AI Summary & Key Takeaways
AI InsightPatients with left anterior descending artery lesions may get the greatest benefit from revascularization in terms of arrhythmia predictors calculated on electrocardiography.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The aim of this study was to evaluate which critical coronary artery stenosis is more arrhythmogenic in stable coronary artery disease and whether the involved stenotic artery or the size of the myocardial tissue under ischemia due to stenosis is more important in terms of malignant ventricular arrhythmias by using arrhythmia predictors calculated on electrocardiography. This was a retrospective observational study. We scanned patients who underwent percutaneous coronary intervention for single vessel stable coronary artery disease between January 2013 and 2016. Assigned indicators of increased arrhythmogenic risk as TpTe interval, QTc interval and TpTe/QT ratio were calculated on electrocardiography before and after the percutaneous coronary intervention. We also calculated the anatomical myocardial area at risk of ischemia as a percentage of the left ventricular myocardium volume for a given site of lesion with APPROACH score by assessing coronary angiography images. The percentage of left ventricular jeopardized myocardium in left anterior descending artery lesions (34±10) was significantly higher than those in circumflex artery (17±11) and right coronary artery (21±5) lesions (p<0.001). Furthermore, the differences between TpTe intervals and TpTe/QT ratios measured before and after the percutaneous coronary intervention were significantly higher in patients with left anterior descending artery lesions than patients with circumflex artery and right coronary artery lesions (p<0.001). In patients with stable coronary artery disease, the size of the ischemic myocardium was associated with increased arrhythmogenesis. Patients with left anterior descending artery lesions may get the greatest benefit from revascularization in terms of arrhythmia predictors calculated on electrocardiography.
Özet
Kararlı koroner arter hastalığında, hangi koroner arterdeki kritik darlığın daha aritmik olduğunu ve darlık bulunan arterin mi yoksa darlığa bağlı iskemi altında kalan miyokart dokusunun büyüklüğünün mü malign ventriküler aritmiler açısından daha önemli olduğunu elektrokardiyografi üzerinde hesaplanan aritmi öngördürücüleri yardımıyla değerlendirmektir. Çalışmamız retrospektif gözlemsel çalışma olarak tasarlanmıştır. Ocak 2013-2016 tarihleri arasında koroner anjiyografisinde tek damar hastalığı saptanmış ve bu damara perkütan koroner girişim uygulanmış 183 hasta incelendi. Girişim öncesi ve sonrası çekilen elektrokardiyografilerde aritmi öngördürücülerinden TpTe intervali, QTc intervali ve TpTe/QT oranı hesaplandı. İskemi altındaki miyokart dokusu yüzdesi APPROACH skoru kullanılarak, koroner anjiyografi görüntüleri yardımı ile hesaplandı. Sol ön inen arter lezyonlarının iskemi altında bıraktığı sol ventrikül miyokart dokusu yüzdesinin (34±10); sirkumflex arter (17±11) ve sağ koroner arter (21±5)’in iskemi altında bıraktığı miyokart dokusu yüzdelerinden anlamlı bir şekilde fazla olduğu görüldü (p<0.001). Perkütan koroner girişim öncesi ve sonrası TpTe intervali ve TpTe/QT oranı farkı sol ön inen arter lezyonu olan grupta sirkumflex arter ve sağ koroner arter lezyonu olan gruplardan anlamlı bir şekilde yüksek bulundu (p<0.001). Kararlı koroner arter hastalığında, iskemik miyokart büyüklüğü arttıkça aritmojenitenin artabileceği saptandı. Elektrokardiyografi üzerinden hesaplanan aritmi parametreleri açısından revaskülarizasyondan en fazla fayda görebilecek grubun kritik sol ön inen arter darlığına sahip kararlı koroner arter hastaları olduğu görüldü.