AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe article’s main aim is not to define rationality in the gap as an alternative model to instrumental rationality but to initiate a critical discussion that challenges its conceptual boundaries and allows human action to be rethought beyond them.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study explores the possibility of rationality in the gap as a critical framework that reveals the limits of instrumental rationality. Instrumental rationality, as the dominant model explaining human action through the consistent coordination of beliefs and desires, defines rational behavior by the correspondence between means and ends. However, this approach overlooks the ever-present possibility of “acting otherwise,” thereby narrowing the freedom-related dimension of rationality. The tension between determinism and freedom is not merely philosophical but indicates a fundamental problem concerning agency. Rationality in the gap is conceptualized as a discontinuous field where action cannot be entirely determined by ends and where both irrationality and deontological obligations intervene. Drawing on Gaston Bachelard’s “interval of inaction” (intervalle d’inaction) and John R. Searle’s “gap of rational decision,” this framework forms the first systematic attempt to bring together two philosophers from the Continental and analytic traditions around a shared problem. In both thinkers, the “gap” appears as causal discontinuity in action, uncertainty in decision, and a space of freedom. Within this discontinuity, free choice emerges in the tension between irrationality—arising independently of instrumental calculation—and deontological obligation—appearing as normative necessity. The article’s main aim is not to define rationality in the gap as an alternative model to instrumental rationality but to initiate a critical discussion that challenges its conceptual boundaries and allows human action to be rethought beyond them.
Özet
Bu çalışma, araçsal rasyonalitenin sınırlarını görünür kılan eleştirel bir çerçeve olarak boşluktaki rasyonalite kavramının imkânını incelemektedir. Araçsal rasyonalite, insan eylemini inançlar ve arzuların tutarlı biçimde düzenlenmesiyle açıklayan hâkim bir model olarak, rasyonel davranışın ölçütünü amaç ile araç arasındaki uygunlukta bulur. Ancak bu yaklaşım, eylemin belirleniminde her zaman mevcut olan “başka türlü davranabilme” olanağını göz ardı eder ve böylece rasyonalitenin özgürlükle ilişkili boyutunu daraltır. Determinizm ile özgürlük arasındaki bu gerilim yalnızca felsefi bir mesele olmayıp, eyleyiciliğin doğasına ilişkin temel bir sorunsalı işaret eder. Bu noktada boşluktaki rasyonalite, eylemin amaçlarla bütünüyle belirlenemediği, fakat irrasyonalitenin ve deontolojik yükümlülüklerin de dâhil olduğu bir kesinti alanı olarak kavramsallaştırılır. Gaston Bachelard’ın “eylemsizlik boşluğu” (intervalle d'inaction) ve John R. Searle’ün “rasyonel karar boşluğu” (gap of rational decision) kavramlarından hareketle geliştirilen bu çerçeve, Kıta felsefesi ile analitik felsefe geleneklerinden gelen iki filozofu aynı sorunsal etrafında buluşturan ilk sistematik çalışmayı oluşturmaktadır. Her iki düşünürde de boşluk, eylemdeki nedensel süreksizlik, karar anındaki belirsizlik ve özgürlük alanı olarak belirir. Bu kesinti alanında özgür seçim, araçsal hesaplamadan bağımsız olarak ortaya çıkan irrasyonalite ile normatif zorunluluk olarak beliren deontolojik yükümlülükler arasındaki gerilimde gerçekleşir. Makalenin temel amacı, boşluktaki rasyonaliteyi araçsal rasyonaliteye karşı alternatif bir model olarak tanımlamaktan ziyade, bu yaklaşımın kavramsal sınırlarını aşındıran ve insan eylemini bu sınırların ötesinde yeniden düşünmeye imkân tanıyan bir eleştirel tartışma başlatmayı teklif eder.