AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, regular clinical and radiographic evaluation of interproximal contacts is essential for maintaining peri-implant tissue health and ensuring long-term restorative success.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Purpose: This retrospective study aimed to evaluate clinical and radiographic changes in the interproximal area between single-unit implant-supported restorations and adjacent natural teeth, and to assess their relationship with periodontal and peri-implant tissue health. Materials and Methods: A total of 22 single-unit implants placed in 18 patients (mean age 52.38 ± 8.78 years) were followed for up to 24 months. During recall appointments, periodontal and peri-implant clinical parameters, radiographic findings, adjacent tooth vitality, opposing dentition status, and patient-reported food impaction were comprehensively recorded. Results: Interproximal contact loss (ICL) was detected in 68.2% of restorations, with mesial (36.4%) and distal (40.9%) contact loss observed. Additionally, contact loss affected both surfaces in 9.1% of cases. Among the 15 implants with ICL, 9 (60.0%) were associated with patient-reported food impaction. ICL prevalence was notably higher in females (86.7%) compared to males (28.6%). Peri-implant mucositis was diagnosed in 53.3% of implants exhibiting contact loss, whereas no peri-implantitis was detected. Conclusion: ICL between implant-supported restorations and adjacent natural teeth is a frequent finding often associated with food impaction and peri-implant mucosal inflammation. Therefore, regular clinical and radiographic evaluation of interproximal contacts is essential for maintaining peri-implant tissue health and ensuring long-term restorative success.
Özet
Amaç: Bu retrospektif çalışmanın amacı, implant destekli restorasyonlar ile komşu doğal dişler arasındaki interproksimal mesafenin değişiminin klinik ve radyografik olarak değerlendirilmesidir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmaya, Dokuz Eylül Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Ana Bilim Dalında 2023-2025 yılları arasında implant tedavisi uygulanmış ve protetik restorasyonu tamamlandıktan sonra 3-24 ay arasında takip süresi bulunan ve kontrol seanslarında mezial-distal kontak uyumlarına ilişkin verileri kaydedilen 18 hastanın (12’si kadın, 6’sı erkek; yaş: 52,38 ± 8,78) toplam 22 implantı dahil edilmiştir. İmplantların 18’i molar 4’ü premolar bölgesine uygulanmıştır. Hastalara ait periodontal ve peri-implant klinik parametreler, radyografik bulgular, gıda sıkışması şikâyeti, implantın lokasyonu, implant komşuluğundaki doğal dişlerin vitalitesi, parafonksiyonel alışkanlıklar, komşu dişte restorasyon varlığı, karşıt arkta yer alan doğal dişin durumu ve implantın fonksiyon süresi gibi parametreler kaydedilmiştir. Bulgular: İmplant destekli restorasyonların %68,2’sinde en az bir yönde (mezial veya distal) kontak kaybı saptanmıştır. Yalnızca mezial yüzeylerde kontak kaybı görülme oranı %36,4 iken, distal yüzeylerde bu oran %40,9’dur. İmplantların %9,1’inde ise her iki yüzeyde de kontak kaybı gözlenmiştir. Hastalar kontak kaybı bulunan 15 implantın 9’unda (%60,0) gıda sıkışması şikâyeti bildirmiştir. Kadın hastalarda kontak kaybı oranı %86,7 iken erkeklerde %28,6’dır. İnterproksimal kontak kaybı görülen toplam 15 implantın 8’inde peri-implant mukozitis saptanmıştır (%53,3). Sonuç: İmplant destekli restorasyonlar ile komşu doğal dişler arasında zamanla interproksimal kontak kaybı meydana gelebilir. Kontak kaybı hastalarda gıda sıkışması şikayetine, periodontal ve peri-implant doku enflamasyonuna neden olabilir. Bu nedenle, implant destekli restorasyonların komşu dişlerle olan kontak ilişkilerinin düzenli klinik ve radyografik kontrollerle değerlendirilmesi, peri-implant doku sağlığının korunması açısından önem taşımaktadır