AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy synthesizing Foucault’s biopower with Butler and Berlant’s theories of performativity and affect, it offers an original model demonstrating that control over the female body is constructed not only through laws but also through emotions and social expectations.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Aim: This study presents a comparative analysis of the pronatalist policies in Turkey -characterized by the ‘at least three children’ discourse- and China’s ‘one-child’ policy. Treating reproduction as a political issue situated at the intersection of historical and ideological contexts, the research positions documentary cinema as a strategic tool for exposing power relations. Method: The documentaries One Child Nation (2019) and Bekleyiş (2021) were scrutinized using sociological film analysis. By decoding the relationship between visual narratives and social structures, the study reveals how political discourses reverberate in daily life and how fertility is institutionally regulated. Results: The findings demonstrate that mothers deviating from established norms are marginalized, regardless of the geographical or political regime. Contrasting practices -such as restricting abortion access versus enforcing birth control- are identified as shared ideological mechanisms shaping women’s reproductive rights. Conclusion: The decision to bear children is less an individual choice than a political stance shaped by power structures. Motherhood is posited as a culturally constructed and socially monitored performance. A feminist biopolitical perspective exposes the underlying power dynamics, questioning structures that suppress women's potential for liberation. Originality: Unlike traditional approaches that interpret population policies solely through demographic data, this study examines the embodied effects of these policies via cinematic representation. By synthesizing Foucault’s biopower with Butler and Berlant’s theories of performativity and affect, it offers an original model demonstrating that control over the female body is constructed not only through laws but also through emotions and social expectations.
Özet
Amaç: Makale, Türkiye’de ‘en az üç çocuk’ söylemiyle belirginleşen pronatalist politikaları, Çin’in ‘tek çocuk’ uygulamasıyla karşılaştırmalı olarak incelemektedir. Araştırma, üreme olgusunu tarihsel ve ideolojik bağlamların kesişiminde politik bir mesele olarak ele almakta; belgesel sinemayı ise iktidar ilişkilerini görünür kılan stratejik bir analiz aracı olarak konumlandırmaktadır. Yöntem: One Child Nation (2019) ve Bekleyiş (2021) belgeselleri, sosyolojik film analizi yöntemiyle incelenmiştir. Görsel anlatıların toplumsal yapılarla kurduğu ilişki üzerinden, politik söylemlerin gündelik yaşamdaki izdüşümleri ve doğurganlığın kurumsal denetimi çözümlenmiştir. Bulgular: Analizler, coğrafya ve rejim fark etmeksizin ‘norma uymayan’ annelerin marjinalleştirildiğini göstermektedir. Kürtajın bir tercih olmaktan çıkarılması veya doğum kontrolünün zorunlu tutulması gibi zıt uygulamaların, kadınların üreme haklarını biçimlendiren ortak ideolojik mekanizmalar olduğu tespit edilmiştir. Sonuç: Çocuk sahibi olma kararı, bireysel bir tercihten ziyade iktidar yapılarınca şekillendirilen politik bir pozisyondur. Annelik; kültürel olarak inşa edilen ve toplumsal olarak denetlenen bir performanstır. Feminist biyopolitika yaklaşımı, bu performansın ardındaki güç ilişkilerini ifşa ederek kadınların özgürleşme potansiyellerini bastıran yapıları sorgulamaya olanak tanımaktadır. Özgünlük: Nüfus politikalarını salt demografik verilerle okuyan geleneksel yaklaşımların aksine bu araştırma, politikaların ‘ete kemiğe bürünmüş’ etkilerini sinemasal temsil üzerinden tartışmaktadır. Çalışma, Foucault’nun biyoiktidar kavramını; Butler ve Berlant’ın performatiflik ve duygulanım analizleriyle sentezleyerek, bedensel denetimin yasalar kadar hisler ve beklentilerle de inşa edildiğini ortaya koyan özgün bir model sunmaktadır.