AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults indicate progressive competency development across all four dimensions, with creative thinking and systems thinking demonstrating the most significant gains, while structural feasibility remained the least developed domain throughout all three cycles.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study presents a three-year longitudinal pedagogical research design examining the integration of "Vertical City" studio projects into the fourth-year architectural curriculum at Khon Kaen University (KKU), Thailand. The research involved 12 students per cohort enrolled in a design studio of five studio hours per week, utilizing Khon Kaen Municipality and its surrounding non-urban periphery as the primary site contexts. Unlike conventional high-rise typologies or mixed-use towers, the "Vertical City" is defined here as a self-contained, multi-scalar urban ecosystem vertically organized to integrate residential, productive, ecological, and infrastructural systems within a single structural framework. The research employed a structured evaluation matrix assessing four dimensions: (1) creative thinking, (2) systems thinking, (3) engineering integration, and (4) structural feasibility, scored on a four-point rubric applied consistently across three cohorts through formal review panels. Results indicate progressive competency development across all four dimensions, with creative thinking and systems thinking demonstrating the most significant gains, while structural feasibility remained the least developed domain throughout all three cycles. The findings suggest that iterative thematic studios foster interdisciplinary design capability; however, structural realism and engineering collaboration require deliberate curricular reinforcement. This study contributes to the body of knowledge on speculative design pedagogy in Southeast Asian architectural education by proposing a replicable, evidence-based studio model that balances imaginative exploration with technical rigor.
Özet
Bu çalışma, Tayland’daki Khon Kaen Üniversitesi’nde (KKU) dördüncü sınıf mimarlık müfredatına “Dikey Şehir” stüdyo projelerinin entegrasyonunu inceleyen, üç yıllık uzunlamasına bir pedagojik araştırma tasarımını sunmaktadır. Araştırmaya, haftada beş saatlik bir tasarım stüdyosuna kayıtlı her kohorttan 12 öğrenci katılmıştır; çalışma, Khon Kaen Belediyesi ve çevresindeki kentsel olmayan alanları birincil saha bağlamı olarak kullanmıştır. Geleneksel yüksek katlı tipolojiler veya karma kullanımlı kulelerden farklı olarak, “Dikey Şehir” burada, konut, üretim, ekoloji ve altyapı sistemlerini tek bir yapısal çerçeve içinde bütünleştirmek üzere dikey olarak organize edilmiş, kendi kendine yeten, çok ölçekli bir kentsel ekosistem olarak tanımlanmaktadır. Araştırmada, dört boyutu değerlendiren yapılandırılmış bir değerlendirme matrisi kullanılmıştır: (1) yaratıcı düşünme, (2) sistemsel düşünme, (3) mühendislik entegrasyonu ve (4) yapısal uygulanabilirlik; bu boyutlar, resmi değerlendirme panelleri aracılığıyla üç kohort boyunca tutarlı bir şekilde uygulanan dört puanlık bir derecelendirme ölçeğine göre puanlanmıştır. Sonuçlar, dört boyutun tamamında kademeli bir yetkinlik gelişimi olduğunu göstermektedir; yaratıcı düşünme ve sistemsel düşünme alanlarında en önemli ilerlemeler kaydedilirken, yapısal uygulanabilirlik üç döngü boyunca en az gelişme gösteren alan olarak kalmıştır. Bulgular, yinelemeli tematik stüdyoların disiplinlerarası tasarım yeteneğini geliştirdiğini ortaya koymaktadır; ancak yapısal gerçekçilik ve mühendislik işbirliği, müfredatın bilinçli bir şekilde güçlendirilmesini gerektirmektedir. Bu çalışma, hayal gücüyle yapılan keşif ile teknik titizliği dengeleyen, tekrarlanabilir ve kanıta dayalı bir stüdyo modeli önererek, Güneydoğu Asya mimarlık eğitimindeki spekülatif tasarım pedagojisi alanındaki bilgi birikimine katkıda bulunmaktadır.