SavedAdd your journal

Journals / Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi / 2022 / Cilt: 14 Sayı: 2

ÇEVRE SORUNLARI VE ÇÖZÜM ARAYIŞLARI

Necan Aydın(SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ)0000-0002-7164-6066
Dilek Göze Kaya(SÜLEYMAN DEMİREL ÜNİVERSİTESİ)0000-0003-3477-1877
Pages
197–215
Publication Date
2022-12-31
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Ayrıca çevre sorunlarının çözümü için yapılan toplantılar çerçevesinde gelinen noktada bir değerlendirme yapılmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Çevresel bozulma ile doğal kaynaklar arasında artan tüketim ve bu tüketimi karşılamak için yapılan üretimdeki artış sebebiyle doğrudan bir ilişki bulunmaktadır.
📊
Key Findings & Data:İklim değişikliği, küresel ısınma gibi kavramlar çevresel bozulmaların sonuçları olarak düşünülmekte ve yaşam kalitesi üzerinde ciddi bir tehdit oluşturmaktadır.
💡
Conclusion & Impact:Ayrıca çevre sorunlarının çözümü için yapılan toplantılar çerçevesinde gelinen noktada bir değerlendirme yapılmaktadır.
🔬Design:Araştırma Makalesi
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Q56 · F64 · K32

Özet

Çevresel bozulma ile doğal kaynaklar arasında artan tüketim ve bu tüketimi karşılamak için yapılan üretimdeki artış sebebiyle doğrudan bir ilişki bulunmaktadır. İklim değişikliği, küresel ısınma gibi kavramlar çevresel bozulmaların sonuçları olarak düşünülmekte ve yaşam kalitesi üzerinde ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Bu sorunların varlığı, insanoğlu için çözüme muhtaç bir hal oluşturmaktadır. Bu çalışmada çevre kavramının ekonomi, toplum ile ilişkisi ele alınmaktadır. Ayrıca çevre sorunlarının çözümü için yapılan toplantılar çerçevesinde gelinen noktada bir değerlendirme yapılmaktadır.

Keywords
🔖

Cite This Article

Aydın, N., Kaya, D. G. (2022). ÇEVRE SORUNLARI VE ÇÖZÜM ARAYIŞLARI. Sosyal ve Beşeri Bilimler Dergisi, Cilt: 14 Sayı: 2, 197–215. https://doi.org/10.55978/sobiadsbd.1151340

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (49)

  1. Auffhammer, M. (2018). Quantifying economic damages from climate change. Journal of Economic Perspectives, 32(4), 33–52. https://doi.org/10.1257/jep.32.4.33
  2. Aytun, C. (2014). Gelişen Ekonomilerde Karbondioksit Emisyonu, Ekonomik Büyüme ve Eğitim Arasındaki İlişki: Panel Veri Analizi. The Journal of Academic Social Science Studies, 27, 349–362.
  3. Barker, T., Junankar, S., Pollitt, H., & Summerton, P. (2007). Carbon leakage from unilateral Environmental Tax Reforms in Europe, 1995-2005. Energy Policy, 35(12), 6281–6292. https://doi.org/10.1016/j.enpol.2007.06.021
  4. Baumal, W. J., & Oates, W. E. (1988). The Theory of Environmental Policy. In Policy. Cambirige University Press.
  5. Bilgili, M. Y., & Firidin, E. (2017). Çevre Politikasının Ekonomik ve Mali Araçları: Çevre Vergileri Üzerine Teorik Bir İnceleme. Journal of Life Economics, 4(2), 125–140. https://dergipark.org.tr/tr/pub/jlecon/issue/29663/318698
  6. Birnie, P., Boyle, A., & Redgwell, C. (2009). INTERNATIONAL LAW AND ENVIRONMENT (Third Edit). Oxford University Press. http://library1.nida.ac.th/termpaper6/sd/2554/19755.pdf
  7. Biyan, Ö., & Gök, M. (2014). Çevre Politikaları Kapsamında Avrupa Birliği ve Türkiye’de Çevre Vergilerinin Uygulanışı: Karşılatırmalı Bir Analiz. Hitit Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 7(2), 281–310. https://doi.org/10.17218/husbed.65594
  8. Cassou, S. P., & Hamilton, S. F. (2004). The transition from dirty to clean industries: Optimal fiscal policy and the environmental Kuznets curve. Journal of Environmental Economics and Management, 48(3), 1050–1077. https://doi.org/10.1016/j.jeem.2003.11.007
  9. Çataloluk, C. (2014). Çevre Sorunlarının Önlenmesinde Vergi Politikası. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 9(8), 21–34.
  10. Connelly, J. (2015). ENVIRONMENTAL POLICY IN THE EUROPEAN UNION AND THE CONTESTED NOTION OF SUSTAINABLE DEVELOPMENT. Marmara Üniversitesi Avrupa Topluluğu Enstitüsü Avrupa Araştırmaları Dergisi, 20(1), 199–217. https://dergipark.org.tr/tr/pub/maruaad/issue/326/1587
  11. Ekins, P. (1997). The Kuznets curve for the environment and economic growth: Examining the evidence. Environment and Planning A, 29(5), 805–830. https://doi.org/10.1068/a290805
  12. Elliott, D. (2003). Energy, Society and Environment. In Contemporary Sociology (Second Edi, Vol. 12, Issue 5). Routledge Taylor and Francis Group. https://doi.org/10.2307/2068711
  13. Field, C. B., & Field, K. F. (2013). Environmental Economics: An Introduction. In Mc Graw Hill Education (Seventh ed). Mc Graw Hill Education. https://doi.org/10.1016/B978-0-12-373932-2.00354-9
  14. Freeman III, A. M., Herriges, J. A., & Kling, C. L. (2014). The Measurement of Environmental and Resource Values: Theory and Methods. In RFF Press (Third Edit). https://doi.org/10.2307/3146972
  15. Galeotti, M., & Lanza, A. (2005). Desperately seeking environmental Kuznets. Environmental Modelling & Software, 20(11), 1379–1388. https://doi.org/10.1016/j.envsoft.2004.09.018
  16. Hao, L. N., Umar, M., Khan, Z., & Ali, W. (2021). Green growth and low carbon emission in G7 countries: How critical the network of environmental taxes, renewable energy and human capital is? Science of the Total Environment, 752, 1–10. https://doi.org/10.1016/j.scitotenv.2020.141853
  17. Horowitz, C. A. (2016). Paris Agreement. International Legal Materials, 55(4), 740–755. https://www.jstor.org/stable/10.5305/intelegamate.55.4.0740%0AJSTOR
  18. Hussen, A. M. (2004). Principles of Environmental Economics (Second Edi). Routledge. https://doi.org/10.1017/CBO9780511511455
  19. Joseph, E. A., & Robert, N. S. (2009). Post-Kyoto International Climate Policy: Summary for Policymakers. Cambridge University Press.
  20. Kaika, D., & Zervas, E. (2013). The Environmental Kuznets Curve (EKC) theoryPart A: Concept, causes and the CO2 emissions case. Energy Policy, 62, 1392–1402. https://doi.org/10.1016/j.enpol.2013.07.131
  21. Keleş, R. (2006). Kentleşme Politikası (2. Baskı).
  22. Keleş, R., & Hamamcı, C. (1997). Çevrebilim (2. Baskı). İmge Kitabevi Yayınları.
  23. Keleş, R., Hamamcı, C., & Çoban, A. (2015). Çevre Politikası. İmge Kitabevi Yayınları.
  24. Kirikkaleli, D., & Sowah, J. K. (2020). A wavelet coherence analysis: nexus between urbanization and environmental sustainability. Environmental Science and Pollution Research, 27(24), 30295–30305. https://doi.org/10.1007/s11356-020-09305-y
  25. Kılıç, S. (2012). Sürdürülebilir Kalkınma Anlayışının Ekonomik Boyutuna Ekolojik Bir Yaklaşım. İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, 0(47), 201–226. https://app.trdizin.gov.tr/publication/paper/detail/TVRRME16ZzBOQT09
  26. Kılınç, E. C., & Altıparmak, H. (2020). Çevre Vergilerinin CO2 Emisyonu Üzerindeki Etkisi Üzerine Bir Uygulama. ODÜ Sosyal Bilimler Dergisi, 10(1), 217–227.
  27. Manabe, S. (2019). Role of greenhouse gas in climate change. Tellus A: Dynamic Meteorology and Oceanography, 71(1), 1–13. https://doi.org/10.1080/16000870.2019.1620078
  28. Martínez-Zarzoso, I., & Maruotti, A. (2011). The impact of urbanization on CO2 emissions: Evidence from developing countries. Ecological Economics, 70(7), 1344–1353. https://doi.org/10.1016/j.ecolecon.2011.02.009
  29. Özdemir, B. (2009). Küresel Kirlenme Sürdürülebilir Ekonomik Büyüme ve Çevre Vergileri. Maliye Dergisi, 156, 1–36. http://www.dtm.gov.tr/dtmadmin/upload/EAD/TanitimKoordinasyonDb/
  30. Özsoy, C. E., & Dinç, A. (2016). Sürdürülebilir Kalkınma ve Ekolojik Ayak İzi. Finans Politik & Ekonomik Yorumlar, 53(619), 35–55.
  31. Palmer, J. (2002). Environmental Education in the 21st Century. In Routledge London and New York. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203012659
  32. Panayotou, T. (1993). Empirical Tests and Policy Analysis of Environmental Degradation at Different Stages of Economic Development (Issue January).
  33. Pearce, D. W., & Turner, R. K. (1991). Economics of Natural Resources and the Environment. Land Economics, 67(2), 272–276. https://doi.org/10.2307/3146419
  34. Ricklefs, R. E. (2017). THE ECONOMY OF NATURE. In The Serengeti Rules (Sixth edit). Princeton University Press. https://doi.org/10.2307/j.ctvc77k63.5
  35. Roy, M., Basu, S., & Pal, P. (2017). Examining the driving forces in moving toward a low carbon society: an extended STIRPAT analysis for a fast growing vast economy. Clean Technologies and Environmental Policy, 19(9), 2265–2276. https://doi.org/10.1007/s10098-017-1416-z
  36. Sarıkaya, H. Z. (2004). Avrupa Bı̇ rlı̇ ğı̇ Uyum Sürecı̇ nde Çevre Polı̇ tı̇ kaları ve Uygulamaları. Su Kirlenmesi Araştırmaları ve Kontrolü Türk Milli Komitesi, 14(1), 1–10.
  37. Savaresi, A. (2016). The Paris agreement: A new beginning? Journal of Energy and Natural Resources Law, 34(1), 16–26. https://doi.org/10.1080/02646811.2016.1133983
  38. Seo, S. N. (2017). Beyond the Paris Agreement: Climate change policy negotiations and future directions. Regional Science Policy and Practice, 9(2), 121–140. https://doi.org/10.1111/rsp3.12090
  39. Shafik, N. (1994). Economic Development and Environmental Quality: An Econometric Analysis. Oxford Economic Papers, 46(Special Issue on Environmental Economics), 757–773. https://www.jstor.org/stable/2663498
  40. Shahbaz, M., Hye, Q. M. A., Tiwari, A. K., & Leitão, N. C. (2013). Economic growth, energy consumption, financial development, international trade and CO2 emissions in Indonesia. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 25, 109–121. https://doi.org/10.1016/j.rser.2013.04.009
  41. Sümer, V. (2016). YÜRÜRLÜĞE GİRMENİN EŞİĞİNDE: PARİS ANTLAŞMASI VE ORTADOĞU. Middle Eastern Analysis/Ortadogu Analiz, 8(77), 77–79.
  42. Taylor, P. W. (2011). Respect for nature: a theory of environmental ethics (25th anniversary edition). In Respect for Nature: A Theory of Environmental Ethics (25th Anniversary Edition) (25. Annive). PRINCETON UNIVERSITY PRESS.
  43. Terzi, S. (2017). Sürdürülebı̇lı̇r Kalkınma Çerçevesı̇nde Türkı̇ye’de Uygulanan Çevre Polı̇tı̇kası Araçlarının Değerlendı̇rı̇lmesı̇.
  44. Ulucak, R., & Erdem, E. (2014). ÇEVRE - İKTİSAT İLİŞKİSİ VE TÜRKİYE’DE ÇEVRE POLİTİKALARININ ETKİNLİĞİ. Akademik Araştırmalar ve Çalışmalar Dergisi (AKAD), 4(6), 78–98. https://doi.org/10.20990/AACD.07724
  45. UNEP. (2012). Global Environment Outlook 5 Environment for The Future We Want. In United Nations Environment Programme. http://www.jstor.org/stable/2807995?origin=crossref
  46. UNEP. (2020). Emissions Gap Emissions Gap Report 2020. https://www.unenvironment.org/interactive/emissions-gap-report/2019/
  47. Vehmas, J., Kaivo-oja, J., Luukkanen, J., & Malaska, P. (1999). Environmental taxes on fuels and electricity - Some experiences from the Nordic countries. Energy Policy, 27(6), 343–355. https://doi.org/10.1016/S0301- 4215(99)00021-X
  48. Wang, L., Chang, H. L., Rizvi, S. K. A., & Sari, A. (2020). Are eco-innovation and export diversification mutually exclusive to control carbon emissions in G-7 countries? Journal of Environmental Management, 270(June), 110829. https://doi.org/10.1016/j.jenvman.2020.110829
  49. Shafik, N. (1994). Economic Development and Environmental Quality: An Econometric Analysis. Oxford Economic Papers, 46(Special Issue on Environmental Economics), 757–773. https://www.jstor.org/stable/2663498