AI Summary & Key Takeaways
AI InsightTherefore, it is emphasized that creation should not be considered merely as a narrative of a beginning, but rather as a continuous process of becoming.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article argues that within the Turkish belief system, the phenomenon of creation is not conceived as a linear and singular moment of beginning, but rather as a process operating within a network of continuity and cyclicality. The theoretical framework of the study is based on the assumption that the elements explaining creation should be examined not as independent symbolic elements, but as a relational whole that produces and transforms each other. Accordingly, water, the moon, and woman are considered the three fundamental components of creation in the Turkish cosmological conception, and the functions of each element on ontological, temporal, and bodily planes are analyzed. Water represents the cosmic ground of creation as the primordial substance and potential carrier of existence; the moon ensures the continuity of creation as a rhythmic regulator establishing the cyclical understanding of time; and woman reveals the concrete and experiential manifestation of creation through fertility, transformation, and bodily experience. The study demonstrates that these three elements do not remain solely at the level of mythical narratives; they are reproduced through rituals, beliefs, and daily practices, thus ensuring that creation is embedded in cultural memory as an ongoing process. This approach, developed through relational reading, demonstrates that in the Turkish belief system, creation exhibits a holistic structure that simultaneously intersects cosmic, social, and bodily planes. Therefore, it is emphasized that creation should not be considered merely as a narrative of a beginning, but rather as a continuous process of becoming.
Özet
Bu makale, Türk inanç sistemi içerisinde yaratım olgusunun doğrusal ve tekil bir başlangıç anı olarak kabul edilmediğini; süreklilik, döngüsellik ağı içerisinde işleyen bir süreç olarak kavrandığını ileri sürmektedir. Çalışmanın kuramsal çerçevesi, yaratımı açıklayan unsurların bağımsız sembolik unsurlar olarak ele almak yerine, birbirini üreten ve dönüştüren ilişkisel bir bütünlük içinde incelenmesi gerektiği varsayımına dayanmaktadır. Bu doğrultuda su, ay ve kadın; Türk kozmolojik tasavvurunda yaratımın üç temel bileşeni olarak değerlendirilmiş ve her bir unsurun ontolojik, zamansal ve bedensel düzlemlerde üstlendiği işlevler analiz edilmiştir. Su, varlığın ilksel maddesi ve potansiyel taşıyıcısı olarak yaratımın kozmik zeminini temsil ederken; ay, döngüsel zaman anlayışını kuran ritmik bir düzenleyici olarak yaratımın sürekliliğini temin etmektedir. Kadın ise doğurganlık, dönüşüm ve bedensel deneyim üzerinden yaratımın somut ve yaşantısal tezahürünü ortaya koymaktadır. Çalışma, bu üç unsurun yalnızca mitik anlatılar düzeyinde kalmadığını; ritüeller, inanışlar ve gündelik pratikler aracılığıyla yeniden üretildiğini ve böylece yaratımın süregelen bir süreç olarak kültürel bellekte yer aldığını göstermektedir. İlişkisel okuma yöntemiyle geliştirilen bu yaklaşım, Türk inanç sisteminde yaratımın kozmik, toplumsal ve bedensel düzlemleri eş zamanlı olarak kesiştiren bütünlüklü bir yapı sergilediğini göstermektedir. Bu nedenle yaratımın sadece bir başlangıç anlatması düşüncesiyle ele alınmamasını; süreklilik içinde işleyen bir oluş süreci olarak değerlendirilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.