AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThese findings require validation in prospective studies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Diabetic nephropathy (DN) is a major microvascular complication requiring early markers for risk stratification. We investigated the clinical utility of the uric acid (UA) to high density lipoprotein cholesterol (HDL-C) ratio (UHR) as a practical proinflammatory-prooxidative marker for DN. In this retrospective cross-sectional study, records of 934 patients with diabetes mellitus (DM) were analyzed. UHR was calculated as [UA/HDL] x 100. DN was defined based on the albumin-to-creatinine ratio (ACR) and/or estimated glomerular filtration rate (eGFR) criteria. Patients were evaluated according to the presence of nephropathy, stage of nephropathy, and albuminuria categories. ROC analysis was performed for UHR, UA and HDL-C. Factors associated with DN were evaluated using logistic regression analysis. UHR was significantly higher in patients with DN compared to those without DN (p<0.001). UHR showed a significant increase across nephropathy stages and albuminuria categories (p<0.001). In the ROC analysis, UA demonstrated the highest performance in distinguishing DN (AUC=0.763; 95% CI: 0.733–0.794; p<0.001). The AUC value for UHR was 0.740 (95% CI: 0.709–0.771; p<0.001), and for HDL-C, it was 0.591 (95% CI:0.555–0.627; p<0.001). The optimal cutoff value for UHR was determined to be 13.07. In the multivariate logistic regression analysis, UHR was found to be independently associated with DN after adjusting for age, sex, systolic blood pressure, HbA1c, and triglycerides (OR=1.221; 95% CI: 1.179–1.265; p<0.001). In the component-based model, UA showed a strong positive association with DN (OR=1.971; 95% CI: 1.766–2.200; p<0.001), while HDL-C showed a significant inverse association (OR=0.983; 95% CI: 0.969–0.997; p=0.018). UHR was found to be significantly associated with the presence of DN, stage of nephropathy, and albuminuria categories. However, the fact that UA demonstrates slightly higher discriminatory performance compared to UHR suggests that UHR should be interpreted as an easily calculable complementary biomarker rather than a superior standalone marker in the assessment of DN. These findings require validation in prospective studies.
Özet
Diyabetik nefropati (DN), risk sınıflandırması için erken belirteçlere ihtiyaç duyulan önemli bir mikrovasküler komplikasyondur. Bu çalışmada, DN için pratik bir proinflamatuar-prooksidatif belirteç olarak ürik asit/HDL kolesterol oranının (UHR) klinik yararını araştırdık. Bu retrospektif kesitsel çalışmada, 934 diyabetik (DM) hastanın kayıtları analiz edilmiştir. UHR, [UA/HDL] x 100 olarak hesaplanmıştır. DN, albümin-kreatinin oranı (ACR) ve/veya tahmini glomerüler filtrasyon hızı (eGFR) kriterlerine göre tanımlanmıştır. Hastalar nefropati varlığı, nefropati evresi ve albüminüri kategorilerine göre değerlendirildi. UHR, UA ve HDL-C için ROC analizi yapıldı. DN ile ilişkili faktörler lojistik regresyon analizi kullanılarak değerlendirildi. UHR, DN'si olmayan hastalara kıyasla DN'si olan hastalarda anlamlı olarak daha yüksekti (p<0,001). UHR, nefropati evreleri ve albüminüri kategorileri boyunca anlamlı bir artış gösterdi (p<0,001). ROC analizinde, UA, DN'yi ayırt etmede en yüksek performansı gösterdi (AUC=0,763; %95 CI: 0,733–0,794; p<0,001). UHR için AUC değeri 0,740 (95% CI: 0,709–0,771; p<0,001), HDL-C için ise 0,591 (95% CI: 0,555–0,627; p<0,001) idi. UHR için optimal kesme değeri 13,07 olarak belirlendi. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, yaş, cinsiyet, sistolik kan basıncı, HbA1c ve trigliseridler için düzeltme yapıldıktan sonra UHR'nin DN ile bağımsız olarak ilişkili olduğu bulunmuştur (OR = 1,221; %95 CI: 1,179–1,265; p<0,001). Bileşen tabanlı modelde, UA, DN ile güçlü bir pozitif ilişki gösterirken (OR=1,971; %95 CI: 1,766–2,200; p<0,001), HDL-C ise anlamlı bir ters ilişki gösterdi (OR=0,983; %95 CI: 0,969–0,997; p=0,018). UHR'nin DN varlığı, nefropati evresi ve albüminüri kategorileriyle anlamlı bir ilişkisi olduğu bulunmuştur. Ancak, UA'nın UHR'ye kıyasla biraz daha yüksek ayırt edici performans sergilemesi, UHR'nin DN değerlendirmesinde üstün bir tek başına belirteçten ziyade, kolayca hesaplanabilir tamamlayıcı bir biyobelirteç olarak yorumlanması gerektiğini düşündürmektedir. Bu bulguların prospektif çalışmalarda doğrulanması gerekmektedir.