Journals / Ombudsman Akademik / 2025 / Sayı: 23

The Importance of Good Governance in Increasing Household Welfare in Türkiye: The Example of TURKSTAT

TÜRKİYE'DE HANEHALKI REFAHININ ARTIRILMASINDA İYİ YÖNETİŞİMİN ÖNEMİ: TÜİK ÖRNEĞİ

Resül Yazıcı(Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi)0000-0002-7875-3331
Pages
11–35
Publication Date
2026-01-12
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

This article examines the importance and requirements of good governance, specifically at TurkStat, in improving household welfare in Türkiye.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:A household is defined as a group of people living together under the same roof, regardless of kinship.
📊
Key Findings & Data:In this context, the Turkish Statistical Institute (TurkStat), which provides crucial data on the country's economic, social, and demographic structure, serves as a reference for public and private sector institutions to organize their planning and analysis processes, make strategic decisions, and formulate policies.
💡
Conclusion & Impact:This article examines the importance and requirements of good governance, specifically at TurkStat, in improving household welfare in Türkiye.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Hanehalkı Refahı · İyi Yönetişim · Kamu Politikaları

Abstract

A household is defined as a group of people living together under the same roof, regardless of kinship. The term household is often used as the unit of analysis in studies on income distribution, welfare, poverty, and consumption expenditures. The standard of living achieved by individuals within a community based on their income, or household well-being, is a crucial indicator of their ability to meet their economic, social, and psychological needs. However, inequalities in income distribution, difficulties accessing social services, and economic fluctuations are key factors that negatively impact household well-being. Public policies play a critical role in eliminating these negative factors or mitigating their impacts. However, to develop policies and tools that will prevent negative impacts, mechanisms and structures must be established to obtain the necessary data in a timely manner. In this context, the Turkish Statistical Institute (TurkStat), which provides crucial data on the country's economic, social, and demographic structure, serves as a reference for public and private sector institutions to organize their planning and analysis processes, make strategic decisions, and formulate policies. Therefore, good governance is essential for data-based decision-making and inter-institutional organization to improve household welfare. Reliable TurkStat data are obtained in environments where good governance principles are implemented and can be used as primary input. Furthermore, good governance is essential for establishing collaborative mechanisms between the public, private sectors, and NGOs. Good governance is not only process-oriented but also results-oriented. This article examines the importance and requirements of good governance, specifically at TurkStat, in improving household welfare in Türkiye.

Özet

Aralarında akrabalık bağı bulunma şartı olmadan, aynı çatı altında bir arada yaşayan topluluk hanehalkı olarak ifade edilir. Gelir dağılımı, refah, yoksulluk ve tüketim harcamaları gibi konularda yapılan çalışmalarda analiz birimi olarak çoğunlukla hanehalkı terimi kullanılmaktadır. Topluluktaki bireylerin, sahip olduğu gelirleriyle ulaştıkları yaşam standardı veya hanehalkı refahı, bireylerin ekonomik, sosyal ve psikolojik ihtiyaçlarının karşılanabilmesi açısından önemli bir göstergedir. Ancak gelir dağılımındaki eşitsizlikler, sosyal hizmetlere erişimdeki zorluklar, ekonomik dalgalanmalar gibi olumsuzluklar, hanehalkı refahını olumsuz etkileyen temel unsurlardır. Olumsuzlukların ortadan kaldırılması veya etkilerinin azaltılmasında kamu politikaları kritik bir rol oynar. Ancak olumsuz etkilere sebep olmayacak politikaların oluşturulması ve araçlarının geliştirilebilmesi için öncelikle gerekli verilerin zamanında elde edilebilmesine yönelik mekanizmaların, yapıların kurulması gerekir. Bu bağlamda, ülkenin ekonomik, sosyal ve demografik yapısına yönelik önemli verileri aktaran Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK); kamu ve özel sektör kurumlarının, planlama ve analiz süreçlerini düzenlemelerine, stratejik kararlar almalarına, politikalar oluşturmalarına referans olur. Dolayısıyla hanehalkı refahının artırılmasına yönelik veri temelli kararlar alınmasında, kurumlar arası organizasyonun sağlanabilmesinde iyi yönetişim gerekmektedir. Çünkü güvenilir TÜİK verileri, iyi yönetişim ilkelerinin uygulandığı ortamlarda elde edilir ve temel girdi olarak kullanılabilir. Ayrıca kamu, özel sektör ve STK’lar arasında iş birliği mekanizmalarını kurmak için iyi yönetişim elzemdir. Zira iyi yönetişim, sadece süreç değil sonuç odaklıdır. Bu makale, Türkiye’de hanehalkı refahını artırmada TÜİK özelinde iyi yönetişimin önemini ve gerekliliklerini incelemektedir.

🔖

Cite This Article

Yazıcı, R. (2026). The Importance of Good Governance in Increasing Household Welfare in Türkiye: The Example of TURKSTAT. Ombudsman Akademik, Sayı: 23, 11–35. https://doi.org/10.32002/ombudsmanakademik.1717560

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (39)

  1. ARGÜDEN, Yılmaz, ILGAZ, Pınar, ERİMEZ, Erkin, İZCİ, İnan ve BİNİCİ, Özhan (2024). Sivil Etkileşim Modeli İyi Yönetişim ile Güven İnşa Etmek, Argüden Yönetişim Akademisi Yayınları No: 26.
  2. BIS (2011). Macroprudential Policy Tools and Frameworks Progress Report to G20, Bank for International Settlements.
  3. CHATRY Isabelle, DAVİES, Andrew, KLAAS Klas, KURİAN, Monika, MİCHALUN, Varinia, VİRANT, Gregor (2023), Subnational government in the Western Balkans, SIGMA Papers, No. 66, OECD Publishing, Paris.
  4. EMİNİ, Filiz Tufan (2023). Türk Kamu Yönetiminde Yeniden Yapılanma ve Yönetime Çağdaş Yaklaşımlar, Çanakkale: Holistence Publications.
  5. Hazine ve Maliye (2024). Kamu Kurumsal Risk Yönetimi Rehberi, T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı, Versiyon 1.
  6. KALAYCIOĞLU, Ersin (2021). Halk Yönetimi: Demokrasi ve Popülizm Çatışmasında Dünya, Ankara: Efil Yayınevi.
  7. Kalkınma Planı (2023). On İkinci Kalkınma Planı (2024-2028), Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı Strateji ve Bütçe Başkanlığı.
  8. KARYAĞDI, Nazmi, ATAY, Özlem ve SELÇUK Mualla (2021). Yeni Ekonomide ve Ağdaş Toplumunda Değer Temelli Yönetim, Kalder Yayınları No:38, Ankara.
  9. OECD (2017), Multi-level Governance Reforms: Overview of OECD Country Experiences, OECD Multi-level Governance Studies, OECD Publishing, Paris.
  10. ÖZALP, Hüseyin (2020). Kurumsal İktisat, Teknoloji ve Ekonomik Performans, Ankara: Efil Yayınevi.
  11. ÖZER, M. Akif (2005). Yeni Kamu Yönetimi Teoriden Uygulamaya, Platin Yayınları, Ankara.
  12. SKOLNİCK, Arlene S. ve SKOLNİCK, Jerome H. (1974). Intimacy, Marriage, and Family, Boston: Little, Brown & Co.
  13. TAYA (2011). Türkiye Aile Yapısı Araştırması, T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Aile ve Toplum Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Ankara.
  14. TAYA (2014). Türkiye Aile Yapısı Araştırması: Tespitler, Öneriler, T.C. Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Aile ve Toplum Hizmetleri Genel Müdürlüğü, Ankara.
  15. TCMB (2016). Yapısal Reformlar ve Büyüme Üzerindeki Etkileri, Ankara: TCMB.
  16. UNITED NATIONS (2007). Good Governance Practices for the Protection of Human Rights, United Nations Publication, New-York and Geneva.
  17. World Economic Forum (2025). The Global Risks Report 2025, the World Economic Forum.
  18. ZAHİDİ, Saadia (2025). The Global Risks Report 2024, the World Economic Forum.
  19. AYSAN, Ahmet Faruk (2014). Yönetişim ve Kurumlar Kavramlarının Yükselişi, Kalkınmada Yeni Yaklaşımlar, ss.67-84, Yayına Hazırlayanlar: Ahmet Faruk Aysan, Devrim Dumludağ, İmge Kitabevi, Ankara.
  20. DUMLUDAĞ, Devrim (2014). Kurumlar, Kurumsal Değişim ve Ekonomik Kalkınma, Kalkınmada Yeni Yaklaşımlar, ss.15-36, Yayına Hazırlayanlar: Ahmet Faruk Aysan, Devrim Dumludağ, İmge Kitabevi, Ankara.
  21. ARI, Ferhat (2018). “Yönetişim Yaklaşımı ve Yönetişimin Türkiye’deki Yansımaları Bağlamında Yasal Düzenlemelerin İncelenmesi”, Uluslararası Akademik Birikim Dergisi, 1(1), ss.01-13.
  22. ARSLANER, Hakan ve KARACA, Yakup (2017). “Türkiye Kamu Yönetiminde Yönetişim Algısı: Aydın İli Vergi Dairelerinde Bir Uygulama”, Adnan Menderes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 4(4), ss. 128-151.
  23. ATEŞ, Hamza ve BUYRUK, Gökçe Ceren (2018). “Bir İyi Yönetişim İlkesi Olarak Katılımcılık ve Türk Kamu Yönetiminde Katılımcılığın Konumu”, Ombudsman Akademik Dergisi, (1), ss. 81-98.
  24. CANIKALP, Ebru ve ÜNLÜKAPLAN, İlter (2015). “Yönetişim Kalitesi ve Yönetişimin Ölçülebilirliği”, Çukurova Üniversitesi İİBF Dergisi, 19(1), ss. 81-100.
  25. DEMİREL, Demokaan. (2010). “Yönetişimde Yeni Bir Boyut: E-Yönetişim”, Türk İdare Dergisi, 466, ss. 65-94.
  26. EKİNCİ, Emre ve KARAKOYUNLU, İlker (2020). İyi Yönetişim İlkeleri Üzerine Bir Eleştiri ve Küresel İyi Yönetişim İlkeleri, Türk İdare Dergisi, 92 (490), ss.115-139.
  27. İZCİ, Ferit ve SARITÜRK, Mehmet (2017). “Değişen Kamu Yönetimi Anlayışı: İyi Yönetişim ve Temel Bileşeni Olarak Hesap Verebilirlik”, International Journal of Academic Value Studies, 3 (13), ss. 178-198.
  28. KARA, Mehmet Akif (2022). “Türkiye’de Kurumsal Yönetişim Konusu ile İlgili Yayınlanan Doktora Tezlerinin Bibliyometrik Analiz Yöntemi ile İncelenmesi”. Journal of Business Innovation and Governance, 5(2), ss. 199-222.
  29. KARAKUL, Selman (2018). “İyi Yönetim ve İnsan Hakları İlişkisi Üzerine Değerlendirmeler”, Ombudsman Akademik Dergisi, Özel Sayı 1, ss. 27-55.
  30. OLUÇ, İhsan ve GÖVDERE, Bekir (2020). “Türkiye’de Hanehalkı Tüketim Harcamalarının Analizi”, International Social Sciences Studies Journal, 54, ss. 166-176.
  31. SÖNMEZ, Abdulkerim (1998). “Toplumsal Araştırmalarda Analiz Birimleri Olarak Aile ve Hanehalkının Mahiyet ve Yapılarının Belirlenmesi Sorunu”, Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 15(1), ss. 115-135.
  32. ŞAHİN, Ümit (2018). “İyi Yönetişimin Türk Kamu Yönetiminde Uygulanması ve Kamu Denetçiliği Kurumu”, Ombudsman Akademik Dergisi, Özel Sayı 1, ss. 99-139.
  33. YAVUZ, Sutay ve YÜCEŞAHİN, M. Murat (2012). “Türkiye’de Hanehalkı Kompozisyonlarında Değişimler ve Bölgesel Farklılaşmalar”, Sosyoloji Araştırmaları Dergisi, 15(1), ss. 75-118.
  34. YAZICI, Resül ve YAZICI, Ayla (2017). “İsraf Ekonomisinin Önlenmesinde Bağımsız Düzenleyici ve Denetleyici Kuruluşların Önemi: Türkiye Örneği”, Uluslararası Ekonomik Araştırmalar Dergisi, 3(4), 673-681.
  35. YILDIRIM, Arzu (2019). “İyi Yönetişim ve Türkiye Performansı”, Journal of Academic Value Studies, 5(5), ss. 818-835.
  36. EFQM (2024). “EFQM Modeli 2025”, https://efqm.org/the-efqm-model/ (Erişim: 25.03.2025)
  37. TÜİK (2023). “TÜİK, Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi, 2015-2023”, https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Istatistiklerle-Aile-2023-53784 (Erişim Tarihi: 17. 03.2025)
  38. TÜİK (2025). “TÜİK Kalite Politikası”, https://www.tuik.gov.tr/media/corporatecontent/tuik_kalite_politika.pdf Erişim Tarihi: 17. 09.2025)
  39. OLUÇ, İhsan ve GÖVDERE, Bekir (2020). “Türkiye’de Hanehalkı Tüketim Harcamalarının Analizi”, International Social Sciences Studies Journal, 54, ss. 166-176.