AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings obtained are also an important resource for updating health education policies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine the experiences of physicians in their educational processes from elementary school to medical school and the effects of these processes on their personal and professional development from a qualitative perspective. The scope of the study is based on the individual experiences, observations, and critiques of physicians who graduated from different medical schools in the context of socioeconomic and socio-cultural structural diversity. Qualitative research method was adopted as the research method, and the data were obtained from physicians who were reached by snowball sampling using a phenomenological design. The research focused on the medical school preferences of medical school graduates and their student experiences in the medical education process; in this context, data were collected from open-ended questions aimed at understanding the subjective educational experiences of physicians. This method provided the opportunity to reveal the participants’ emotional, intellectual and structural evaluations of their educational processes in detail. The findings of the study reveal that theoretical knowledge is predominant in medical education, practical application opportunities are limited in some medical faculties and that the traditional learning process based on master-apprentice relationship based on hierarchical relationships in educational environments generally increases the quality of education. In addition, the relationship, communication and interaction between the participant physicians and the faculty members during their student years were generally based on an authoritarian understanding based on respect. Participant physicians emphasize the necessity of an education model based on critical thinking, experience transfer and open communication, in which student responsibility awareness is gained for effective learning. The unique contribution of the study is to evaluate the institutional structures and pedagogical approaches of the Turkish National Education and Higher Education System in the field of medical education on the basis of educational culture through direct field experiences. In this context, the study provides a critical analysis of past and present educational practices and develops participant-based recommendations for the restructuring of medical education. The findings obtained are also an important resource for updating health education policies.
Özet
Bu çalışma, ilkokuldan tıp fakültesine kadar hekimlerin eğitim süreçlerinde karşılaştıkları deneyimleri ve bu süreçlerin onların kişiselmesleki gelişimlerine olan etkilerini, niteliksel bir perspektifle inceleyerek ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmanın kapsamını sosyoekonomik ve sosyokültürel yapı çeşitlilikleri bağlamında farklı tıp fakültelerinden mezun olan hekimlerin eğitimle ilgili bireysel deneyim, gözlem ve eleştirileri oluşturmaktadır. Araştırma yöntemi olarak nitel araştırma yöntemi benimsenmiş, veriler ise kartopu örneklemesiyle kendilerine ulaşılan hekimlerden fenomenolojik desen kullanılarak elde edilmiştir. Araştırma, tıp fakültesi mezunu hekimlerin tıp fakültesi tercihleri ve tıp eğitimi sürecindeki öğrencilik deneyimlerine odaklanmış; bu bağlamda hekimlerin öznel eğitim deneyimlerini anlamaya yönelik açık uçlu sorulardan veriler toplanmıştır. Bu yöntem, katılımcıların eğitim süreçlerine ilişkin duygusal, düşünsel ve yapısal değerlendirmelerini ayrıntılı biçimde ortaya koyma imkânı sunmuştur. Araştırma bulguları, tıp eğitiminde teorik bilginin ağırlıklı olduğunu, pratik uygulama olanaklarının ise bazı tıp fakültelerinde sınırlı kaldığını ve eğitim ortamlarında hiyerarşik ilişkilere dayalı usta-çırak ilişkisine dayalı geleneksel öğrenme sürecinin eğitim kalitesini genel olarak yükselttiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca, katılımcı hekimlerin öğrencilik yıllarında öğretim üyeleri ile aralarındaki ilişki, iletişim ve etkileşim genellikle saygıya dayalı otoriter bir anlayışa dayanmaktadır. Katılımcı hekimler, etkili bir öğrenme için öğrencilik sorumluluk bilincinin kazandırıldığı, eleştirel düşünmeye, deneyim aktarımına ve açık iletişime dayalı bir eğitim modelinin gerekliliğini vurgulamaktadır. Çalışmanın özgün katkısı, Türk Milli Eğitim ve Yüksek Öğretim Sisteminin tıp eğitimi özelinde kurumsal yapıların ve pedagojik yaklaşımların eğitim kültürü temelinde doğrudan saha deneyimleri üzerinden değerlendirilmesidir. Bu bağlamda, araştırma, geçmiş-mevcut eğitim uygulamalarının eleştirel bir analizini sunmakta hem de tıp eğitiminin yeniden yapılandırılmasına yönelik katılımcı temelli öneriler geliştirmektedir. Elde edilen bulgular, sağlık eğitimi politikalarının güncellenmesi açısından da önemli bir kaynak niteliğindedir.