AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn this respect, the article analyzes migration and settlement policies in Thrace through a transformation trajectory conducted under the auspices of the inspectorate, thereby aiming to offer an original and conceptual contribution to the literature on the population and production policies of the early Republic.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This article examines the migration and settlement policies implemented in Thrace during the Atatürk era within the framework of the integrated relationships established between production, security, and administrative control. It argues that these policies were not designed merely as responses to humanitarian necessity or temporary population regulation, but were conceived as part of a comprehensive state-building strategy aimed at increasing productive capacity in the countryside, ensuring border security, and institutionalizing administrative authority. In this context, Thrace is addressed as an analytical case that allows for the simultaneous observation of the Republic’s population, production, and security policies, owing to the population losses, decline in agricultural production, and its status as a border region following the Balkan Wars and the First World War. Departing from a body of literature that predominantly adopts a descriptive focus on the settlement of the migrant population in Thrace, this article analyzes the administrative and economic instruments through which this population was integrated into production processes. Within this framework, the transformation “from muhacir to producer” is conceptualized not as a normative objective, but as a central research problem aimed at understanding the administrative and economic design of the early Republic, with particular attention to the role of the Thrace General Inspectorate in this process. Drawing on archival documents, inspectorate reports, and official correspondence, the study evaluates the Thrace General Inspectorate not as an extraordinary security institution, but as the regional institutional vehicle of the early Republic’s efforts to transform the migrant population into a productive social element. In this respect, the article analyzes migration and settlement policies in Thrace through a transformation trajectory conducted under the auspices of the inspectorate, thereby aiming to offer an original and conceptual contribution to the literature on the population and production policies of the early Republic.
Özet
Bu makale, Atatürk döneminde Trakya’da uygulanan göç ve iskân politikalarını, üretim, güvenlik ve idari denetimle kurulan bütüncül ilişkiler çerçevesinde incelemekte ve bu politikaların devletin taşrada üretim kapasitesini artırmayı, sınır güvenliğini sağlamayı ve idari hâkimiyetini kurumsallaştırmayı amaçlayan bütüncül bir devlet inşa stratejisinin parçası olarak kurgulandığını ileri sürmektedir. Bu çerçevede Trakya, Balkan Savaşları ve Birinci Dünya Savaşı sonrasında yaşanan nüfus kaybı, tarımsal üretimdeki gerileme ve sınır bölgesi olma niteliği nedeniyle, erken Cumhuriyet’in nüfus, üretim ve güvenlik politikalarının birlikte gözlemlenebildiği analitik bir örnek alan olarak ele alınmaktadır. Makale, mevcut literatürün ağırlıklı olarak muhacir nüfusun Trakya’da yerleştirilmesi sürecine odaklanan betimleyici yaklaşımlarından farklı olarak, bu nüfusun hangi idari ve iktisadi araçlar aracılığıyla üretim süreçlerine eklemlenmeye çalışıldığını analiz etmektedir. Bu bağlamda “muhacirden müstahsile” dönüşüm, normatif bir hedef olarak değil, erken Cumhuriyet’in idari ve iktisadi tasarımını anlamaya yönelik temel bir araştırma problemi olarak kavramsallaştırılmakta ve Trakya Umumi Müfettişliği’nin bu süreçteki rolüne odaklanmaktadır. Arşiv belgeleri, müfettişlik raporları ve resmî yazışmalara dayanan çalışma, Trakya Umumi Müfettişliği’ni olağanüstü bir güvenlik kurumu olmaktan ziyade erken Cumhuriyet’in muhacir nüfusu, müstahsil bir toplumsal unsura dönüştürme çabalarının bölgesel düzeydeki kurumsal taşıyıcısı olarak değerlendirmektedir. Bu yönüyle makale, Trakya’daki göç ve iskân politikalarını bölgedeki müfettişlik eliyle yürütülen “muhacirden müstahsile” uzanan bir dönüşüm hattı üzerinden analiz ederek, erken Cumhuriyet’in nüfus ve üretim siyasetine ilişkin literatüre özgün ve kavramsal bir katkı sunmayı amaçlamaktadır.