AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study reveals the existence of traumas and intergenerational transmission of Hittite social disasters beyond being historical and religious data.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Cuneiform documents reflecting the collective memory of the Hittites, who ruled in Anatolia in the second millennium BC, have been found. Some of these documents reveal social traumas as well as physical destruction in natural disasters, famine-drought, epidemics, mass migration and destructive wars that deeply affected the Hittite society. The expressions in Hittite texts show that disasters were perceived as a divine punishment. These traumatic events, shaped by the fear of God, are defined as a collective responsibility that transcends individual offences. The impact of the traumatic event on the individual was passed on to his/her children and subsequent generations through his/her parents. These disasters, which affected Hittite mythology, ritual, art and even forms of government, were reinforced by various religious ceremonies. In this context, Hittite religion was not only a metaphysical belief system, but also enabled intergenerational trauma transmission. When Hittite texts are analysed within the framework of psychohistorical readings and modern trauma theories, the existence of social traumas is clearly seen. This study reveals the existence of traumas and intergenerational transmission of Hittite social disasters beyond being historical and religious data.
Özet
M.Ö. II. bin yılında Anadolu’da hüküm süren Hititlerin, kollektif hafızalarını yansıtan çivi yazılı belgeler ele geçmiştir. Bu belgelerin bazıları Hitit toplumunu derinden etkileyen, doğal afet, kıtlık-kuraklık, salgın hastalık, kitlesel göç ve yıkıcı savaşlarda, fiziksel tahribatının yanı sıra toplumsal travmaları ortaya koymaktadır. Hitit metinlerinde geçen ifadeler, felaketlerin ilahi bir ceza olarak algılandığını göstermektedir. Tanrı korkusu ile şekillenen bu travmatik olaylar, bireysel suçları aşan kollektif bir sorumluluk olarak tanımlanmaktadır. Travmatik olayın bireyde bıraktığı etki ebeveyni aracılığıyla, çocuklarına ve sonraki nesillere uzanmıştır. Hitit mitoloji, ritüel, sanat ve hatta yönetim şekillerini etkileyen bu travmalar, çeşitli dini törenlerle pekiştirilmiştir. Bu bağlamda, Hitit dini yalnızca metafizik bir inanç sistemi değil, aynı zamanda kuşaklararası travma aktarımını mümkün kılmıştır. Psikotarih okumalarıyla, modern travma kuramları çerçevesinde, Hitit metinleri değerlendirildiğinde, toplumsal travmaların varlığı açıkça görülmektedir. Bu çalışma, Hititlerin toplumsal felaketlerinin tarihi ve dini bir veri olmanın ötesinde, travmaların varlığını ve kuşaklararası aktarımını ortaya koymaktadır.