AI Summary & Key Takeaways
AI InsightLarger randomized controlled trials are needed to determine which patients who underwent reperfusion therapy may derive meaningful benefit from DC.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Decompressive craniectomy (DC) is a life-saving intervention for malignant cerebral edema following large territorial infarctions. While numerous studies demonstrate reduced mortality with DC, most data are derived from patients who did not receive reperfusion therapy. Outcomes in patients undergoing DC after reperfusion remain insufficiently characterized. This study presents our clinical experience in this population, focusing on demographics, clinical course, complications, and prognostic factors. We retrospectively analyzed 33 patients with acute ischemic stroke treated at Bursa City Hospital between July 2020 and January 2025. All underwent intravenous thrombolysis, endovascular therapy, or both, followed by DC during Neurology Intensive Care Unit stay. Functional outcomes were assessed at 90 days using the modified Rankin Scale (mRS). The mean age was 64.3 ± 14.4 years, and successful recanalization (≥ mTICI 2b) was achieved in 90.3% of cases. Hemorrhagic transformation occurred in 81%, with symptomatic intracerebral hemorrhage in 60.6%. DC was performed within 48 hours in 78.7% of patients. At 3-month follow-up, mortality was 48.4%, and all survivors had severe disability (mRS 4–5). Compared with historical data from patients who did not receive reperfusion therapy, the absence of favorable outcomes in our cohort may relate to the high rate of hemorrhagic transformation after reperfusion, potentially exerting a detrimental effect on neurological recovery. Larger randomized controlled trials are needed to determine which patients who underwent reperfusion therapy may derive meaningful benefit from DC.
Özet
Dekompresif kraniektomi (DK) geniş enfarktlar sonucu gelişen malign beyin ödeminde hayat kurtarıcı bir cerrahi girişim olarak uygulanmaktadır. DK ile mortalitenin azaltıldığı ve sonuçların iyileştirildiğini gösteren çalışmalar çoğunlukla reperfüzyon tedavisi uygulanmamış hasta gruplarında yapılmıştır. Reperfüzyon tedavisi uygulanan hastalarda ise DK sonuçları ile ilgili yapılmış yeterli sayıda çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada reperfüzyon tedavisi sonrası DK uygulanan hasta deneyimlerimizi paylaşarak bu hasta grubunda DK gerekliliğine katkıda bulunan süreçler, hasta özellikleri, klinik sonuçlar ve prognoza etki eden faktörleri tartışmayı amaçladık. 01/07/2020-30/01/2025 tarihleri arasında Bursa Şehir Hastanesinde akut iskemik inme nedeniyle intravenöz trombolitik tedavi, endovasküler tedavi veya kombine tedavi uygulanmış olan ve Nöroloji Yoğun Bakım Ünitesinde takip edilirken DK uygulanan 33 hastanın demografik, klinik ve radyolojik verileri retrospektif olarak incelendi. Fonksiyonel sonlanım 90. gün modifiye Rankin Skoru (mRS) ile değerlendirildi. Ortalama yaş 64,33±14,43 idi. Hastaların %90,3’ünde başarılı rekanalizasyon (≥ mTICI 2b) sağlandı. 27 hastada (%81) hemorajik transformasyon ve 20 hastada (%60,6) semptomatik intraserebral hemoraji geliştiği gözlendi. DK hastaların %78,7’sinde ilk 48 saat içinde uygulanmıştı. 3 aylık takip sonucunda 16 (%48,4) hastanın öldüğü, hayatta kalan hastaların ise ağır engelli olduğu (mRS 4-5) saptandı. Reperfüzyon tedavisi almamış hastalardan elde edilen verilerle kıyaslandığında bizim hasta grubumuzda kötü fonksiyonel sonuçların daha yüksek bulunmuş olması reperfüzyon tedavileri sonrası hemorajik transformasyonun daha yüksek oranda görülmesi ve klinik sonuçları olumsuz yönde etkilemesi ile açıklanabilir. Kötü fonksiyonel sonuçlarla karşılaşmış olmamız bu hasta grubunda DK’nin mortaliteyi azaltırken bağımlı hayatta kalanların sayısını arttırıyor olabileceği şüphesini doğurmaktadır. İyi fonksiyonel sonuca ulaşabilecek hastaların belirlenebilmesi açısından reperfüzyon tedavisi uygulanmış geniş hasta gruplarında yapılacak randomize kontrollü çalışmalara ihtiyaç vardır.