AI Summary & Key Takeaways
AI InsightWhile the institutes are typically evaluated within educational policy frameworks, this study investigates their contributions to rural development, their impact on local economies, and compares them with contemporary development models, offering an original perspective both theoretically and in light of current developments.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to explore whether the Village Institutes in Turkey, as a unique institution of the "rural development through education" approach, functioned not only as an educational model but also as a distinctive rural development model within the context of its time. The study assesses how the development practices of the Village Institutes align with participatory and human-centered development models in the literature, providing a comparative perspective on rural development policies at both national and international levels.This study reveals that the Village Institutes presented a heterodox rural development model that differed from traditional approaches. By integrating local production and education, the model empowered individuals as active agents of development, offering an alternative to centralized and capital-driven models. The participatory and production-based educational approach aimed to create sustainable social transformation in rural areas. The findings suggest that, in the context of contemporary education and development policies, this model should be revisited for its contributions to rural development and educational equality.This study offers a novel perspective by examining the Village Institutes not only as an educational model but also as a rural development model specific to Turkey. While the institutes are typically evaluated within educational policy frameworks, this study investigates their contributions to rural development, their impact on local economies, and compares them with contemporary development models, offering an original perspective both theoretically and in light of current developments.
Özet
Bu çalışma, Türkiye’de “eğitim yoluyla kırsal kalkınma” yaklaşımının özgün bir kurumu olan Köy Enstitülerinin yalnızca bir eğitim modeli değil, aynı zamanda dönemin koşulları çerçevesinde özgün bir kırsal kalkınma modeli olarak işlev görüp görmediğini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Bu kapsamda bu çalışmada, Köy Enstitülerinin kalkınma pratiğinin literatürdeki katılımcı ve insan merkezli kalkınma modelleriyle ne ölçüde örtüştüğü değerlendirilmiştir. Konu yalnızca tarihsel bir olgu olarak değil, kırsal kalkınma politikaları açısından ulusal ve uluslararası düzeyde karşılaştırmalı bir perspektifle ele alınmıştır. Bu çalışma, Köy Enstitüleri’nin geleneksel kalkınma modellerinden ayrılan heterodoks bir kırsal kalkınma modeli sunduğunu ortaya koymaktadır. Yerel üretim ve eğitimi birleştirerek bireyi kalkınmanın aktif bir öznesi haline getiren bu model, merkeziyetçi ve sermaye odaklı yaklaşımlara alternatif olarak değerlendirilmiştir. Köy Enstitüleri’nin katılımcı ve üretime dayalı eğitim anlayışı, kırsal bölgelerde sürdürülebilir toplumsal dönüşüm yaratmayı hedeflemiştir. Günümüz eğitim ve kalkınma politikaları çerçevesinde, bu modelin kırsal kalkınma ve eğitimde fırsat eşitliği açısından yeniden ele alınması gerektiği bulgusuna ulaşılmıştır. Literatürde genellikle eğitim politikaları çerçevesinde değerlendirilen Köy Enstitüleri, bu çalışmada kırsal kalkınmaya sağladığı somut katkılar, yerel ekonomiler üzerindeki etkisi ve günümüz kalkınma modelleriyle karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Bu kapsamda, çalışma hem teorik hem de güncel gelişmeler ışığında özgün bir perspektif sunmaktadır.