştir. Bulgular: Hekimlerin ortalama yaşı 38,07 yıl (SD=8,42 yıl) olup %55,6'sı kadındır. Hekim olarak çalışma süresinin ortalaması 7,38 yıl (SD=4,40 yıl) olup, 1 ile 38 yıl arasında değişmektedir. Katılımcıların içerisinde hakkında malpraktis nedeniyle şikayette bulunulanların oranı %12,2 olup, %28,4'ü tıbbi hatalar konusunda eğitim almıştır. Yüksek düzeyde malpraktis korkusu olan hekimlerin oranı %74,4'tür. Malpraktis Bilgi Düzeyi Formundaki ortalama doğru yanıt oranı 69,44'tür (SD=13,21) ve %62,9'unun yeterli bilgi düzeyine sahip olduğu görülmüştür. Artan yaş ile defansif tıp tutumları ve malpraktis korkuları arasında düşük düzeyde ancak istatistiksel olarak anlamlı negatif korelasyonlar bulunmuştur (tümü için p<0,05). Ayrıca, defansif tıp uygulama puanları ile malpraktis korku puanları arasında orta ve yüksek düzeyde pozitif korelasyonlar bulunmuştur (tümü için p<0,05). Sonuç: Çalışma, tıbbi hata korkusunun artmasının aile hekimleri arasında defansif tıp tutumlarına neden olduğunu göstermiştir. Hem malpraktis korkusu hem de defansif tıp uygulamaları yaş arttıkça azaldığından, genç hekimler kaygı olmadan daha iyi hasta iletişimi sağlamaları için eğitim almalıdır. Hekimlerin tıbbi hata kaygısından kaynaklı hissettikleri baskıyı azaltan yasal reformlar ve sağlık politikaları gereklidir.