Journals / İlahiyat Tetkikleri Dergisi / 2018 / Sayı: 50

Waqfeya in Islamic Civilization: The Case of Hazrat Omar

İslâm Medeniyetinde Vakfiye: Hz. Ömer Örneği

Pages
271–293
Publication Date
2018-12-31
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Additionally, the stone-plate inscription of the endowment that Hazrat Omar made to Al-Aqsa Mosque and Sahra will also be scrutinized.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Hazrat Omar as one of the companions of Prophet Muhammad (May Allah be blessed with him) devoted his property in line with the orders of the Qur’an regarding endowment and the incentives of Prophet Muhammad.
📊
Key Findings & Data:During his caliphate, he registered his endowment in the presence of a crowded group of companions, which made the first elaborate endowment of the Islamic culture and civilization.
💡
Conclusion & Impact:Additionally, the stone-plate inscription of the endowment that Hazrat Omar made to Al-Aqsa Mosque and Sahra will also be scrutinized.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hz. Ömer · Vakfiye · Semğ

Abstract

Hazrat Omar as one of the companions of Prophet Muhammad (May Allah be blessed with him) devoted his property in line with the orders of the Qur’an regarding endowment and the incentives of Prophet Muhammad. Following Prophet Muhammad’s advice, he devoted a date grove called “Samgh”. During his caliphate, he registered his endowment in the presence of a crowded group of companions, which made the first elaborate endowment of the Islamic culture and civilization. Thanks to the practice of endowment, founding a waqf and devotion have become a tradition among Islamic communities. Throughout the history of Islam, endowment has developed based on that practice and gained its most excellent status during the Ottoman period. In this study, the endowment of Hazrat Omar as one of the first endowment examples of Islamic civilization will be analyzed for its importance and special aspects. Additionally, the stone-plate inscription of the endowment that Hazrat Omar made to Al-Aqsa Mosque and Sahra will also be scrutinized.

Özet

Kur’an’ın infaka dair emirleri ve Hz. Peygamber’in teşvikleri temelinde mal varlıklarını vakfeden sahabilerden biri de Hz. Ömer’dir. Hz. Peygamber’in tavsiyeleri doğrultusunda “Semğ” adı verilen hurma bahçesini vakfeden Hz. Ömer, hilafeti döneminde bu vakfını büyük bir sahabe topluluğu önünde kayıt altına alarak İslâm kültür ve medeniyetinin ilk teferruatlı vakfiyesini oluşturmuştur. Bu uygulama sayesinde İslâm toplumlarında vakıf kurma ve vakfiye akdetme gelenek haline gelmiştir. İslâm tarihi boyunca bu uygulama temelinde geliştirilen vakfiye, Osmanlı döneminde en mükemmel halini almıştır. Bu incelememizde İslâm medeniyetinin ilk örnek vakfiyelerinden biri olan Hz. Ömer’in vakfiyesi, mahiyeti ve özellikleri itibariyle ele alınacaktır. Ayrıca Hz. Ömer’in Mescid-i Aksa ve Sahre’sine yönelik gerçekleştirdiği vakfın taşa yazılmış vakfiyesi de çalışmamızda değerlendirilecektir.

🔖

Cite This Article

TURGUT, B. (2018). Waqfeya in Islamic Civilization: The Case of Hazrat Omar. İlahiyat Tetkikleri Dergisi, Sayı: 50, 271–293. https://ajindex.com/articles/130089

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. Abdurrezzak, el-Hafız el-Kebir Ebû Bekr Abdurrezzak b. Hemmam es-San’ânî. el-Musannef. Thk. Habiburrahman el-A’zamî. Beyrut: el- Mektebu’l-İslâmî: 1983. alansab.net/forum/showthread.php?t=3797, erişim: 15 Eylül 2018.
  2. Ahatlı, Erdinç. “Yahya b. Said el-Kattân”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 43: 262. İstanbul: TDV Yayınları, 2013.
  3. Ahmed b. Hanbel, Ebû Abdullah Ahmed b. Muhammed b. Hanbel b. Hilal b. Esed eş-Şeybânî. Müsnedü Ahmed b. Hanbel. Thk. Seyyid Ebü’l-Muâti en-Nûrî. Beyrut: ‘Âlemü’l-Kütüb, 1998.
  4. Algül, Hüseyin. “Fedek”, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 12: 294-295. Ankara: TDV Yayınları, 1995.
  5. Altun, İsmail. “Hz. Peygamber döneminde Kudüs’te Mescid-i Aksa Var mıydı?”. Turkish Studies 12/2 (Kış 2017): 1-22.
  6. Avcı, Casim. “Kudüs”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 26: 323-327. Ankara: TDV Yayınları, 2002. ‘Aynî, Bedrüddîn Ebu Muhammed Mahmûd b. Ahmed. Umdetu’l-Karî Şerhu Sahihi’l-Buhârî. Matbaatu Mustafa el-Babî el-Halebî: Mısır 1972. Beyhakî, Ebû Bekir Ahmed b. Hüseyin b. Ali. es-Sünenü’l-Kübra. Thk. Muhammed Abdulkadir Ata. 3. Baskı, Beyrut: Daru’l-Kütüb el-İlmiyye, 2003.
  7. Bilge, Mustafa L. - Küçükaşcı, Mustafa Sabri. “Yenbu’”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 43: 421-423. Ankara: TDV Yayınları, 2013. Başbakanlık Osmanlı Arşivi (BOA), Cevdet Evkaf Tasnifi (CE), 33137. Bozkurt, Nebi. “Kubbetü’s-Sahre”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 26: 304-308. Ankara: TDV Yayınları, 2002. Cevzî, Cemalüddin Ebü’l-Ferec Abdurrahman b. Ali b. Muhammed. el-Muntazam fî Tarihi’l-Umem ve’l-Mulûk. Beyrut: Daru’l-Kutub el- İlmiyye, 1992.
  8. Çakan, İsmail L. “Abdullah b. Erkam”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 1: 102. Ankara: TDV Yayınları, 1988. Darekutnî, Ebü’l-Hasan Ali b. Ömer. Sünen-i Darekutnî. Thk. Şuayb el-Arnaût vd. Beyrut: Müessesetü’r-Risale, 2004.
  9. Döndüren, Hamdi. İslâm Hukukuna Göre Günümüzde Vakıf Meseleleri. İstanbul: Erkam Yayınları, 2016.
  10. Ebu Zehra, Muhammed b. Ahmed b. Mustafa b. Ahmed. Hâtemü’n-Nebiyyîn. Kahire: Dâru’l-Fikr el-Arabî, 1425 Erkal, Mehmet. “Beytülmal”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 6: 90-94. Ankara: TDV Yayınları, 1992. Hâkim, el-İmam el-Hâfız Ebû Abdullah Hâkim en-Nisâbûrî. el-Müstedrek ‘ala’s-Sahihayn. Thk. M. Abdulkadir ‘Atâ. Beyrut: Dâru’l- Kütübi’l-‘İlmiyye, 2002. Hamevî, Şihabuddin Ebû Abdullah Yakut b. Abdullah el-Hamevî. Mu’cemu’l-Büldân. Beyrut: Daru Sâdır, 1979.
  11. Hamidullah, Muhammed. “Hayber”. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. 17: 20-22. Ankara: TDV Yayın