AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn such cases, it is concluded that the acts of individuals should more appropriately be assessed under the doctrine of necessity or within the scope of the constitutional right of resistance.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines, from a comparative perspective under Turkish and German criminal law, whether interventions carried out by individuals in response to attacks directed against the State’s legal interests and collective (societal) legal interests can be assessed within the framework of self-defence. In this context, the conditions relating to attack and defence in self-defence are first explained, and the conceptual limits of the institution are delineated. The study demonstrates that, by its very structure, self-defence is based on the relationship between attacks directed at individual legal interests and defensive acts undertaken against such attacks. For this reason, self-defence is not applicable to abstract dangers directed solely at legal interests such as state security or public order. On the other hand, where attacks against social (collective) legal interests simultaneously and directly affect the legal interests of individuals, the exceptional applicability of self-defence is acknowledged. Within this framework, interventions by individuals against attacks on property belonging to the state treasury may also fall within the scope of self-defence, provided that the necessary conditions are fulfilled. However, where attacks are directed against the most fundamental legal values of the state, individual intervention cannot be justified on the basis of self-defence. In such cases, it is concluded that the acts of individuals should more appropriately be assessed under the doctrine of necessity or within the scope of the constitutional right of resistance. This approach is found to be more consistent with the state’s monopoly on the use of force and the principle of the rule of law.
Özet
Bu çalışmada, devletin hukuki değerlerine ve kollektif hukuki değerlere yönelen saldırılar karşısında bireylerin gerçekleştirdikleri müdahalenin, meşru savunma çerçevesinde değerlendirilip değerlendirilemeyeceği, Türk ve Alman ceza hukuku bağlamında karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Bu çerçevede ilk olarak meşru savunmanın saldırı ve savunmaya ilişkin şartları izah edilerek, kurumun sınırları ortaya konulmuştur. Çalışmada meşru savunmanın yapısı gereği bireysel hukuki değerlere yönelik saldırılar ile saldırılara karşı gerçekleştirilen savunma arasındaki ilişkiye dayandığı ifade edilmiştir. Bu nedenle devletin güvenliği veya kamu düzeni gibi hukuki değerlere yönelik soyut tehlikelere karşı meşru savunmanın mümkün olmadığı tespiti yapılmıştır. Diğer taraftan toplumsal (kollektif) hukuki değerlere yönelik saldırılar, aynı zamanda doğrudan bireylerin hukuki değerlerine yönelik olması halinde, meşru savunmanın istisnai olarak uygulanacağı kabul edilmektedir. Bu çerçevede devlet hazinesine ait malvarlığına yönelik saldırılara karşı bireylerin müdahalesi, şartları sağlaması halinde meşru savunma kapsamında değerlendirilir. Devletin en temel hukuki değerlerine gerçekleştirilen saldırılarda ise bireylerin müdahalesi, meşru savunma kapsamında değerlendirilemez. Bu değerlere ilişkin saldırılara karşı bireylerin fiilleri, zorunluluk hali veya direnme hakkı çerçevesinde değerlendirilmesinin daha isabetli olduğu sonucuna varılmıştır. Çalışmadan bu yaklaşımın, devletin şiddet tekeli ve hukuk devleti ilkesiyle daha uyumlu olduğu sonucuna varılmıştır.