AI Summary & Key Takeaways
AI InsightUltimately, the article argues that research on transhumanism and posthumanism in Turkish academia possesses the potential to move beyond translation and reception-oriented scholarship toward the development of original, relational, and situated forms of knowledge production.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to critically examine the growing body of transhumanism and posthumanism literature in Turkish academia. In recent years, research produced across philosophy, theology, literary studies, cultural studies, and the social sciences has provided an important platform for rethinking the biological and ontological boundaries of the human. However, the tendency to conflate transhumanism and posthumanism, the insufficient recognition of the theoretical and political diversity within transhumanist thought, and the predominance of literary and artistic approaches in posthumanist studies have generated significant theoretical limitations within the Turkish literature. Through a critical review of the existing scholarship, this article analyzes the development of the field and focuses on three major issues: the ambiguity surrounding the conceptual distinction between transhumanism and posthumanism, the dominance of normative and reductive interpretations of transhumanism, and the limited visibility of posthumanism’s engagements with politics, law, labor, migration, ecology, and gender. The study also discusses the relationship between critical posthumanist approaches, feminist theory, new materialism, and critiques of anthropocentrism, while evaluating the possibilities of epistemological decolonization and situated methodologies in the Turkish context. Ultimately, the article argues that research on transhumanism and posthumanism in Turkish academia possesses the potential to move beyond translation and reception-oriented scholarship toward the development of original, relational, and situated forms of knowledge production.
Özet
Bu çalışma, Türk akademilerinde giderek görünürlük kazanan transhümanizm ve posthümanizm literatürünü eleştirel bir perspektifle değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Son yıllarda felsefe, ilahiyat, edebiyat, kültürel çalışmalar ve sosyal bilimlerin farklı alanlarında üretilen çalışmalar, insanın biyolojik ve ontolojik sınırlarının yeniden düşünülmesine yönelik önemli bir tartışma zemini oluşturmuştur. Ancak Türkiye’deki literatürde transhümanizm ve posthümanizm kavramlarının sıklıkla birbirine indirgenmesi, transhümanizmin kendi içindeki teorik ve politik çeşitliliğin yeterince dikkate alınmaması ve posthümanizmin daha çok edebiyat ile sanat ekseninde değerlendirilmesi önemli kuramsal sınırlılıklar yaratmaktadır. Bu çalışma, eleştirel bir literatür incelemesi yoluyla söz konusu alanın gelişimini analiz etmekte ve üç temel soruna odaklanmaktadır: Transhümanizm ile posthümanizm arasındaki kavramsal ayrımın belirsizliği, transhümanizme yönelik normatif ve indirgemeci yorumların baskınlığı ve posthümanizmin siyaset, hukuk, emek, göç, ekoloji ve toplumsal cinsiyet gibi alanlarla kurduğu ilişkilerin yeterince görünür olmaması. Çalışma bu sorunlardan hareketle eleştirel posthümanist yaklaşımların feminist teori, yeni materyalizm ve insan-merkezcilik eleştirileriyle kurduğu ilişkileri Türkiye bağlamında epistemolojik sömürgesizleşme ve yerel metodoloji arayışlarının imkânlarını yeni bir tartışma zemininde düşünmeye davettir. Çalışma, Türk akademilerindeki transhümanizm ve posthümanizm araştırmalarının tercüme ve aktarım düzeyinin ötesine geçerek ampirik uygulamaların derinleştiği özgün, ilişkisel ve yerleşik bilgi üretimine dayalı yeni araştırma gündemleri geliştirme potansiyeline sahip olduğunu ileri sürmektedir.