AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the bell has been subjected to rigorous scrutiny in terms of material composition, technique, iconography, and chronology.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study presents a formal, epigraphic, and iconographic analysis of the bronze church bell (Inv. No. 7312) held in the Konya Museum collection, conducted through the lens of art historical methodology. Despite the inadvertent classification of the object as a Byzantine artefact in the museum records, data retrieved from the piece indicates that it is, in fact, a late 19th-century Italian casting utilised by local Christian communities during the Late Ottoman period. The artifact stands at a total height of 71 cm, with a rim diameter of 60 cm. It has been determined that the artifact exhibits technological integrity, having survived to the present day with its original wooden yoke suspension system and iron fittings. The most concrete evidence for dating the piece is the inscription “Fonderia De Poli In Vittorio” within a cartouche on the waist, referring to the Italy-based foundry that continues its production worldwide today. The date “1893” inscribed on the sound bow serves to confirm the year of manufacture, while the inscription “B. De Marchi f. 1850” denotes the artist's/ the locus of production signature and the utilisation of established mould tradition. The decorative program is enriched with acanthus leaves and floral motifs reflecting Late Baroque and Rococo styles, featuring four primary religious scenes executed in high relief on the waist. The iconographic depictions in question comprise the Virgin Hodegetria, the Crucifixion, Saint Nicholas, and Saint George. In consideration of the historical context, the arrival of the artefact in Konya has been demonstrated to be directly correlated with the socio-economic structure of the period. The preference for a leading European foundry such as De Poli is indicative of the economic prowess of the local Christian community or the European technical delegations settled in the city, as well as their contemporary ties to Western art. In conclusion, the bell has been subjected to rigorous scrutiny in terms of material composition, technique, iconography, and chronology. This comprehensive examination has led to the conclusion that the bell is a significant specimen of Post-Byzantine religious heritage and international cultural interaction. The bell is distinguished by both its artistic merit and its rich iconographic diversity.
Özet
Bu çalışma, Konya Müzesi koleksiyonunda yer alan 7312 envanter numaralı bronz kilise çanının sanat tarihi metodolojisi ışığında form, epigrafik ve ikonografik analizini sunmaktadır. Müze kayıtlarında sehven Bizans Dönemi eseri olarak nitelendirilen objenin, üzerindeki veriler ışığında aslında 19. yüzyıl sonu İtalyan dökümü olduğu ve Geç Osmanlı Dönemi’nde bölgedeki Hristiyan topluluklarca kullanıldığı anlaşılmaktadır. 71 cm toplam yüksekliğe ve 60 cm ağız çapına sahip olan eser, orijinal ahşap boyunduruk askı düzeneği ve demir bağlantılarıyla günümüze ulaşmış olması bakımından teknolojik bir bütünlük arz etmektedir. Eserin tarihlendirilmesinde en somut veri, gövde üzerindeki kartuşta yer alan ve dünya çapında günümüzde de üretimini devam ettiren İtalya merkezli “Fonderia De Poli In Vittorio” ibaresidir. Çanın eteğinde yer alan “1893” tarihi, üretim yılını kesinleştirirken “B. De Marchi f. 1850” yazıtı ise tasarımı yapan sanatçının/üretim yerinin imzasını ve kalıp geleneğini işaret etmektedir. Çanın süsleme programı, Geç Barok ve Rokoko üslubunu yansıtan akantus yaprakları ve bitkisel motiflerle zenginleştirilmiş olup, gövde üzerinde yüksek kabartma tekniğiyle işlenmiş dört ana dinsel sahne bulunmaktadır. Bu ikonografik sahneler; Hodegetria Meryem, Çarmıhta İsa, Aziz Nikolaos ve Aziz Yorgi ile ilgilidir. Tarihsel bağlamda eserin Konya’ya ulaşma serüveni, dönemin sosyo-ekonomik yapısıyla doğrudan ilişkilidir. De Poli gibi Avrupa’nın önde gelen bir dökümhanesinin tercih edilmiş olması, Konya’daki yerel Hristiyan cemaatinin veya kente yerleşen Avrupalı teknik heyetin ekonomik gücünü ve Batı sanatı ile olan güncel bağını sergilemektedir. Sonuç olarak bu çan hem sanatsal değeri hem de temsil ettiği ikonografik çeşitlilikle Post-Bizans Dönemi dinsel sanat mirasının ve uluslararası kültürel etkileşimin korunması gereken bir örnek olarak malzeme ve teknik, ikonografi ve tarihlendirme özellikleri açısından incelenmiştir.