AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese findings indicate that although pediatric ASA classification is widely used in clinical practice, variability related to professional experience may occur, particularly in borderline cases between ASA II and ASA III.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The American Society of Anesthesiologists physical status classification system is widely used to evaluate perioperative risk; however, its subjective nature may lead to variability, particularly in pediatric patients. This study aimed to evaluate the awareness and application of pediatric ASA classification among anesthesiology and reanimation physicians in Türkiye and to investigate the effect of professional experience on risk assessment. This cross-sectional survey study was conducted using an online questionnaire distributed to anesthesiology and reanimation physicians working in different institutions across the country. The survey included demographic characteristics, professional experience, routine use of ASA classification, and fifteen pediatric clinical case scenarios. Participants were asked to assign an ASA physical status classification ranging from I to V for each scenario. For statistical analysis, ASA classifications were grouped as low risk (ASA I–II) and high risk (ASA III–V). Participants were categorized according to professional experience as ≤10 years and >10 years, and associations between experience level and high-risk ASA assignment were analyzed using chi-square tests. A total of 212 physicians participated in the study, with a mean age of 37.75 ± 8.67 years. Most participants reported using the ASA classification routinely (98.6%), applying it in pediatric patients (90.6%), and considering it influential in clinical decision-making (96.7%). In most clinical scenarios, no significant difference was observed between experience groups in high-risk ASA assignment. However, in three scenarios involving a patient with severe autism, a patient with asymptomatic atrial septal defect, and a patient with a history of Wolff–Parkinson–White syndrome treated with ablation, physicians with ≤10 years of experience assigned significantly higher ASA classifications compared with those with more experience. These findings indicate that although pediatric ASA classification is widely used in clinical practice, variability related to professional experience may occur, particularly in borderline cases between ASA II and ASA III.
Özet
Amerikan Anestezistler Cemiyeti fiziksel durum sınıflandırma sistemi perioperatif risk değerlendirmesinde yaygın olarak kullanılmakla birlikte, subjektif yapısı nedeniyle özellikle pediatrik hastalarda değerlendirme farklılıklarına yol açabilmektedir. Bu çalışmada Türkiye’de görev yapan anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerinin pediatrik ASA sınıflandırmasına ilişkin farkındalık ve uygulamalarının değerlendirilmesi ve mesleki deneyimin risk değerlendirmesi üzerindeki etkisinin incelenmesi amaçlandı. Bu kesitsel anket çalışması, farklı kurumlarda görev yapan anesteziyoloji ve reanimasyon hekimlerine çevrimiçi bir anket uygulanarak gerçekleştirildi. Anket; demografik özellikler, mesleki deneyim, ASA sınıflandırmasının günlük kullanımı ve pediatrik hastalara ait on beş klinik vaka senaryosundan oluştu. Katılımcılardan her vaka için ASA I–V arasında sınıflandırma yapmaları istendi. İstatistiksel analizde ASA sınıflamaları düşük risk (ASA I–II) ve yüksek risk (ASA III–V) olarak gruplandırıldı. Katılımcılar mesleki deneyim sürelerine göre ≤10 yıl ve >10 yıl olarak iki gruba ayrıldı ve deneyim ile yüksek risk ASA değerlendirmesi arasındaki ilişki ki-kare testi ile analiz edildi. Çalışmaya toplam 212 hekim katıldı ve katılımcıların yaş ortalaması 37.75 ± 8.67 yıl olarak bulundu. Katılımcıların %98.6’sı ASA sınıflandırmasını günlük pratikte kullandığını, %90.6’sı pediatrik hastalarda da uyguladığını ve %96.7’si klinik kararlarını etkilediğini bildirdi. Klinik senaryoların büyük çoğunluğunda deneyim grupları arasında yüksek risk ASA değerlendirmesi açısından anlamlı fark saptanmadı. Ancak üç senaryoda, ciddi otizm tanısı bulunan hasta, asemptomatik atriyal septal defekti olan hasta ve daha önce Wolff–Parkinson–White sendromu nedeniyle ablasyon uygulanmış hasta için ≤10 yıl deneyime sahip hekimlerin daha yüksek ASA sınıflaması yaptığı görüldü. Bu bulgular pediatrik ASA sınıflandırmasının klinik pratikte yaygın olarak kullanılmasına rağmen özellikle ASA II ve ASA III arasındaki sınır durumlarda deneyime bağlı değerlendirme farklılıklarının ortaya çıkabileceğini göstermektedir.