AI Summary & Key Takeaways
AI InsightAccordingly, the study establishes a methodological framework for the ontological and aesthetic dimensions of Yunus Emre's poetry through the theory of identification
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Artworks and literary works hold a significant place in humanity’s search for meaning. The poems of Yunus Emre and his tradition have, for centuries, served to guide readers towards goodness by offering a philosophy of life. This study examines the poems that emerged from the Yunus Emre tradition within the framework of the “einfühlung” theory developed by the German art historian Wilhelm Worringer (1881-1965). This theory, which considers aesthetic pleasure as identification with the object and self-renunciation, has been found suitable for analyzing Yunus Emre's poems. The scope of the research includes Yunus Emre's relationship with natural elements, his understanding of the unity of existence (vahdet-i vücut), and the identification practices that emerge in the transmission processes of oral culture. In this context, the processes of the poet's integration with nature and the recipient's identification with the Yunus prototype are explored. The aim of the study is to reveal which objects and entities are identified with during the production and consumption phases of the poems and the impact of this on the poem's lasting impact. Furthermore, the importance of the opportunities offered by Yunus Emre's model based on empathy and sharing is emphasized in the face of today's problems caused by the mindset that positions humanity as the master of nature rather than a part of it. Accordingly, the study establishes a methodological framework for the ontological and aesthetic dimensions of Yunus Emre's poetry through the theory of identification
Özet
Sanat eserleri ve edebî ürünler, insanın anlam arayışında önemli bir yere sahiptir. Yunus Emre ve geleneğine bağlı şiirler de yüzyıllardır bir yaşama felsefesi sunarak okurlarını iyiye yönlendirme işlevini sürdürmektedir. Bu çalışmanın konusunu, Yunus Emre geleneğine bağlı olarak ortaya çıkan şiirlerin Alman sanat tarihçisi Wilhelm Worringer (1881-1965)’in geliştirdiği “einfühlung” (özdeşleyim) kuramı bağlamında incelenmesi oluşturmaktadır. Estetik hazzı nesne ile özdeşleşme ve kendinden vazgeçme olarak kabul eden bu kuramın Yunus Emre şiirlerini tahlil etme konusunda elverişli olduğu görülmüştür. Araştırmanın kapsamı; Yunus Emre’nin doğa unsurlarıyla kurduğu ilişki, vahdet-i vücut anlayışı ve sözlü kültürdeki aktarım süreçlerinde ortaya çıkan özdeşleşme pratikleridir. Bu bağlamda, şairin doğayla bütünleşmesi ve alımlayıcının Yunus prototipiyle özdeşleşmesi süreçleri irdelenmektedir. Çalışmanın amacı, şiirlerin üretim ve tüketim aşamalarında hangi nesne ve varlıklarla özdeşleşme yaşandığını ve bu durumun şiirin kalıcılığına etkisini ortaya koymaktır. Ayrıca, insanın kendisini doğanın parçası değil de hâkimi olarak konumlandıran zihniyetin yol açtığı günümüz sorunlarına karşı, Yunus Emre’nin empati ve paylaşıma dayalı modelinin sunduğu imkânların önemi vurgulanmaktadır. Bu doğrultuda çalışma, Yunus Emre şiirinin ontolojik ve estetik boyutunu özdeşleyim kuramı üzerinden metodolojik bir çerçeveye oturtmaktadır.