AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThis situation demonstrates that the historical positioning of the settlement can be assessed not only through topographical findings but also through information obtained from long-term administrative and religious records.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Titiopolis is a settlement mentioned in ancient sources as being located within the regions of Cilicia or Isauria at different periods, understood to be situated in an area close to the Mediterranean coastline. Despite its limited appearance in ancient geographical texts, Titiopolis is recorded as a bishopric centre traceable from Late Antiquity to the Middle Byzantine period, indicating the city’s continuity within the regional religious-administrative structure. Its inclusion in the lists of Hierokles, Georgius Cyprius, and Constantinus Porphyrogenitus within the Seleucia ad Calycadnum-centred hierarchy of the Isauria Province reveals the city’s administrative position and regional importance. Although the exact location of Titiopolis is uncertain, modern research associates the city with the area around Kisebelen Hill near Anamur-Kalınören. The ancient road network, inscriptions, and possible church remains support this suggestion. However, due to the lack of direct epigraphic evidence, this view remains speculative. The historical identity of the city can be traced mainly through lists of bishops, council records, and the tradition of Notitiae Episcopatuum. The information compiled by Michel Le Quien in his work shows that Titiopolis maintained its existence as an important bishopric from the late 4th century to the late 12th century through bishops such as Artemius, Mampreus/Pamprepios, Domitius, and Euschemon. Although Titiopolis is a geographically disputed settlement, it constitutes an important example for understanding the religious organization of Isauria in Late Antiquity thanks to its continuity traceable through church and administrative records. This situation demonstrates that the historical positioning of the settlement can be assessed not only through topographical findings but also through information obtained from long-term administrative and religious records.
Özet
Antik kaynaklarda Titiopolis, farklı dönemlerde Kilikya ya da Isauria bölgeleri içerisinde gösterilen ve Akdeniz kıyı hattına yakın bir alanda yer aldığı anlaşılan bir yerleşimdir. Antik coğrafi metinlerde sınırlı biçimde görünmesine karşın, Titiopolis’in Geç Antik Çağ’dan Orta Bizans Dönemi’ne kadar izlenebilen bir piskoposluk merkezi olarak kaydedilmesi, kentin bölgesel dini-idari yapı içindeki sürekliliğine işaret etmektedir. Hierokles, Georgius Cyprius ve Konstantinos Porphyrogennetos’un listelerinde Isauria Eyaleti’nin Seleukeia merkezli hiyerarşisi içinde yer alması, kentin idari konumunu ve bölgesel önemini ortaya koymaktadır. Titiopolis’in lokalizasyonu kesin olmamakla birlikte, modern araştırmalar kenti, Anamur-Kalınören yakınındaki Kisebelen Tepesi çevresiyle ilişkilendirmekte ve bununla birlikte antik yol ağı, yazıtlar ve olası kilise kalıntıları bu öneriyi desteklemektedir. Ancak doğrudan epigrafik kanıtların yokluğu nedeniyle bu görüş olasılık düzeyinde kalmaktadır. Kentin tarihsel kimliği, ağırlıklı olarak piskoposluk listeleri, konsil kayıtları ve Notitiae Episcopatuum geleneği üzerinden izlenebilmektedir. Michel Le Quien’in eserinde derlediği bilgiler, Artemius, Mampreus/Pamprepios, Domitius ve Euschemon gibi piskoposlar aracılığıyla Titiopolis’in MS 4. yüzyıl sonlarından 12. yüzyıl sonlarına kadar önemli bir piskoposluk olarak varlığını sürdürdüğünü göstermektedir. Titiopolis, coğrafi olarak tartışmalı bir yerleşim olmakla birlikte, kilise-idari kayıtlarda izlenebilen sürekliliği sayesinde Isauria’nın Geç Antik Çağ’daki dini örgütlenmesini anlamada önemli bir örnek teşkil etmektedir. Bu durum, yerleşimin tarihsel konumlandırılmasının yalnızca topoğrafik bulgularla değil, uzun süreli idari ve dini kayıtlardan elde edilen bilgilerle de değerlendirilebileceğini ortaya koymaktadır.