AI Summary & Key Takeaways
AI InsightDrawing on Mihaylov’s report preserved in the RGVA archive and situating it within the broader context of Turkish–Soviet diplomatic relations and the wartime geography of the Black Sea, this study seeks to reassess the internment regime by highlighting its intertwined legal and political dimensions.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the repatriation process of the Soviet vessel Krasnıy Vodoley and its crew within the framework of Turkey’s neutrality law in late 1941 and early 1942. The report dated 2 April 1942, authored by Captain A. A. Mihaylov, Deputy Naval Attaché of the USSR, constitutes a rare source that simultaneously documents diplomatic negotiations and local administrative practices. The document provides detailed insight into the decision-making processes of Turkish authorities concerning the interned Soviet ship and personnel, the interaction between the Soviet Embassy in Ankara (during the Vinogradov period) and local military command in Sinop, as well as the individual choices made by members of the ship’s crew. By approaching the Krasnıy Vodoley case as a microhistory, the article argues that Turkey’s neutrality policy during the war was shaped less by abstract norms of the law of war than by diplomatic bargaining and local administrative practices. At the same time, the refusal of part of the crew to return to the USSR blurred the distinction between the status of “interned military personnel” and that of “political refugees,” thereby exposing the conceptual and practical limits of neutrality law. Drawing on Mihaylov’s report preserved in the RGVA archive and situating it within the broader context of Turkish–Soviet diplomatic relations and the wartime geography of the Black Sea, this study seeks to reassess the internment regime by highlighting its intertwined legal and political dimensions.
Özet
Bu makale, 1941 yılı sonu, 1942 yılı başında Türkiye’nin tarafsızlık hukuku çerçevesinde yaşanan Sovyetler Birliği’ne ait “Krasnıy Vodoley” adlı geminin ve mürettebatının iade sürecini konu almaktadır. SSCB’nin Deniz Ateşe yardımcısı Kaptan A. A. Mihalyov tarafından kaleme alınan 2 Nisan 1942 tarihli rapor hem diplomatik hem de yerel idari uygulamaları bir arada gösteren nadir bir örnektir. Belge, Türk yetkililerinin “enterne” edilen Sovyet gemisi ve personeliyle ilgili karar süreçlerini, Ankara’daki Sovyet Elçiliği (Büyükelçi S. A. Vinogradov dönemi) ile yerel komutanlık (Sinop) arasındaki etkileşimi ve gemi personelinin bireysel tercihlerini ayrıntılarıyla ortaya koyar. Makale, “Krasnıy Vodoley” vakasını bir mikro-tarih olarak ele alarak, Türkiye’nin tarafsızlık politikalarının savaş hukukundan ziyade diplomatik müzakere ve yerel pratikler üzerinden şekillendiğini savunmaktadır. Aynı zamanda, mürettebatın bir bölümünün SSCB’ye dönmeyi reddetmesi, “enterne edilmiş asker” statüsünü “siyasi mülteci” kavramına yaklaştırarak tarafsızlık hukukunun sınırlarını tartışmaya açar. Bu çalışma, RGVA arşivindeki Mihaylov raporunu, dönemin Türk-Sovyet diplomatik ilişkileri ve Karadeniz savaş coğrafyasıyla ilişkilendirerek, enterne rejiminin hem hukukî hem de siyasal boyutlarını yeniden yorumlamayı amaçlar.