AI Summary & Key Takeaways
AI InsightResults showed a positive and significant relationship between romantic relationship satisfaction and family belonging.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Romantic relationship satisfaction refers to how fulfilling, secure, and meaningful individuals perceive their romantic relationships. Family belonging is a psychosocial sense of attachment, reflecting the feeling of being valued, accepted, and safe within one's family. This study aimed to examine the relationship between romantic relationship satisfaction and family belonging, and to assess differences based on demographic factors. Designed as a quantitative study using a correlational survey model, the sample consisted of 116 young adults aged 18–30 who had been in a romantic relationship for at least six months. Data was analyzed using IBM SPSS. Descriptive statistics, correlation, and variance analyses were performed, along with independent samples t-test and Welch’s t-test. Results showed a positive and significant relationship between romantic relationship satisfaction and family belonging. Participants with a nuclear family background reported significantly higher romantic relationship satisfaction than those from extended families. Similarly, family belonging also differed significantly by family structure. However, no significant differences were found in either variable according to gender. Overall, the findings highlight that stronger feelings of family belonging are associated with higher levels of romantic relationship satisfaction. These results suggest that early family experiences and perceived support within the family may play a critical role in shaping the quality of romantic relationships in young adulthood.
Özet
Romantik ilişki doyumu, bireyin romantik ilişkisini ne ölçüde tatmin edici, güvenli ve anlamlı bulduğuna dair öznel değerlendirmesidir. Aile aidiyeti ise bireyin ailesi içinde kendini değerli, kabul edilmiş ve güvende hissetmesiyle ilgili psikososyal bir bağlılık duygusu olarak tanımlanmaktadır. Bu çalışmanın amacı, bireylerin aile aidiyeti düzeyleri ile romantik ilişki doyumları arasındaki ilişkiyi incelemek ve demografik değişkenlere göre anlamlı farklılıkları belirlemektir. Bu çalışma, ilişkisel tarama modeline dayalı nicel bir çalışma olarak tasarlanmıştır. Araştırmanın örneklemini yaşları 18 ile 30 arasında değişen ve en az altı aydır romantik ilişkisi bulunan 116 genç yetişkin oluşturmuştur. Katılımcılardan elde edilen veriler IBM SPSS programı ile değerlendirilmiştir. Verilerin analizinde öncelikle betimsel istatistikler, korelasyon ve varyans analizleri uygulanmıştır. Grup karşılaştırmaları için bağımsız örneklem t-testi ve Welch t-testi kullanılmıştır Romantik ilişki doyumu ile aile aidiyeti arasında pozitif yönlü anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Çekirdek aile yapısına sahip bireylerin romantik ilişki doyum düzeyleri, geniş aile yapısına sahip bireylere göre anlamlı düzeyde daha yüksek bulunmuştur. Aile yapısına göre aile aidiyeti düzeyleri anlamlı biçimde farklılık gösterdiği görülmüştür. Cinsiyete göre yapılan analizlerde ise hem romantik ilişki doyumu hem de aile aidiyeti düzeylerinde anlamlı bir fark saptanmamıştır. Elde edilen bulgular, bireylerin romantik ilişki doyumlarının aile aidiyetiyle yakından ilişkili olduğunu ve bu durumun aile yapısından etkilenebileceğini göstermektedir. Bu sonuç ailede hissedilen aidiyetin, bireylerin romantik ilişkilerinde güven, bağlılık ve memnuniyet geliştirmelerinde önemli bir rol oynayabileceğine işaret etmektedir.