AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIt will constitute a theoretical basis for further discussions on ornament in architecture.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Ornament is a conceptual and cultural discussion. But it is generally reduced to being discussed as a formal and superficial construction. It is one of the main tools of representation. It mainly represents nature. However, the change in its source of representation from nature to culture in the early 20th century leads ornament to be redefined, and even refused in architecture. Modern architects accuse it of being a crime not capable of representing modern culture. Post-modern architects embrace ornament as the main tool of representation in the second half of the century. It is called as the return of ornament in architecture. Today, the reinvention of ornament is rather discussed in the architecture of the 21st century. It is discussed by new concepts such as mediatic, phylogenetic, chaotic, eccentric, hypnotic, photogenic, and parametric due to the developments in the digital technology. As such, ornament now represents digital culture. The aim of this paper is to reveal the fact that conceptual and cultural framework of ornament is significantly changed in architecture. It is critically important to understand this change for architects in the 21st century in which ornament is rediscovered both as a tool of design and representation. The changing representative nature of ornament is therefore discussed in the paper. It will constitute a theoretical basis for further discussions on ornament in architecture.
Özet
Süsleme, kavramsal ve kültürel bir tartışmadır. Ancak mimarlıkta süsleme genellikle biçimsel ve yüzeysel bir inşa ve tartışma olmaya indirgenmiştir. Süsleme, önemli temsil araçlarından biridir. Daha çok doğayı ve doğal oluşumları temsil etmiştir. Ancak erken 20. yüzyılda temsiliyet kaynağının doğadan kültüre doğru değişim göstermiş olması süslemenin yeniden tanımlanmasına, hatta mimarlıkta süslemeye karşı çıkılmasına neden olmuştur. Modern mimarlar, süslemeye modern kültürü temsil etmediği gerekçesiyle karşı çıkmıştır. Buna karşılık, post-modern mimarlar yüzyılın ikinci yarısında süslemeyi başlıca temsiliyet aracı olarak kabul etmiş ve kullanmıştır. Bu, mimarlıkta süslemenin geri dönüşü olarak ele alınmıştır. 21. yüzyılın mimarlığında ise süslemenin yeniden keşfedildiği anlaşılmaktadır. Dijital teknolojinin gelişmesiyle süsleme bugün medyatik, filogenetik, kaotik, eksantrik, hipnotik, fotojenik ve parametrik gibi yeni kavramlarla tanımlanmakta ve tartışılmaktadır. Öyle ki, süsleme artık dijital kültürü temsil etmektedir. Bu makalenin amacı, mimarlıkta süslemenin kavramsal ve kültürel çerçevesinin önemli bir değişim geçirdiğini ortaya koymaktır. Bu değişimi anlamak, süslemenin hem bir tasarım hem de bir temsil aracı olarak yeniden keşfedilmiş olduğu 21. yüzyılda mimarlar için kritik bir önem taşımaktadır. Bu nedenle, makalede süslemenin değişen temsili doğası tartışılmaktadır. Bu tartışma, mimarlık alanında süsleme üzerine yapılacak olan yeni tartışmalar için kuramsal bir altlık oluşturacaktır.