Journals / Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi / 2012 / Sayı: 63

The findings about alewi-Bektashi families in Besni

Besni kazasında alevi Bektaşi ocakları ile ilgili bulgular

Pages
247–264
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

It was found that the families of Dede Garkın society living in Besni, was camel raiser like the others living in some regions such as Erzincan, Elazığ, Malatya and Çorum.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Besni district is an important place where the culture of Alawi-Bektashi is effective.
📊
Key Findings & Data:The borders of this city in the Ottoman period were wider than today’s.
💡
Conclusion & Impact:It was found that the families of Dede Garkın society living in Besni, was camel raiser like the others living in some regions such as Erzincan, Elazığ, Malatya and Çorum.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Besni district is an important place where the culture of Alawi-Bektashi is effective. The borders of this city in the Ottoman period were wider than today’s. A lot of villages located within the borders of some cities such as Adıyaman, Malatya, Gaziantep, Kahramanmaraş today, once were located within the border of Besni. Alawi-Bektashi culture in Besni was propogated by the first sufis who came to Anatolia. Today, generally Kesmetepe and Şambayat town and Köseceli, Tetirli, Akkuyu, Akpınar, Beşkoz, Burunçayır, Gümüşlü, Karalar, Konuklu, Çakallı (Çamlıca), Yukarısögütlü villages are the places where Alawi-Bektashi people still live. In the 16. century there was a place in the Besni called “Karkın”. It has shown that this place was named possibly after the sufis of Dede Garkın, who came to this region and spreaded the Turkish-Islamic idea. As a matter of fact, some 16th century-Ottoman archive documents show that in that region, “Dede Garkınzadeler” tribe was effective, a group originating from Aleppo Turkoman and that they continued to be effective too in the 18th and 19th centruies. It is understood that families of Dede Garkın societies accepted Kazımi dervish lodge in Gaziantep as the place of pilgrimage and they visited that place sometimes. When it is thought that the lodge of Kazımi had its name from the 7th “Imam Musa’yı Kazım” and that Dede Garkın was appertained to the Seyyid Garip who was the descent of 7th Imam Musa’yı Kazım’s sons, it has been understood very well why the people appertained to Dede Garkın families in Besni accepted the dervish lodge in Gaziantep as the place of pligrimage. In a study, it is pointed out that some families in the Dede Kargın Sons Family Tree” chain has the surname of “Pektaş” and in the light of this information it can be understood that the Alawi families living in Beşkoz village may be the descents of Dede Garkın. It was found that the families of Dede Garkın society living in Besni, was camel raiser like the others living in some regions such as Erzincan, Elazığ, Malatya and Çorum. As a result, this fact can be related to the camel motifs which is of an important place in Alawi-Bektashi culture.

Özet

Besni kazası Alevi-Bektaşi kültürünün etkili olduğu önemli bir yerleşim yeridir. Kentin Osmanlı dönemindeki sınırları bugünkü sınırlarından oldukça geniş olup, bugün Adıyaman, Malatya, Gaziantep, Kahramanmaraş gibi vilayetlerin sınırları içerisinde bulunan birçok köy tarihte, Besni sınırları içerisinde yer almıştır. Geçmişte sınırları içerisinde birçok Alevi-Bektaşi meşrebine sahip insanı barındıran Besni’ye bu fikirlerin yayılması Anadolu’ya gelen ilk mutasavvıflarla beraber olmuştur. Bölgede şuan da Alevi-Bektaşi kültürüne sahip olan hanelerin yaşadığı yerler genelde Kesmetepe ve Şambayat kasabası, Köseceli, Tetirli, Akkuyu, Akpınar, Beşkoz, Burunçayır, Gümüşlü, Karalar, Konuklu, Çakallı (Çamlıca), Yukarısögütlü gibi köylerdir. 16. yüzyılda Besni’ye bağlı “Karkın” adlı bir yerleşim yeri de bulunmaktadır. Bu yerin adını, bölgeye gelip Türk-İslam düşüncesini yayan Dede Garkın dervişlerinden aldığı olası gözükmektedir. Nitekim 16. yüzyıla ait bazı Osmanlı arşiv vesikaları Halep Türkmenlerinin bir kolu olan Dede Garkınzadeler oymağının bölgede etkili olduğunu ve bu etkinin 18. ve 19. yüzyıllarda da devam ettiğini göstermektedir.Besni’de ikamet eden Dede Garkın Ocağı’na mensup hanelerin önceleri Gaziantep merkezinde kurulan Alevi-Bektaşi niteliklere sahip Kazımi Tekkesi’ni ziyaretgah olarak kabul ettikleri ve yılın belirli zamanlarında burayı ziyaret ettikleri anlaşılmaktadır. Kazımi Tekkesi’nin adını 7. İmam Musa’yı Kazım’dan aldığı Dede Garkın’ın da 7. İmam Musa’yı Kazım evlatları soyundan gelen Seyyid Garip Musa’ya bağlı olduğu düşünüldüğünde Besni’deki Dede Garkın Ocağı’na mensup olduğu düşünülen kitlelerin Gaziantep’teki bu tekkeyi niçin ziyaretgah olarak kabul ettikleri daha iyi anlaşılacaktır. Yapılan bir araştırmada “Dede Kargın Oğulları Soyağacı” silsilesi içerisinde bazı ailelerin soyadlarının “Pektaş” olarak verilmesi Beşkoz köyünde yaşayan “Pektaş” soyadına sahip olan Alevi Ocak ailenin Dede Garkın evladından olacağı konusunda bir izlenim uyandırmaktadır. Osmanlı döneminde Besni’de yaşayan Dede Garkın Ocağı’na mensup hanelerin diğer bölgelerde (Erzincan, Elazığ, Malatya ve Çorum) olduğu gibi deve yetiştiriciliği yaptıkları tespit edilmiştir. Bunun Alevi-Bektaşi inancında deve motifinin önemli bir yer tutması ile ilgili olabileceği düşünülmektedir.

🔖

Cite This Article

ÖZLÜ, Z. (2012). The findings about alewi-Bektashi families in Besni. Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, Sayı: 63, 247–264. https://ajindex.com/articles/129082

References (4)

  1. a) Arşiv Kaynakları 1. Başbakanlık Osmanlı Arşivi Cevdet Askeriye (C.AS.), 1092/48185. Dahiliye Mektubi Kalemi (DH.MKT.), 416/11, 1429/35. Şura-yı Devlet (ŞD.), 1465/3
  2. Vakıflar Genel Müdürlüğü Arşivi (Ankara) Hurûfât Defteri, 197/22. Hurûfât Defteri, 539/51. Hurufat Defteri, 542/25. Hurufat Defteri, 1077/67. b) Diğer Kaynaklar AKKUŞ, Mehmet. (1999). “Dede Garkınzâdeler” Tasavvuf İlmi ve Akademik Araştırma Dergisi, 1 (2): 21-31. AKSOY, Mustafa. (2007). “Halı-Kilim Tarihi ve Tunceli”
  3. Uluslar arası Türk Kültür Evreninde Alevilik ve Bektaşilik Bilgi Şöleni 17-18-19 Ekim 07. edit. Filiz Kılıç, Tuncay Bülbül. C. 1, Ankara: Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Merkezi Yayını, 169-182. AKSÜT, Hamza. (2004). “Şeyh İbrahim Ocağının Talibi Olan Oymak ve Obaların Tarihi” Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 30: 139-164. AKSÜT, Hamza. (2006). Mezopotamya’dan Anadolu’ya Alevi Erenlerin İlk Savaşı (1240) Dede Garkın-Baba İshak-Baba İlyas
  4. Baskı, Ankara: Yurt-Kitap Yayını. ALTINOK, Baki Yaşa. (2003). “Hacı Bektaş Veli Hakkında Yazılmış Bir Menakıbnâme ve Bu Menakıbnâmede Belirtilen Anadolu’daki Alevi Ocakları” Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 27: 177-194. ARAS, Numan. (2006). Ondokuzuncu Yüzyılda Malatya Sancağı Besni Kazası’nın Tarihi, Sosyo-Kültürel ve Ekonomik Yapısı. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Kahramanmaraş: Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi, SBE. ATEŞ, Süleyman. (1993). “Cüneyd-i Bağdadi”. TDVİA. C. 8, 119-121. ARSLANOĞLU, İbrahim. (2001). “Alevilikte Temel İnanç Unsurları ve Pratikler” Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 20: 33-134. AYDIN, Ayhan. (2001). “Alevi Dedeleriyle Söyleşiler” Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 19: 45-86. AYTAŞ, Gıyasettin. (1999). “Türk Kültür ve Edebiyatında Geyik Motifi ve “Haza Destan-ı Geyik” Türk Kültürü ve Hacı Bektaş Veli Araştırma Dergisi, S. 12: 161-170. Baha Said. (2008). “Bektaşiler”. Tasavvuf Kitabı. haz.Cemil Çiftçi. İstanbul: Kitabevi Yayını, 65-104. BAHADIR, İbrahim. (2005). Alevi ve Sünni Tekkelerinde Kadın Dervişler. İstanbul: Su Yayınevi. BAŞ, Eyüp. (2011). “Ahmed Yesevî’nin Bektaşilik, Alevilik Üzerindeki Etkileri ve Osmanlı Dini Hayatındaki İzleri” Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 52(2): 21-53. BAYKARA, Tuncer. (1988). Anadolu’nun Tarihi Coğrafyasına Giriş I Anadolu’nun İdari Taksimatı. Ankara: Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları. BAYRAM, Mikail. (2002). “Türkiye Selçukluları Tarihi Hakkınd