AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that although Nallino’s historical vision, shaped by orientalist sensibilities, rests on certain generalizations, his conceptual framework and systematic periodization provide an original and methodologically rich contribution to Arabic literary historiography.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines Arabic literary historiography from an orientalist perspective through the example of the Italian scholar Carlo Alfonso Nallino (1872–1938). The study is based on Nallino’s Tārīkh al-Adab al-ʿArabī min al-Jāhiliyyah ḥattā ʿAṣr Banī Umayyah (eng.History of Arabic Literature: From the Jāhiliyya to the Umayyad Period), which originates from his lectures delivered at the Egyptian University in Cairo between 1910 and 1911. The work constitutes a characteristic example of orientalist literary historiography in its systematic classification of Arabic literary development within a Western-centered methodological framework. The research analyzes Nallino’s understanding of Arabic literary history, his conception of the terms “literature” and “literary history,” his model of periodization, his treatment of the authenticity of Jāhiliyya poetry, and his textual criticism of prose in the Islamic period, through a comparative and analytical approach. In particular, Nallino’s methods in evaluating pre-Islamic poetry are critically examined in relation to authenticity, the oral–written transmission, and the alleged absence of religious references. Moreover, the reliability of the sources he used when interpreting the Farewell Sermon is discussed within the framework of early Islamic historiography. The findings indicate that although Nallino’s historical vision, shaped by orientalist sensibilities, rests on certain generalizations, his conceptual framework and systematic periodization provide an original and methodologically rich contribution to Arabic literary historiography.
Özet
Bu makale, oryantalist perspektiften Arap edebiyatı tarihçiliğini İtalyan şarkiyatçı Carlo Alfonso Nallino (1872–1938) örneğinde ele almaktadır. Çalışmanın temelini, Nallino’nun 1910–1911 yıllarında Kahire Mısır Üniversitesi’nde verdiği derslere dayanan Târiḫu’l-Edebi’l-ʿArabî Mine’l-Câhiliyye Ḥattâ ʿAṣr Benî ʾUmeyye (tr.Arap Edebiyatı Tarihi: Câhiliyeden Emevîler Dönemine Kadar) adlı eseri oluşturmaktadır. Bu eser, Arap edebiyatının tarihsel gelişimini Batı merkezli bir metodolojiyle sistematik biçimde sınıflandırması bakımından, oryantalist edebiyat tarihçiliğinin karakteristik bir örneğidir. Araştırmada Nallino’nun Arap edebiyatı tarihini dönemlendirme anlayışı, “edebiyat” ve “edebiyat tarihi” kavramlarına yüklediği anlam, Câhiliye şiirinin mevsûkiyeti meselesine yaklaşımı ve İslâmî dönem nesirlerine dair metin tenkidi tutumu karşılaştırmalı bir yaklaşımla analiz edilmiştir. Özellikle Nallino’nun Câhiliye şiirine dair örneklerinde kullandığı yöntem, otantiklik, sözlü-yazılı aktarım ve dini göndermelerin yokluğu gibi konular açısından eleştirel biçimde değerlendirilmiştir. Ayrıca, onun Veda Hutbesi’ne ilişkin yorumlarında başvurduğu kaynakların güvenilirliği, erken dönem tarih yazımı bağlamında tartışılmıştır. Böylece çalışma, Nallino’nun yaklaşımını hem çağdaşı müsteşriklerle hem de modern Arap edebiyatı tarihçileriyle karşılaştırarak oryantalist metodolojinin sınırlarını ve imkânlarını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Elde edilen bulgular, Nallino’nun oryantalist duyarlılıkla kurduğu tarih anlayışının metodolojik derinlik taşımasına rağmen bazı genellemelere dayandığını; buna karşın kavramsal çerçevesi ve dönemlendirme modeliyle Arap edebiyatı tarihçiliğine özgün bir katkı sunduğunu göstermektedir.