AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAdding DCE-MRI and ADC mapping significantly improves diagnostic accuracy for benign–malignant differentiation and for distinguishing PA from WT.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective: The aim of this study is to evaluate the diagnostic contribution of combining dynamic contrast-enhanced magnetic resonance imaging (DCE-MRI) and apparent diffusion coefficient (ADC) values in the characterization of parotid tumors (PTs). Materials and Methods: This retrospective study included 103 surgically confirmed parotid tumor patients. Demographic data and MRI findings were reviewed via the picture archiving and communication system (PACS). Time–intensity curves (TICs) were generated from DCE-MRI sequences, and ADC maps were used to calculate quantitative diffusion metrics. The findings from DCE-MRI and ADC values were statistically compared with the histopathological results using appropriate statistical methods. Results: A total of 103 patients (85 benign, 18 malignant) confirmed by postoperative histopathology were included in the analysis. A statistically significant difference in TIC patterns was found between benign and malignant tumors (p 0.5). Malignant tumors most commonly demonstrated Type C enhancement patterns, while benign tumors were typically characterized by Type A and B patterns (p < 0.001). Conclusion: Conventional MRI has limited value in PTs subtyping. Adding DCE-MRI and ADC mapping significantly improves diagnostic accuracy for benign–malignant differentiation and for distinguishing PA from WT.
Özet
Amaç: Bu çalışmanın amacı, parotis tümörlerinin (PT) karakterizasyonunda dinamik kontrastlı manyetik rezonans görüntüleme (DCE-MRG) ile görünür difüzyon katsayısı (ADC) değerlerinin birlikte kullanımının tanısal katkısını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya cerrahi ve histopatolojik olarak doğrulanmış 103 parotis tümörlü hasta dahil edildi. Demografik veriler ve MRG bulguları PACS üzerinden incelendi. DCE-MRG sekanslarından zaman–yoğunluk eğrileri (TIC) elde edildi ve ADC haritaları kullanılarak kantitatif difüzyon ölçümleri yapıldı. DCE-MRG ve ADC bulguları uygun istatistiksel yöntemlerle histopatolojik sonuçlarla karşılaştırıldı. Bulgular: Toplam 103 hasta (85 benign, 18 malign) analiz edildi. Benign ve malign tümörler arasında ve pleomorfik adenom (PA) ile Warthin tümörü (WT) arasında TIC paternleri açısından anlamlı fark saptandı (p 0,5). Malign tümörler en sık Tip C, benign tümörler ise Tip A ve B kontrastlanma paterni gösterdi (p < 0,001). Sonuç: Konvansiyonel MRG, parotis tümör alt tiplerinin ayrımında sınırlı değere sahiptir. DCE-MRG ve ADC haritalamanın eklenmesi, benign–malign ayrımını ve PA ile WT’nin ayırt edilmesini anlamlı ölçüde artırmaktadır.