SavedAdd your journal

Journals / Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi / 2026 / Cilt: 14 Sayı: 2

CRISIS COMMUNICATION IN PUBLIC SECURITY INSTITUTIONS: A THEORETICAL EVALUATION

KAMU GÜVENLİĞİ KURUMLARINDA KRİZ İLETİŞİMİ:KURAMSAL BİR DEĞERLENDİRME

Adem Beşli0000-0002-1756-4123
Gülsüm Çalışır(GÜMÜŞHANE ÜNİVERSİTESİ, İLETİŞİM FAKÜLTESİ, HALKLA İLİŞKİLER VE TANITIM BÖLÜMÜ, HALKLA İLİŞKİLER VE TANITIM PR.)0000-0003-3631-6819
Pages
2125–2150
Publication Date
2026-10-01
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In this respect, the study contributes to crisis communication literature by connecting major public relations theories with the Türkiye specific context of public security institutions and by offering practical implications for institutional communication strategies.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study examines crisis communication in public security institutions in Türkiye through a qualitative case study and discourse-oriented analysis.
📊
Key Findings & Data:The analysis shows that crisis communication in public security institutions functions not only as a means of public information but also as a strategic tool for protecting institutional legitimacy, strengthening public trust, and supporting social cohesion.
💡
Conclusion & Impact:In this respect, the study contributes to crisis communication literature by connecting major public relations theories with the Türkiye specific context of public security institutions and by offering practical implications for institutional communication strategies.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Crisis communication · discourse analysis · perception management

Abstract

This study examines crisis communication in public security institutions in Türkiye through a qualitative case study and discourse-oriented analysis. The main research question of the study is: How do public security institutions in Türkiye construct crisis communication discourses in relation to timing, transparency, empathy, trust, and institutional reputation? In line with this question, the study aims to evaluate the crisis communication practices of the Gendarmerie, the Turkish National Police, the Coast Guard Command, and AFAD within the framework of Situational Crisis Communication Theory, Image Repair Theory, and Excellence Theory.The study is based on a literature-supported qualitative design. Institutional crisis discourses are discussed through selected examples and evaluated in relation to key communication elements such as timely information sharing, transparency, empathy based language, public trust, and reputation management. The analysis shows that crisis communication in public security institutions functions not only as a means of public information but also as a strategic tool for protecting institutional legitimacy, strengthening public trust, and supporting social cohesion. In this respect, the study contributes to crisis communication literature by connecting major public relations theories with the Türkiye specific context of public security institutions and by offering practical implications for institutional communication strategies.

Özet

Bu çalışma, Türkiye’deki kamu güvenliği kurumlarında kriz iletişimini nitel bir vaka çalışması ve söylem odaklı analiz çerçevesinde incelemektedir. Çalışmanın temel araştırma sorusu şudur: Türkiye’de faaliyet gösteren kamu güvenliği kurumları kriz iletişimi söylemlerini zamanlama, şeffaflık, empati, güven ve kurumsal itibar bağlamında nasıl inşa etmektedir? Bu soru doğrultusunda çalışmanın amacı; Jandarma, Emniyet, Sahil Güvenlik ve AFAD gibi kamu güvenliği kurumlarının kriz iletişimi pratiklerini Durumsal Kriz İletişimi Teorisi, İmaj Onarma Teorisi ve Mükemmellik Teorisi çerçevesinde değerlendirmektir. Çalışma, literatürle desteklenen nitel bir araştırma tasarımına dayanmaktadır. Kurumların kriz dönemlerinde kullandıkları söylemler seçili örnekler üzerinden ele alınmış; zamanında bilgilendirme, şeffaflık, empati temelli dil, kamu güveni ve itibar yönetimi gibi temel iletişim unsurları bağlamında değerlendirilmiştir. Analiz sonucunda, kamu güvenliği kurumlarında kriz iletişiminin yalnızca kamuoyunu bilgilendirme aracı olarak değil, aynı zamanda kurumsal meşruiyeti koruyan, kamu güvenini güçlendiren ve toplumsal uyumu destekleyen stratejik bir iletişim aracı olarak işlev gördüğü sonucuna ulaşılmıştır. Bu yönüyle çalışma, temel halkla ilişkiler teorilerini Türkiye’deki kamu güvenliği kurumları bağlamıyla ilişkilendirerek kriz iletişimi literatürüne katkı sunmakta ve kurumsal iletişim stratejilerine yönelik uygulamaya dönük çıkarımlar sağlamaktadır.

🔖

Cite This Article

Beşli, A., Çalışır, G., *, A. B. (2026). CRISIS COMMUNICATION IN PUBLIC SECURITY INSTITUTIONS: A THEORETICAL EVALUATION. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, Cilt: 14 Sayı: 2, 2125–2150. https://doi.org/10.19145/e-gifder.1880519

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (48)

  1. Akar, F. (2021). Kriz yönetiminde proaktif ve reaktif yaklaşım: Covid-19 krizi üzerine bir değerlendirme. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 45, 244–259. https://doi.org/10.52642/susbed.899311
  2. Akdağ, M., & Arklan, Ü. (2013). Kamu yönetiminde kriz yönetimi. The Journal of Academic Social Science Studies, 6(4), 33–55. https://doi.org/10.9761/JASSS822
  3. Augustine, N. R. (1995). Managing the crisis you tried to prevent. Harvard Business Review, 73(6), 147–158.
  4. Austin, L., Liu, B. F., & Jin, Y. (2012). How audiences seek out crisis information: Exploring the social-mediated crisis communication model. Journal of Applied Communication Research, 40(2), 188–207. https://doi.org/10.1080/00909882.2012.654498
  5. Avery, E. J., Lariscy, R. W., Kim, S., & Hocke, T. (2010). A quantitative review of crisis communication research in public relations from 1991 to 2009. Public Relations Review, 36(2), 190–192. https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2010.01.001
  6. Aydoğan, H. (2021). Dialogic communication during Covid-19 pandemic: An analysis on technoparks’ social media usage in Turkey. Connectist: Istanbul University Journal of Communication Sciences, 60, 1–26. https://doi.org/10.26650/CONNECTIST2021-000126
  7. Benoit, W. L. (1995). Accounts, excuses, and apologies: A theory of image restoration strategies. State University of New York Press.
  8. Benoit, W. L. (1997). Image repair discourse and crisis communication. Public Relations Review, 23(2), 177–186. https://doi.org/10.1016/S0363-8111(97)90023-0
  9. Boin, A., ’t Hart, P., & McConnell, A. (2009). Crisis exploitation: Political and policy impacts of framing contests. Journal of European Public Policy, 16(1), 81–106. https://doi.org/10.1080/13501760802453221
  10. Bundy, J., Pfarrer, M. D., Short, C. E., & Coombs, W. T. (2017). Crises and crisis management: Integration, interpretation, and research development. Journal of Management, 43(6), 1661–1692. https://doi.org/10.1177/0149206316680030
  11. Çakmak, V. (2023). Kriz iletişim stratejileri ve sosyal medya kullanımına yönelik sistematik bir değerlendirme. Middle Black Sea Journal of Communication Studies, 8(2), 179–194. https://doi.org/10.56202/mbsjcs.1368807
  12. Çalışır, G. (2015). Kişilerarası iletişimde kullanılan bir araç olarak sosyal medya: Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi öğrencilerine yönelik bir araştırma. Humanities Sciences, 10(3), 115–144. https://doi.org/10.12739/NWSA.2015.10.3.4C0197
  13. Çalışır, G. (2019a). Halkla ilişkiler aracı olarak Amasya yerel gazetelerinin web siteleri ve sosyal medya hesaplarının kullanımı üzerine bir araştırma. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 7(3), 1533–1548. https://doi.org/10.19145/e-gifder.583109
  14. Çalışır, G. (2019b). Ulusal düzeyde yayın yapan gazetelerin internet versiyonu: Sözcü, Milliyet ve Yeni Şafak gazeteleri web siteleri ve sosyal medya hesaplarının tematik incelemesi. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 7(3), 1476–1491. https://doi.org/10.19145/e-gifder.583117
  15. Çelebi, E. (2021). Kriz yönetiminde kullanılan iletişim stratejilerinin etkinliği üzerine bir araştırma. Journal of Academic Inquiries, 16(1), 92–106. https://doi.org/10.17550/akademikincelemeler.737850
  16. Çelebi, E., & Sezer, N. (2017). Kurumsal itibarın kriz iletişim stratejileri üzerine etkisi. Akdeniz Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, 27, 116–134. https://doi.org/10.31123/akil.437310
  17. Coombs, W. T. (2007a). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding (2nd ed.). SAGE.
  18. Coombs, W. T. (2007b). Protecting organization reputations during a crisis: The development and application of situational crisis communication theory. Corporate Reputation Review, 10(3), 163–176. https://doi.org/10.1057/palgrave.crr.1550049
  19. Coombs, W. T. (2010). Parameters for crisis communication. In W. T. Coombs & S. J. Holladay (Eds.), The handbook of crisis communication (pp. 17–53). Wiley-Blackwell. https://doi.org/10.1002/9781444314885.ch1
  20. Coombs, W. T. (2015a). Ongoing crisis communication: Planning, managing, and responding (4th ed.). SAGE.
  21. Coombs, W. T. (2015b). The value of communication during a crisis: Insights from strategic communication research. Business Horizons, 58(2), 141–148. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2014.10.003
  22. Coombs, W. T., & Holladay, S. J. (2002). Helping crisis managers protect reputational assets: Initial tests of the situational crisis communication theory. Management Communication Quarterly, 16(2), 165–186. https://doi.org/10.1177/089331802237233
  23. Coombs, W. T., & Holladay, S. J. (2012). The paracrisis: The challenges created by publicly managing crisis prevention. Public Relations Review, 38(3), 408–415. https://doi.org/10.1016/j.pubrev.2012.04.006
  24. Fearn-Banks, K. (2017). Crisis communications: A casebook approach (5th ed.). Routledge.
  25. Geray, H. (2006). Toplumsal araştırmalarda nicel ve nitel yöntemlere giriş: İletişim alanından örneklerle (2nd ed.). Siyasal Kitabevi.
  26. Gökçe, O. (2019). Klasik ve nitel içerik analizi: Felsefe, yöntem, uygulama. Çizgi Kitabevi.
  27. Grunig, J. E. (2001). Two-way symmetrical public relations: Past, present, and future. In R. L. Heath (Ed.), Handbook of public relations (pp. 11–30). SAGE.
  28. Grunig, J. E. (2006). Furnishing the edifice: Ongoing research on public relations as a strategic management function. Journal of Public Relations Research, 18(2), 151–176. https://doi.org/10.1207/s1532754xjprr1802_5
  29. Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.
  30. Grunig, L. A., Grunig, J. E., & Dozier, D. M. (2002). Excellent public relations and effective organizations: A study of communication management in three countries. Lawrence Erlbaum Associates.
  31. Holtzhausen, D. R., & Roberts, G. F. (2009). An investigation into the role of image repair theory in strategic conflict management. Journal of Public Relations Research, 21(2), 165–186. https://doi.org/10.1080/10627260802557431
  32. Jungblut, M., Kümpel, A. S., & Steer, R. (2024). Social media use of the police in crisis situations: A mixed-method study on communication practices of the German police. New Media & Society, 26(8), 4647–4668. https://doi.org/10.1177/14614448221127899
  33. Kent, M. L. (2010). Directions in social media for professionals and scholars. In R. L. Heath (Ed.), The SAGE handbook of public relations (2nd ed., pp. 643–656). SAGE.
  34. Kılınç, Ö., & Bayçu, S. (2020). Kriz iletişiminde duygular ve kültür: Karma bir araştırma. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 22(1), 73–103. https://doi.org/10.16953/deusosbil.542448
  35. Mitroff, I. I. (2004). Crisis leadership: Planning for the unthinkable. John Wiley & Sons.
  36. Olsson, E.-K. (2014). Crisis communication in public organisations: Dimensions of crisis communication revisited. Journal of Contingencies and Crisis Management, 22(2), 113–125. https://doi.org/10.1111/1468-5973.12047
  37. Özdemir, B. P., & Aktaş Yamanoğlu, M. (2010). Durumsal kriz iletişimi teorisinin Türk Eczacılar Birliği (TEB) örnek olayı çerçevesinde incelenmesi. Selçuk İletişim, 6(3), 123–136. https://doi.org/10.18094/si.77886
  38. Özgür, Ö. F. (2023). Sağlık Bakanlığının Covid 19 aşı teşvik faaliyetlerinin halkla ilişkiler süreci çerçevesinden değerlendirilmesi. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, 13(3), 2483–2514. https://doi.org/10.48146/odusobiad.1162568
  39. Pearson, C. M., & Clair, J. A. (1998). Reframing crisis management. Academy of Management Review, 23(1), 59–76. https://doi.org/10.5465/amr.1998.192960
  40. Reynolds, B., & Seeger, M. W. (2005). Crisis and emergency risk communication as an integrative model. Journal of Health Communication, 10(1), 43–55. https://doi.org/10.1080/10810730590904571
  41. Seeger, M. W. (2006). Best practices in crisis communication: An expert panel process. Journal of Applied Communication Research, 34(3), 232–244. https://doi.org/10.1080/00909880600769944
  42. Selçuk, H. (2024). Kriz yönetiminde halkla ilişkilerin rolü ve önemi. Dicle Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 14(28), 994–1014. https://doi.org/10.53092/duiibfd.1495896
  43. Sellnow, T. L., & Seeger, M. W. (2021). Theorizing crisis communication (2nd ed.). Wiley-Blackwell.
  44. Steele, J. L., & Blau, N. (2023). An analysis of police department crisis communication via social media. Police Quarterly, 26(4), 520–544. https://doi.org/10.1177/10986111221150505
  45. Türkal, İ., & Taşcıoğlu, R. (2018). Türkiye’de halkla ilişkilerin stratejik rolü: İnsan kaynakları sitelerindeki iş ilanları üzerine bir inceleme. Atatürk İletişim Dergisi, 15, 37–58. https://doi.org/10.32952/atauniiletisim.466927
  46. Ulmer, R. R., Sellnow, T. L., & Seeger, M. W. (2011). Effective crisis communication: Moving from crisis to opportunity (2nd ed.). SAGE.
  47. Veil, S. R., Buehner, T., & Palenchar, M. J. (2011). A work-in-process literature review: Incorporating social media in risk and crisis communication. Journal of Contingencies and Crisis Management, 19(2), 110–122. https://doi.org/10.1111/j.1468-5973.2011.00639.x
  48. Yıldırım, A., & Şimşek, H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Seçkin Yayıncılık.