AI Summary & Key Takeaways
AI InsightKronik trombosit aktivasyonun ve enflamasyonun olması antiplatelet ilaçlarının kullanımı MS için potansiyel bir tedavi yaklaşımını gerekli kılmaktadır.
📌 3 Key Takeaways
Özet
Giriş ve Amaç: Multipl skleroz (MS) patogenezinde trombositlerin rolü, henüz tam olarak aydınlatılmamakla birlikte çeşitli çalışmalarda trombosit aktivitesinin artmış olduğu ileri yöntemlerle gösterilmiştir. Klinik pratikte trombosit aktivitesi ile ilgili bilgi verecek kolay ve hızlı yöntem, trombosit endekslerinin hesaplaması olabilir. Biz bu çalışmada, MS hastalarında trombosit endekslerini ve onların klinik bulgularla ilişkilerini değerlendirmeyi amaçladık. Yöntemler: Çalışmaya, 126 MS hastası ile yaş ve cinsiyet açısından eşleştirilmiş 127 kontrol birey dahil edilmiştir. Multipl skleroz hastalarının lökosit, nötrofil, lenfosit, trombosit (PLT) sayıları, ortalama trombosit hacmi (MPV), trombosit dağılım genişliği (PDW), plateletkrit (PCT) ve bu değerlerin oranları kontrol grubundaki veriler ile karşılaştırılmış, MS klinik bulguları ile ilişkileri değerlendirilmiştir. Bulgular: Multipl skleroz grubunda kontrol grubuna göre lökosit, lenfosit ve nötrofil sayısı düşük, MPV, PDW, PDW/PLT, PLT indeksi, platelet lenfosit oranı (PLR), nötrofil lenfosit oranı (NLR) ve platelet nötrofil oranı (PNR) değerleri anlamlı yüksek bulunmuştur. Tedavi alan MS grubunda lökosit, lenfosit ve nötrofil değerleri MS tedavisi almayan gruba göre anlamlı düşük, PLR ve PNR değerleri anlamlı yüksek saptanmıştır. MPV, PDW, PDW/PLT, NLR ve PLT indeksi açısından tedavi alan ve almayan MS grupları arasında anlamlı fark saptanmamıştır. Tartışma ve Sonuç: Bu çalışmada MS hastalarında trombosit aktivitesinin artmış olduğu, bu aktivitenin hemogramdaki trombosit parametreleri ile tespit edilebildiği ve modifiye edici tedaviden (DMT) etkilenmediği gösterilmiştir. Ayrıca, immünomodulatör tedaviye rağmen NLR değerlerinin azalmadığı tespit edilmiştir. Kronik trombosit aktivasyonun ve enflamasyonun olması antiplatelet ilaçlarının kullanımı MS için potansiyel bir tedavi yaklaşımını gerekli kılmaktadır.