AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe findings indicate that educators perceive play as an essential and intrinsic tool in religious learning rather than a supplementary instructional method.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study aims to examine in depth the perceptions, experiences, and instructional practices of educators working in Qur’an courses for children aged 4-6 regarding play-based religious education. Early childhood is widely acknowledged as a critical developmental period in which cognitive, emotional, and social learning processes are shaped predominantly through experience, interaction, and concrete engagement. Considering these developmental characteristics, it is argued that traditional instructional approaches may remain limited in conveying abstract religious concepts and values, whereas play constitutes a fundamental learning domain through which children actively construct meaning. Despite this potential, the literature reveals a scarcity of empirical studies addressing the pedagogical functions and practical applications of play-based learning within the context of early childhood religious education. This gap constitutes the central problem of the present research. The primary aim of the study is to explore how play-based religious education is perceived and implemented in Qur’an courses for children aged 4-6, to identify the purposes for which play is utilized, and to reveal the challenges encountered in practice based on educators’ perspectives. In this regard, the study seeks to contribute to the improvement of the quality of early childhood religious education and to provide data-driven insights for curriculum development processes. The significance of the study lies in its emphasis on play not merely as a pedagogical technique, but as a holistic learning environment that supports the construction of children’s religious and moral meaning-making processes. The research was conducted using a qualitative research design, adopting a phenomenological approach. Semi-structured interviews were carried out with 50 educators actively working in Qur’an courses for children aged 4-6, selected through purposive sampling. The data obtained from the interviews were analyzed using content analysis. The analytical process proceeded systematically from initial coding to the formation of sub-themes and, ultimately, overarching themes. The findings indicate that educators perceive play as an essential and intrinsic tool in religious learning rather than a supplementary instructional method. In particular, the effectiveness of play was highlighted in teaching prayers, concretizing basic religious concepts, and fostering values and ethical behaviors. However, educators also identified several challenges that hinder effective implementation, including the limited emphasis on play-based approaches in the current curriculum, a lack of instructional materials, time constraints, and inadequacies in physical learning environments. In conclusion, the study demonstrates that play-based religious education is developmentally appropriate and pedagogically functional for Qur’an courses targeting children aged 4-6. Nevertheless, it underscores the necessity of strengthening structural, curricular, and material support mechanisms to ensure the effective and sustainable implementation of this approach.
Özet
Söz konusu araştırma, 4-6 yaş Kur’an kurslarında görev yapan eğitimcilerin oyun temelli din eğitimine dair algılarını, deneyimlerini ve pratiklerini incelemeyi amaçlamaktadır. Erken çocukluk dönemi; bilişsel, duyuşsal ve sosyal gelişimin hızla şekillendiği, öğrenmenin büyük ölçüde deneyim, etkileşim ve somut yaşantılar üzerinden gerçekleştiği kritik bir evre olarak kabul edilmektedir. Bu gelişimsel özellikler dikkate alındığında, soyut içeriğe sahip dini kavram ve değerlerin aktarımında geleneksel öğretim yaklaşımlarının sınırlı kaldığı; buna karşılık oyunun, çocuğun anlam kurma süreçlerini destekleyen temel bir öğrenme alanı sunduğu düşünülmektedir. Ancak alanyazında, oyun temelli öğrenmenin erken çocukluk din eğitimi bağlamındaki pedagojik işlevlerine ve uygulamadaki karşılıklarına ilişkin çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Bu durum, araştırmanın temel problemini teşkil etmektedir. Araştırmanın temel amacı, 4-6 yaş Kur’an kurslarında oyun temelli din eğitiminin nasıl algılandığını, hangi amaçlarla ve ne tür uygulamalarla hayata geçirildiğini, aynı zamanda karşılaşılan güçlüklerin neler olduğunu eğitimci görüşleri üzerinden ortaya koymaktır. Bu bağlamda çalışma, erken çocukluk din eğitiminin niteliğinin artırılmasına katkı sunmayı ve program geliştirme süreçlerine veri temelli öneriler sağlamayı hedeflemektedir. Çalışmanın önemi, oyunun hem pedagojik bir teknik olarak hem de çocuğun dini ve ahlaki anlam dünyasını inşa eden bütüncül bir öğrenme zemini olarak ele alınması gerekliliğine dikkat çekmesinde yatmaktadır. Araştırma, nitel araştırma desenlerinden fenomenoloji yaklaşımı çerçevesinde yürütülmüştür. Amaçlı örneklem yöntemiyle belirlenen ve 4-6 yaş Kur’an kurslarında aktif olarak görev yapan 50 eğitimciyle yarı yapılandırılmış mülakatlar gerçekleştirilmiştir. Elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle çözümlenmiş; analiz süreci kodlama, alt temaların oluşturulması ve üst temalara ulaşılması aşamalarını içerecek şekilde sistemli bir şekilde yürütülmüştür. Araştırma bulguları, eğitimcilerin oyunu dini öğrenmenin tamamlayıcı bir unsuru olmanın ötesinde, öğrenmenin merkezinde yer alan temel bir araç olarak gördüklerini ortaya koymuştur. Özellikle dua öğretimi, temel dini kavramların somutlaştırılması, değer ve ahlaki davranışların kazandırılması süreçlerinde oyunun öğrenmeyi kolaylaştırıcı ve kalıcı kılıcı etkisi vurgulanmıştır. Bununla birlikte, öğreticiler mevcut öğretim programlarında oyun temelli yaklaşımlara yeterince yer verilmemesini, materyal eksikliğini, zaman sınırlılıklarını ve fiziki mekân yetersizliklerini uygulamayı zorlaştıran başlıca faktörler olarak ifade etmişlerdir. Sonuç olarak araştırma, oyun temelli din eğitiminin 4-6 yaş Kur’an kursları için gelişimsel açıdan uygun ve pedagojik olarak işlevsel bir yöntem olduğunu; ancak bu yaklaşımın etkili biçimde uygulanabilmesi için program, materyal ve fiziki altyapı düzeyinde bütüncül destek mekanizmalarının güçlendirilmesi gerektiğini ortaya koymaktadır.