AI Summary & Key Takeaways
AI InsightMethodologically integrating formal, iconological, and materialist analyses, the findings reveal that precarious balance in contemporary ceramics is not merely an aesthetic choice but a political position that makes social vulnerabilities visible, establishes a corporeal dialogue with the viewer, and honors the agency of the material.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article explores the theoretical foundations and artistic manifestations of "precarious balance" in contemporary ceramic art from an interdisciplinary perspective. Precarity, reflecting the socio-political and existential uncertainties of the 21st century, merges with the inherent fragility and transformative nature of the ceramic medium to form a multilayered expressive strategy. Drawing on Judith Butler’s theory of ontological vulnerability and the concept of material agency from new materialist theorists (e.g., Karen Barad), this study analyzes the works of selected artists. The works of artists such as Elaine Lorenz, Zemer Peled, Mendy Arp, Arlene Shechet, Ashwini Bhat, Li Hongwei, Yeesookyung, Annabeth Rosen, and Ozan Bebek are examined. Methodologically integrating formal, iconological, and materialist analyses, the findings reveal that precarious balance in contemporary ceramics is not merely an aesthetic choice but a political position that makes social vulnerabilities visible, establishes a corporeal dialogue with the viewer, and honors the agency of the material.
Özet
Bu makale, çağdaş seramik sanatında “prekar denge” kavramının kuramsal temellerini ve sanatsal yansımalarını disiplinlerarası bir perspektifle ele almaktadır. 21. yüzyılın sosyo-politik ve varoluşsal belirsizliklerini yansıtan prekarite, seramik malzemenin doğasındaki kırılganlık ve dönüşkenlikle birleşerek çok katmanlı bir ifade stratejisine dönüşmektedir. Çalışma, Judith Butler’ın ontolojik kırılganlık ve yeni materyalist kuramcıların (örn. Karen Barad) maddesel faillik teorileri ışığında, seçili sanatçıların eserlerini analiz etmektedir. Elaine Lorenz, Zemer Peled, Mendy Arp, Arlene Shechet, Ashwini Bhat, Li Hongwei, Yeesookyung, Annabeth Rosen ve Ozan Bebek’in eserleri incelenmiştir. Metodolojik olarak biçimsel, ikonolojik ve materyalist analiz yöntemlerinin bütünleştirildiği araştırmanın bulguları, prekar dengenin çağdaş seramikte yalnızca estetik bir tercih olmadığını; aynı zamanda toplumsal kırılganlıkları görünür kılan, izleyiciyle bedensel bir diyalog kuran ve malzemenin failliğini onurlandıran politik bir pozisyon olduğunu ortaya koymaktadır.