AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis review aims to comprehensively evaluate the chemical composition, nutritional value, silage fermentation biochemistry, anti-nutritional factors, and effects on the performance of ruminant animals fed sugar beet by-products, based on the current literature.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Feed cost is one of the most important inputs in animal production. One of the main reasons for the decrease in the output of animal products in livestock enterprises is that animals are not fed sufficient quality roughage. The increasing roughage deficit and high feed costs in Türkiye are creating serious problems for livestock sector sustainability. Therefore, the evaluation of domestic and low-cost alternative feed sources is necessary. The leaves and crown parts of sugar beet, an industrial crop widely grown in Türkiye, are generally left as waste in the fields after harvest. However, these materials are rich in protein, vitamins, and minerals and are a valuable feed source, especially for ruminants. Ensiling sugar beet leaves preserves their nutritional value and transforms them into a feed form that can be used year-round. However, high moisture content, low dry matter ratio, and anti-nutritional factors such as oxalic acid and saponins limit the direct use of the leaves and necessitate the use of appropriate additives during silage production. The use of lactic acid bacteria inoculants and dry matter balancers (such as cracked barley, wheat bran, and dried beet pulp) significantly improves fermentation quality. Molasses and beet pulp are also important by-products that are widely used in animal husbandry as sources of energy and fiber. This review aims to comprehensively evaluate the chemical composition, nutritional value, silage fermentation biochemistry, anti-nutritional factors, and effects on the performance of ruminant animals fed sugar beet by-products, based on the current literature.
Özet
Hayvansal üretimde en önemli girdilerden birini yem maliyeti oluşturmaktadır. Hayvancılık işletmelerinde üretilen hayvansal ürünlerin miktarlarındaki düşüşün temel nedenlerinden biri, hayvanların yeterli kaliteli kaba yemle beslenememesidir. Türkiye'de artan kaba yem açığı ve yüksek yem maliyetleri, hayvancılık sektörünün sürdürülebilirliği açısından ciddi sorunlar yaratmaktadır. Bu nedenle, yerli ve düşük maliyetli alternatif yem kaynaklarının değerlendirilmesi zorunluluk haline gelmektedir. Türkiye'de yaygın olarak yetiştirilen bir endüstri bitkisi olan şeker pancarının hasat sonrası tarlada kalan yaprak ve baş kısımları, genellikle atık olarak bırakılmaktadır. Oysa bu materyallerin protein, vitamin ve mineral içeriği bakımından zengin olduğu ve özellikle ruminant hayvanlar için değerli bir yem kaynağı olduğu bilinmektedir. Şeker pancarı yapraklarının silaj haline getirilmesi, besin değerlerinin korunmasına ve yıl boyunca kullanılabilir bir yem formuna dönüşmesine olanak tanımaktadır. Bununla birlikte yüksek nem içeriği, düşük kuru madde oranı ve oksalik asit ile saponin gibi anti-besinsel faktörler, yaprakların doğrudan kullanımını sınırlandırmakta ve silaj yapımında uygun katkı maddelerinin kullanımını zorunlu kılmaktadır. Laktik asit bakterisi inokulantları ve kuru madde dengeleyicilerin (arpa kırması, buğday kepeği, kuru pancar posası vb.) kullanımı fermantasyon kalitesini belirgin biçimde iyileştirmektedir. Melas ve pancar küspesi de önemli yan ürünler olup, hayvancılıkta enerji ve lif kaynağı olarak geniş kullanım alanı bulmaktadır. Bu derleme çalışması; şeker pancarı yan ürünlerinin kimyasal kompozisyonunu, besleme değerini, silaj fermantasyon biyokimyasını, anti-besinsel faktörleri ve ruminant hayvan performansına etkilerini güncel literatür ışığında kapsamlı biçimde değerlendirmeyi amaçlamaktadır.