SavedAdd your journal

Journals / Ufuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2025 / Cilt: 14 Sayı: 28

SEXUAL ABUSE DISCLOSURE STEREOTYPES SCALE: A SCALE DEVELOPMENT STUDY FOR ADULTS

CİNSEL İSTİSMAR BİLDİRİMİNE DAİR KALIP YARGILAR ÖLÇEĞİ: YETİŞKİNLERE YÖNELİK BİR ÖLÇEK GELİŞTİRME ÇALIŞMASI

Melike Özpolat(HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ)0009-0002-3486-0212
Nilüfer Koçtürk(HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ)0000-0001-6124-1842
Öznur Bayar(MEHMET AKİF ERSOY ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-9385-8641
Hakan Büyükçolpan(BARTIN ÜNİVERSİTESİ)0000-0003-2265-7145
Pages
96–118
Publication Date
2025-12-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Overall, the findings indicate that SCADS is a valid and reliable instrument for assessing adults’ stereotypes toward childhood sexual abuse disclosure in Türkiye.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:This study aimed to develop a scale to assess adults’ stereotypes toward childhood sexual abuse disclosure.
📊
Key Findings & Data:Using a cross-sectional quantitative psychometric design, the sample consisted of 503 individuals aged 18 years and older living in Türkiye.
💡
Conclusion & Impact:Overall, the findings indicate that SCADS is a valid and reliable instrument for assessing adults’ stereotypes toward childhood sexual abuse disclosure in Türkiye.
🔬Design:Modeling & Simulation
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Çocukluk · Çocuk Cinsel İstismarı · Cinsel İstismar Bildirimi

Abstract

This study aimed to develop a scale to assess adults’ stereotypes toward childhood sexual abuse disclosure. Using a cross-sectional quantitative psychometric design, the sample consisted of 503 individuals aged 18 years and older living in Türkiye. Of the participants, 61.2% identified as female, 36.8% as male, and 2% did not report their gender. The Stereotypes toward Child Sexual Abuse Disclosure Scale (SCADS) was developed as the data collection instrument, and expert opinions were obtained to ensure content validity. Criterion-related validity was examined using the Gender Equality Scale (GES). Construct validity was evaluated through exploratory and confirmatory factor analyses, and reliability was assessed using Cronbach’s alpha. Exploratory factor analysis revealed a single-factor structure with 24 items, which was confirmed by confirmatory factor analysis, indicating good model fit (χ²/sd = 2.19; CFI = .98; TLI = .98; RMSEA = .049). The scale demonstrated excellent internal consistency (Cronbach’s alpha = .98). A positive, statistically significant, but low-level correlation was found between SCADS and GES scores (r = .215, p < .01), supporting criterion-related validity. Measurement invariance analyses across gender indicated invariance in factor loadings and item intercepts. Regarding known-groups validity, no significant difference was observed between participants who reported childhood sexual abuse experiences and those who did not, suggesting the need for additional evidence to support discriminant validity. Overall, the findings indicate that SCADS is a valid and reliable instrument for assessing adults’ stereotypes toward childhood sexual abuse disclosure in Türkiye. Generalizability of the findings is limited due to the use of convenience sampling.

Özet

Bu çalışmada, yetişkinlerin çocukluk dönemi cinsel istismar bildirimine yönelik kalıp yargılarını belirlemek amacıyla bir ölçek geliştirilmiştir. Kesitsel ve nicel bir psikometrik araştırma olarak tasarlanan çalışmanın örneklemini Türkiye’de yaşayan 18 yaş ve üzeri 503 birey oluşturmaktadır. Katılımcıların %61,2’si kadın, %36,8’i erkek olup %2’si cinsiyet bilgisini paylaşmamıştır. Veri toplama aracı olarak geliştirilen Cinsel İstismar Bildirimine Dair Kalıp Yargılar Ölçeği (CİBKÖ) için kapsam geçerliğinde uzman görüşüne başvurulmuştur. Ölçüt bağıntılı geçerlik kapsamında Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Ölçeği (TCEÖ) kullanılmıştır. Yapı geçerliği açımlayıcı ve doğrulayıcı faktör analizleriyle incelenmiştir. Açımlayıcı faktör analizi, 24 maddeden oluşan tek faktörlü bir yapı ortaya koymuş; bu yapı doğrulayıcı faktör analiziyle iyi uyum değerleri göstererek doğrulanmıştır (χ²/sd = 2.19; CFI = .98; TLI = .98; RMSEA = .049). Ölçeğin iç tutarlılığı oldukça yüksek bulunmuştur (Cronbach Alfa = .98). CİBKÖ ile TCEÖ arasında pozitif yönde, anlamlı ancak düşük düzeyde bir ilişki saptanmıştır (r = .215, p < .01).Cinsiyete göre ölçüm değişmezliği analizleri, ölçeğin faktör yükleri ve madde eşik değerleri açısından kadın ve erkek grupları arasında değişmez olduğunu göstermiştir. Ayırt edici geçerlik kapsamında, çocukluk dönemi cinsel istismar yaşantısı bildiren ve bildirmeyen katılımcılar arasında anlamlı bir fark bulunmamıştır. Bu bulgu, ayırt edici geçerliğe ilişkin ek kanıtlara ihtiyaç olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak, CİBKÖ’nün geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu belirlenmiş; ancak kolay örnekleme yöntemi nedeniyle bulguların genellenebilirliğinin sınırlı olduğu vurgulanmıştır.

🔖

Cite This Article

Özpolat, M., Koçtürk, N., Bayar, Ö., Büyükçolpan, H. (2025). SEXUAL ABUSE DISCLOSURE STEREOTYPES SCALE: A SCALE DEVELOPMENT STUDY FOR ADULTS. Ufuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 14 Sayı: 28, 96–118. https://doi.org/10.58635/ufuksbedergi.1783136

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (59)

  1. Abeid, M., Muganyizi, P., Massawe, S., Mpembeni, R., Darj, E., & Axemo, P. (2015). Knowledge and attitude towards rape and child sexual abuse: A community-based cross-sectional study in Rural Tanzania. BioMed Central Public Health, 15, 1-12. https://doi.org/10.1186/s12889-015-1757-7
  2. Aksel, Ş., & Yılmaz Irmak, T. (2015). Çocuk cinsel istismarı konusunda öğretmenlerin bilgi ve deneyimleri. Ege Eğitim Dergisi, 16(2), 373-391.
  3. Banton, O. & West, K. (2019). Gendered perceptions of sexual abuse: Investigating the effect of offender, victim and observer gender on the perceived seriousness of child sexual abuse. Journal of Child Sexual Abuse, 29(3), 247-262. https://doi.org/10.1080/10538712.2019.1663967
  4. Batman, H., & Gökçearslan, E. (2022). Çocuğun cinsel istismarında adli görüşme. Seçkin Yayıncılık.
  5. Beeby, A., Hobbs, L., Gross, J., Hayne, H., & Patterson, T. (2020). Gender disparities in sentencing outcomes for sexual offenders. Journal of Sexual Aggression, 27(3), 319–337. https://doi.org/10.1080/13552600.2020.1784476
  6. Boakye, K. E. (2009). Culture and nondisclosure of child sexual abuse in Ghana: A theoretical and empirical exploration. Law & Social Inquiry, 34(4), 951–979. https://doi.org/10.1111/j.1747-4469.2009.01170.x
  7. Burgstedt, C., Beeby, A., Hayne, H., Hobbs, L., Gross, J., & Patterson, T. (2023). Does gender affect judges’ perceptions of sexual assault cases? Journal of Interpersonal Violence, 38(1-2), 466–508. https://doi.org/10.1177/08862605221085034
  8. Ceza Muhakemesi Kanunu, No. 5271 (2004, 17 Aralık). Resmî Gazete (Sayı: 25673). https://mevzuat.gov.tr/mevzuatmetin/1.5.5271.pdf
  9. Chen, F. F. (2007). Sensitivity of goodness of fit indexes to lack of measurement invariance. Structural Equation Modeling: A Multidisciplinary Journal, 14(3), 464–504. https://doi.org/10.1080/10705510701301834
  10. Chim, I., Magalhães, E., Graça, J., Antunes, C., & Ferreira, C. (2020). Child sexual abuse myth scale: Validity and reliability evidence in the Portuguese context. Journal of Child Sexual Abuse, 29(7), 802–820. https://doi.org/10.1080/10538712.2020.1801934
  11. Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences. Lawrence Erlbaum.
  12. Collings, S. J. (1997). Development, reliability, and validity of the child sexual abuse myth scale. Journal of Interpersonal Violence, 12(5), 665–674. https://doi.org/10.1177/088626097012005004
  13. Collings, S. J., Lindblom, L., Madu, S. N., & Park, M. S. (2009). The cross-cultural validity of the child sexual abuse myth scale: A preliminary investigation. Journal of Psychology in Africa, 19(1), 9-17. https://doi.org/10.1080/14330237.2009.10820253
  14. Cortina, J. M. (1993). What is coefficient alpha? An examination of theory and applications. Journal of Applied Psychology, 78(1), 98–104. https://doi.org/10.1037/0021-9010.78.1.98
  15. Cromer, L. D., & Goldsmith, R. E. (2010). Child sexual abuse myths: Attitudes, beliefs, and individual differences. Journal of Child Sexual Abuse, 19(6), 618-647. https://doi.org/10.1080/10538712.2010.522493
  16. Çamaş, G. G., & Meşe, G. (2016). Sosyal hiyerarşi: Cinsel şiddet mitlerini anlamak. Türk Psikoloji Dergisi, 31(78), 62-74.
  17. Çetintaş, A., Ersoy, E., Kaya, Y., & Aksüt, Y. (2021). Çocuk cinsel istismarı ve toplumsal risk faktörleri. Tarih Okulu Dergisi, 14(52), 2114-2137. https://doi.org/10.29228/joh.51391
  18. Çocuk Koruma Kanunu, No. 5395 (2005, 3 Temmuz). Resmî Gazete (Sayı: 25876). https://mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.5395.pdf
  19. Danby, M. C., Sharman, S. J., & Klettke, B. (2021) Factors influencing the perceived credibility of children alleging physical abuse. Psychiatr Psychol Law, 29(3), 456-470. https://doi.org/10.1080/13218719.2021.1917012
  20. Davies, M., & Rogers, P. (2009). Perceptions of blame and credibility toward victims of childhood sexual abuse: Differences across victim age, victim-perpetrator relationship, and respondent gender in a depicted case. Journal of Child Sexual Abuse, 18(1), 78–92. https://doi.org/10.1080/10538710802584668
  21. Depraetere, J., Vandeviver, C., Beken, T. V., & Keygnaert, I. (2018). Big boys don’t cry: A critical interpretive synthesis of male sexual victimization. Trauma, Violence, & Abuse, 21(5), 991-1010. https://doi.org/10.1177/1524838018816979
  22. Eagly, A. H., & Chaiken, S. (1993). The psychology of attitudes. Harcourt Brace Jovanovich.
  23. Edinburg L., Saewyc E., & Levitt, C. (2006). Gender differences in extra familial sexual abuse experiences among young teens. The Journal of School Nursing, 22(5), 278-285. https://doi.org/10.1177/10598405060220050601
  24. Ergül, D. (2022). Ölçek geliştirme sürecinde doğrulayıcı faktör analizi. İçinde M. A. Güvendir ve Y. Ö. Özkan (Ed.), Tüm yönleriyle ölçek geliştirme süreci içinde (ss. 127–150). Pegem.
  25. Erkuş, A. (2020). Ölçme araçlarının psikometrik nitelikleri: Güvenirlik. İçinde A. Erkuş, Ö. Sünbuş, S. Yorulmaz ve S. Ö. Sünbül (Ed.), Psikolojide ölçme ve ölçek geliştirme: Ölçme araçlarının psikometrik nitelikleri ve ölçme kuramları (ss. 50-54). Pegem.
  26. Fiske, S. T., & Taylor, S. E. (2017). Social cognition: From brains to culture. McGraw-Hill.
  27. Fontes, L. A., & Plummer, C. (2010). Cultural issues in disclosures of child sexual abuse. Journal of Child Sexual Abuse, 19(5), 491–518. https://doi.org/10.1080/10538712.2010.512520
  28. Gerger, H., Kley, H., Bohner, G., & Siebler, F. (2007). The acceptance of modern myths about sexual aggression scale: Development and validation in German and English. Aggressive Behavior, 33(5), 422-440. https://doi.org/10.1002/ab.20195
  29. George, S., St., Denne, E., & Stolzenberg, S., N. (2022). Blaming children: How rape myths manifest in defense attorneys’ questions to children testifying about child sexual abuse. Journal of Interpersonal Violence, 37(17-18), NP16623-NP16646. https://doi.org/10.1177/08862605211023485
  30. Gönültaş, B. (2021). Cinsel istismar girdabı: İstismarın özellikleri (tipi, fail-mağdur yakınlığı, mağdurların psikolojik tepkileri), ebeveynlerin tutumları ve istismarcıların davranışları. Adli Tıp Bülteni, 26(3), 171-179. https://doi.org/10.17986/blm.1481
  31. Gözütok, F. D., Toraman, Ç., & Acar-Erol, T. (2017). Toplumsal cinsiyet eşitliği ölçeğinin (TCEÖ) geliştirilmesi. İlköğretim Online, 16(3), 1036-1048. https://doi.org/10.17051/ilkonline.2017.330240
  32. Grubb, A. & Turner, E. (2012). Attribution of blame in rape cases: A review of the impact of rape myth acceptance, gender role conformity and substance use on victim blaming. Aggression and Violent Behavior, 17(5), 443-452. https://doi.org/10.1016/j.avb.2012.06.002
  33. Gruenfelder, K. C. (2021). Perceptions of child sexual abuse: The effects of perpetrator age, rural status, and rape myth acceptance [A doctoral thesis, Georgia Southern University]. Georgia Southern University Open Access System. https://digitalcommons.georgiasouthern.edu/etd/2119
  34. Harnett, P. H. (1997). The attitudes of female and male residential care-workers to the perpetrators of sexual and physical assault. Child Abuse & Neglect, 21(9), 861–868. https://doi.org/10.1016/S0145-2134(97)00047-1
  35. Hu, L. & Bentler, P. M. (1999). Cutoff criteria for fit indexes in covariance structure analysis: Conventional criteria versus new alternatives. Structural Equation Modeling: A Multidisciplinary Journal, 6(1), 1–55. https://doi.org/10.1080/10705519909540118
  36. Koçtürk, N. (2018). Çocuk ihmalini ve istismarını önlemede okul çalışanlarının sorumlulukları. Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(1), 38-47. https://doi.org/10.21666/muefd.336170
  37. Koçtürk, N. & Kızıldağ, S. (2018). Çocukluk dönemi cinsel istismarina ilişkin mitler ölçeği’nin geliştirilmesi: Geçerlik ve güvenirlik çalışması. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (30), 778-808. https://doi.org/10.14520/adyusbd.406626
  38. Koçtürk, N. & Kızıldağ-Şahin, S. (2021). Üniversite öğrencilerinde çocukluk dönemi cinsel istismar mitlerinin yordayıcıları olarak empati ve cinsiyetçilik. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 13(1), 172-186. https://doi.org/10.18863/pgy.958097
  39. Koyuncu, I., & Kılıç, A. (2019). The use of exploratory and confirmatory factor analyses: A document analysis. Education and Science, 44(198), 361-388. https://doi.org/10.15390/EB.2019.7665
  40. Kline, R. B. (2015). Principles and practice of structural equation modeling. Guilford Publications.
  41. Lashbaugh-Barney, B. J. (2020). Perceived credibility of child sexual abuse reporting. [A doctoral thesis, Georgia Southern University]. Georgia Southern University Open Access System. https://digitalcommons.georgiasouthern.edu/etd/1965/
  42. Logan, T., Evans, L., Stevenson, E., & Jordan, C. E. (2005). Barriers to services for rural and urban survivors of rape. Journal of Interpersonal Violence, 20(5), 591-616. https://doi.org/10.1177/0886260504272899
  43. Osborne, J. W. (2014). Best practices in exploratory factor analysis. CreateSpace Independent Publishing.
  44. Özbaşı, D. (2022). Ölçek geliştirme sürecinde madde analizi ve güvenirlik. İçinde M. A. Güvendir ve Y. Ö. Özkan (Ed.), Tüm yönleriyle ölçek geliştirme süreci (ss. 53-61). Pegem Akademi.
  45. Öztürk, A. B. (2009). Çocuğun cinsel istismarı ve aileyle çalışma. Toplum ve Sosyal Hizmet. (2)20, 89-98.
  46. Paslı, F. (2017). Cinsel istismara uğrayan çocukların ekolojik sistem yaklaşımı açısından incelenmesi. Gazi Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 2(2), 39-53.
  47. Price, L. (2021). Psikometrik yöntemler. Mentis Yayıncılık.
  48. Rogers, P., & Davies, M. (2007). Perceptions of victims and perpetrators in a depicted child sexual abuse case: Gender and age factors. Journal of Interpersonal Violence, 22(5), 566–584. https://doi.org/10.1177/0886260506298827
  49. Rogers, P., Titterington, L., & Davies, M. (2009). Attributions of blame and credibility in ahypothetical child sexual abuse case: Roles of victim disability, victim resistance, and respondent gender. International Journal of Disability, Development, and Education, 56(3), 205-228. http://doi.org/10.1080/10349120903102189
  50. Rowsell, K. & Collof, M. F. (2022). Are sad children more believable? A systematic review of the relationship between emotional demeanour of child victims and juror credibility judgements, Psychology, Crime & Law, 28(10), 943-966. https://doi.org/10.1080/1068316X.2021.1972109
  51. Russell, K. J. & Hand, C. J. (2017). Rape myth acceptance, victim blame attribution and just world beliefs: A rapid evidence assessment. Aggression and Violent Behavior, 37, 153-160. http://doi.org/10.1016/j.avb.2017.10.008
  52. Seçer, İ. (2015). Psikolojik test geliştirme ve uyarlama süreci: SPSS ve Lisrel uygulamaları. Anı Yayıncılık.
  53. Uslu, N., Çamlıbel, M., & Erenoğlu, R. (2024). Adaptation of the Child Sexual Abuse Myth Scale to Turkish culture: A reliability and validity study. Archives of Psychiatric Nursing, 49,133-139. https://doi.org/10.1016/j.apnu.2024.02.010
  54. Tabachnick, B. G. & Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statistics. Allyn & Bacon.
  55. Tang, C. S. K., & Yan, E. C. W. (2004). Intention to participate in child sexual abuse prevention programs: A study of Chinese adults in Hong Kong. Child Abuse and Neglect, 28(11), 1187-1197. http://doi.org/10.1016/j.chiabu.2004.06.008
  56. Tavakol, M., & Dennick, R. (2011). Making sense of Cronbach's alpha. International Journal of Medical Education, 2, 53–55. https://doi.org/10.5116/ijme.4dfb.8dfd
  57. Türk Ceza Kanunu, No. 5237 (2004, 12 Ekim). Resmî Gazete (Sayı: 25611). https://mevzuat.gov.tr/mevzuatmetin/1.5.5237.pdf
  58. Wang, L.H., Hung, Y.Y., Chow, P.C., Chu, C.S., Li, H.J., Lu, T., & Tsai C.H. (2019). Credibility judgment predictors for child sexual abuse reports in forensic psychiatric evaluations. Psychiatry Investig, 16(2),139-144. https://doi.org/10.30773/pi.2018.12.03
  59. World Health Organization (2017). Responding to children and adolescents who have been sexually abused: WHO clinical guidelines. https://www.who.int/publications/i/item/9789241550147