AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study examines the decision of the GAUJ and the appropriateness of that decision.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
According to article 4/1-c of the Turkish Commercial Code (TCC) No: 6102, which entered into force on July 1, 2012, disputes arising from post-contractual non-compete agreements concluded between employees and employers under articles 444-447 of the Turkish Obligations Code (TOC) are considered commercial case, and therefore, the commercial courts are competent to resolve such disputes. article 5/1-a of the new Labor Courts Law (LCL) No: 7036, which entered into force on October 25, 2017, stipulates that labor courts have jurisdiction on all legal disputes arising from employment relationships, whether by contract or law, between employees and employers subject to the Labor Law (LL) or service contracts regulated in the sixth section of the second part of the TOC. In this situation, the question arises as to whether Article 4/1-c of the TCC, which designates the commercial courts as competent, or article 5/1-a of the LCL, which designates the labor courts as competent, should prevail in disputes arising from non-compete agreements concluded post-contractual between employees and employers under articles 444-447 of the TOC. While most of the Supreme Court’s Civil Chambers have ruled that commercial courts have jurisdiction, prioritizing article 4/1-c of the TCC, the 9th Civil Chamber has ruled that labor courts have jurisdiction, prioritizing article 5/1-a of the LCL. General Assembly on the Unification of Judgments (GAUJ), with its decision dated 13.06.2025, D. 2023/1, J. 2025/3, ruled that commercial courts have jurisdiction, thus ending the divergence of jurisprudence among the Civil Chambers. This study examines the decision of the GAUJ and the appropriateness of that decision.
Özet
01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (TTK) m. 4/1-c hükmünde, işçi ile işveren arasında Türk Borçlar Kanunu (TBK) m. 444-447 kapsamında akdedilen sözleşme sonrası rekabet yasağı anlaşmasından kaynaklanan uyuşmazlıkların mutlak ticari dava niteliği taşıdığı, dolayısıyla söz konusu uyuşmazlıkların çözümünde asliye ticaret mahkemelerinin görevli olduğu kabul edilmiştir. 25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı yeni İş Mahkemeleri Kanunu (İşMK) m. 5/1-a hükmünde ise, İş Kanunu (İşK)’na veya TBK’nin ikinci kısmının altıncı bölümünde düzenlenen hizmet sözleşmelerine tabi “işçiler” ile “işveren veya işveren vekilleri” arasında, “iş ilişkisi nedeniyle” sözleşmeden veya kanundan doğan her türlü hukuki uyuşmazlığa ilişkin dava ve işlerde iş mahkemelerinin görevli olduğu kabul edilmiştir. Bu durum karşısında, işçi ile işveren arasında TBK m. 444-447 kapsamında akdedilen sözleşme sonrası rekabet yasağı anlaşmasından kaynaklı uyuşmazlıklarda asliye ticaret mahkemelerini görevli sayan TTK m. 4/1-c hükmüne mi, yoksa iş mahkemelerini görevli sayan İşMK m. 5/1-a hükmüne mi üstünlük tanınacağı sorusu gündeme gelmiştir. Yargıtay’ın ilgili Hukuk Daire (HD)’lerinin çoğu, TTK m. 4/1-c hükmüne üstünlük tanıyarak, asliye ticaret mahkemelerinin görevli olduğu yönünde karar verirken, 9. HD, İşMK m. 5/1-a hükmüne üstünlük tanıyarak iş mahkemelerinin görevli olduğu yönünde kararlar vermiştir. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu (YİBBGK), T. 13.06.2025 ve E. 2023/1, K. 2025/3 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile asliye ticaret mahkemelerinin görevli olduğuna hükmederek, HD’ler arasındaki içtihat ayrılığına son vermiştir. Çalışmamızda YİBBGK kararı ve kararın yerindeliği incelenmektedir.