AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis study aims to examine the archaeological and symbolic dimensions of the “horse burial” tradition in Scythian, Hunnic, and Gokturk period graves, and to demonstrate that equestrian burial was not merely a funerary custom but also a cultural legacy that embodied the Turks’ conception of the afterlife and their militarily based aristocratic social structure.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The horse, which played a central role in the formation of Steppe culture and in the social, political, and economic life of the Turks, has been characterized as the “wing of the Turk” and has remained a decisive element in every aspect of life from birth to death. Archaeological data, particularly from kurgans in the Altai (Pazyryk), Tuva (Arzhan), Kazakhstan (Berel, Issyk), Kyrgyzstan, Mongolia (Gol Mod), and across inland Europe, demonstrate that the practice of burying horses alongside the deceased was a characteristic feature of steppe communities. According to the examined findings, horses were generally placed in the northern section of the burial chamber or in a separate compartment, with their heads oriented toward the east or northeast. The archaeological record further indicates that these horses were interred with elaborately decorated harnesses and equipment. Funerary practices such as cutting or braiding the horse’s tail, along with the belief that the spirit of the horse would carry the deceased to the afterlife, constituted the religious foundation of this practice. This study aims to examine the archaeological and symbolic dimensions of the “horse burial” tradition in Scythian, Hunnic, and Gokturk period graves, and to demonstrate that equestrian burial was not merely a funerary custom but also a cultural legacy that embodied the Turks’ conception of the afterlife and their militarily based aristocratic social structure.
Özet
Bozkır Kültürü’nün teşekkülünde ve Türklerin sosyal, siyasi ve iktisadi hayatında merkezi bir rol oynayan at, “Türk’ün kanadı” olarak nitelendirilmiş, doğumdan ölüme kadar yaşamın her alanında belirleyici bir unsur olmuştur. Arkeolojik veriler, özellikle Altay (Pazırık), Tuva (Arjan) ve Kazakistan (Berel, Esik), Kırgızistan, Moğolistan (Golmod)’daki ve Avrupa içlerindeki kurganlarda, atların ölüyle birlikte gömülmesinin bozkır topluluklarının karakteristik bir özelliği olduğunu göstermektedir. İncelenen bulgulara göre, atlar genellikle mezar odasının kuzey kısmına veya ayrı bir bölmeye, başları doğu ya da kuzeydoğuya bakacak şekilde yerleştirilmiştir. Kurganlarda bulunan atların süslü koşum takımlarıyla gömüldükleri anlaşılmaktadır. Atın kuyruğunun kesilmesi ya da örülmesi gibi yas ritüelleri ve atın ruhunun ölüyü cennete taşıyacağı inancı, bu uygulamanın dinî temelini oluşturur. Bu araştırma İskit, Hun ve Göktürk dönemi mezarlarında “atlı mezar” geleneğinin arkeolojik ve sembolik boyutlarını incelemeyi ve atlı gömü ritüelinin sadece bir defin pratiği değil, aynı zamanda Türklerin ölüm sonrası hayata bakışını ve askeri aristokrasiye dayalı sosyal yapısını somutlaştıran bir kültürel miras olduğunu ortaya koymayı amaçlamaktadır.