AI Summary & Key Takeaways
AI InsightDrawing on audience reception studies and crowd psychology, this study argues that the Soviet cinematographic corpus should be treated as a primary source in Central Asian Turkic history research alongside archives and print media, and demonstrates the potential of digital humanities methods (Barthes’s semiological approach, Fairclough’s critical discourse analysis, and thematic analysis) for systematically processing this evidence.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Soviet cinema was designed not merely as an aesthetic art form but as an educational tool shaped by the state’s ideological and pedagogical objectives. From Lenin’s 1922 directives to the 1928 All-Union Party Cinema Conference, cinema was progressively institutionalized as a system of propaganda and education; under Stalin, Socialist Realism and his direct interventions in film production rendered it a systematic ideological instrument. Films targeting Central Asian Turkic peoples became vehicles for Sovietization policies through local cultural motifs and historical figures. Drawing on audience reception studies and crowd psychology, this study argues that the Soviet cinematographic corpus should be treated as a primary source in Central Asian Turkic history research alongside archives and print media, and demonstrates the potential of digital humanities methods (Barthes’s semiological approach, Fairclough’s critical discourse analysis, and thematic analysis) for systematically processing this evidence.
Özet
Sovyet sineması, kuruluşundan itibaren estetik bir sanat formu olmanın ötesinde, devletin ideolojik ve pedagojik hedefleri doğrultusunda biçimlendirilmiş sistematik bir eğitim aracı olarak tasarlanmıştır. Lenin'in 1922 tarihli direktiflerinden 1928 Tüm Birlik Parti Sinema Konferansı'na uzanan süreçte sinema, Sovyet idaresi tarafından giderek kurumsallaşan bir propaganda ve eğitim sistemi olarak örgütlenmiş; Stalin döneminde Sosyalist gerçekçilik ilkeleri ve Stalin'in film üretim süreçlerine doğrudan müdahaleleriyle sistematik bir ideolojik araç haline gelmiştir. Özellikle Orta Asya Türk halklarını hedefleyen filmler, yerel kültürel motifler ve tarihsel figürler üzerinden Sovyetleştirme politikalarının aktarıldığı araçlara dönüşmüştür. Bu çalışma, söz konusu sinematografik korpusun arşivler, tutanaklar ve basılı medyanın yanında Orta Asya Türk tarihi araştırmalarında birincil kaynak olarak değerlendirilmesi gerektiğini savunmakta; Barthes'ın göstergebilimsel yaklaşımı, Fairclough'un eleştirel söylem analizi ve tematik analiz modeli başta olmak üzere dijital beşerî bilimler yöntemlerinin bu verinin işlenmesindeki dönüştürücü potansiyelini ortaya koymaktadır.