AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAll groups exceeded physiological posterior occlusal forces.Conclusion: Within the limitations of this in vitro study, PEEK and PEKK may be considered viable alternatives to Co-Cr for posterior three-unit implant-supported fixed dental prostheses.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Objective:Polyetheretherketone (PEEK) and Polyetherketoneketone (PEKK) are high-performance polymers with favorable mechanical properties, proposed as alternatives to metals in posterior implant-supported prostheses. However, their fracture resistance in this indication remains unclear. This study aimed to evaluate and compare the fracture resistance of three-unit implant-supported frameworks made from PEEK, PEKK, and cobalt–chromium (Co-Cr) with various connector cross-sectional dimensions. Methods: A total of 126 titanium abutments were mounted onto implant analogs and embedded in acrylic blocks arranged in pairs to simulate premolar tooth loss. Frameworks with connector cross-sections of 6.25 mm², 12 mm², and 16 mm² were digitally designed and milled from Co-Cr, PEEK, or PEKK (n = 7 per subgroup), then cemented with zinc phosphate cement. Fracture resistance was tested using a universal testing device, and failure types were documented. Data were analyzed with the Kruskal–Wallis test, followed by Mann–Whitney U tests with Bonferroni correction. Results: PEEK specimens showed plastic deformation and fracture, while PEKK and Co-Cr exhibited complete fracture. The 16 mm² connector groups had the highest fracture strength, followed by 12 mm² and 6.25 mm². Co-Cr recorded the highest mean values, followed by PEEK and PEKK. Differences between 12 mm² and 16 mm² in Co-Cr and PEKK were not significant. All groups exceeded physiological posterior occlusal forces.Conclusion: Within the limitations of this in vitro study, PEEK and PEKK may be considered viable alternatives to Co-Cr for posterior three-unit implant-supported fixed dental prostheses.
Özet
Amaç: Polietereterketon (PEEK) ve Polieterketonketon (PEKK), yüksek mekanik özelliklere sahip polimerlerdir ve posterior implant destekli protezlerde metal alternatifleri olarak önerilmektedir. Ancak, bu endikasyondaki kırılma dirençleri net olarak bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı, PEEK, PEKK ve kobalt–krom (Co-Cr) materyallerinden, farklı bağlantı kesit alanlarında üretilen üç üyeli implant destekli köprü iskeletlerinin kırılma dirençlerini değerlendirmek ve karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Toplam 126 titanyum dayanak, implant analoğuna monte edilerek çiftler halinde akrilik bloklara gömülmüş ve küçük azı dişi eksikliği simüle edilmiştir. 6,25 mm², 12 mm² ve 16 mm² bağlantı kesit alanlarına sahip iskeletler, bilgisayar destekli tasarım ile hazırlanmış ve Co-Cr, PEEK veya PEKK’ten frezelenmiştir (n = 7). Tüm örnekler çinko fosfat siman ile dayanaklara simante edilmiştir. Kırılma direnci, üniversal test cihazı ile ölçülmüş; kırık tipleri kaydedilmiştir. Veriler Kruskal–Wallis testi ile, ikili karşılaştırmalar ise Bonferroni düzeltmeli Mann–Whitney U testi ile analiz edilmiştir. Bulgular: PEEK örneklerinde plastik deformasyon ve kırık gözlenirken, PEKK ve Co-Cr örneklerinde tam kırık oluşmuştur. 16 mm² bağlantı grupları en yüksek kırılma direncini göstermiştir; bunu 12 mm² ve 6,25 mm² grupları izlemiştir. En yüksek ortalama değer Co-Cr’de, ardından PEEK ve PEKK’te saptanmıştır. Co-Cr ve PEKK’te 12 mm² ile 16 mm² arasındaki fark anlamlı bulunmamıştır. Tüm gruplar, fizyolojik posterior oklüzal kuvvetleri aşmıştır. Sonuç: Bu in vitro çalışmanın sınırlılıkları dahilinde, PEEK ve PEKK, posterior üç üyeli implant destekli sabit diş protezlerinde Co-Cr’ye alternatif olarak düşünülebilir.