Journals / Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 10 - Sayı: 2

TIBB-I NEBEVÎ HADİSLERİNİN BAĞLAYICI OLUP OLMAMASI AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

Pages
353–379
Publication Date
2019-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmamızda bol örnekler vererek bu konular analiz edilmeye çalışılacaktır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Peygamber’in (s.a.s) tıbb-ı nebevi hadislerinin çok geniş bir yelpazede ve değişik alanlarda yer aldığı ve sayılarının hayli çok olduğu bilinmektedir.
📊
Key Findings & Data:Peygamber’in hadislerinin vahiyle olan ilişkisi, onun beşer kimliği ve tıbb-ı nebevi hadislerinin evrenselliği ve yerelliği gibi bir takım hususlar da gündeme gelmekte olup dolayısıyla bu konuların ilmi perspektiften bakılarak tetkik edilmesi gerekmektedir.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmamızda bol örnekler vererek bu konular analiz edilmeye çalışılacaktır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:tıb

Özet

Hz. Peygamber’in (s.a.s) tıbb-ı nebevi hadislerinin çok geniş bir yelpazede ve değişik alanlarda yer aldığı ve sayılarının hayli çok olduğu bilinmektedir. Bu tür hadislerin pek çok kişinin dikkatini çektiğini ve uygulama alanının ne olabileceği konusunda da değişik algıların olduğu görülmektedir. Dolayısıyla bu hadisler analiz edildiğinde hiçbir ayırım yapılmaksızın hiçbir kategorizeye tabi tutulmadan hepsine eşit mesafede bulunup bulunulmayacağı konusunun irdelenmesi gerekmektedir. Bu bağlamda Hz. Peygamber’in hadislerinin vahiyle olan ilişkisi, onun beşer kimliği ve tıbb-ı nebevi hadislerinin evrenselliği ve yerelliği gibi bir takım hususlar da gündeme gelmekte olup dolayısıyla bu konuların ilmi perspektiften bakılarak tetkik edilmesi gerekmektedir. Bu çalışmamızda bol örnekler vererek bu konular analiz edilmeye çalışılacaktır.

Keywords
🔖

Cite This Article

SANCAKLI, S. (2019). TIBB-I NEBEVÎ HADİSLERİNİN BAĞLAYICI OLUP OLMAMASI AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ. Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 2, 353–379. https://ajindex.com/articles/104904

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (7)

  1. Aclûnî. Keşfü’l-Hafâ ve Müzîlü’l-İlbâs Ammâ İştehera mine’l-Ehâdisî alâ elsineti’n-Nâs. 3. Baskı. Dâru İhyâi’t-Tûrâsi’l-Arabî. 1352/1933. Ahmed Nâim - Kâmil Mirâs. Sahîh-i Buhârî Muhtasarı Tecrid-i Sarih Tercümesi ve Şer- hi. D.İ.B.Y. Ankara: 1975.
  2. Ataseven, Asaf. Tıbb-ı Nebevî. Diyanet Dergisi, Peygamberimiz (s.a.v.) özel sayısı, 25/ 4, (1989): 98. Atmaca Veli. “Hadislerde Hastalık ve Sağlık Anlamında Kullanılan Genel Kavramla”. Hadis Tedkikleri Dergisi, 8/1, (2010): 3-5.
  3. Atmaca, Veli. “Tıbb-ı Nebevî Edebiyatının Doğuşu ve Gelişmesi (Bibliyografya Deneme- si)”. Hikmet Yurdu, 6:11, (2013): 39- 74. Saffet SANCAKLI•377 Atmaca, Veli. “Tıp ve Tıbb-ı Nebevi Hakkında Muasır Çalışmalar (Bibliyografya Denemesi)”. Fırat Ü. İlahiyat Fak. Dergisi, 16:1, (2011): 45- 70. Bahçeci Muhittin. Pegamberlik ve Peygamberler. İstanbul: Türdav Basım Yayım, 1977. Buhârî, Ebû Abdillah Muhammaed b. İsmail. Sahîh-i Buhârî. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1982. Canan İbrahim. Kütüb-i Sitte Muhtasarı Tercüme ve Şerhi. Ankara: Akçağ Yayınları, 1988. Cevad Ali. Tarihu’l-Arab Kable’l-İslam. Bağdat: 1959. Dârimî, Abdullah b. Abdirrahman. Sünenü’d-Dârimî. Thk., es-Seyyid Abdullah Hâşim, Pakistan: 1984.
  4. Demirci Kadir. “İbn Kayyim’in Tıbbu’n-Nebevi’sinde İsnad ve Delalet Problemi”. Dicle Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 11/ 2, (2009): 53. Denizkuşları, Mahmut. Peygamberimiz ve Tıp. İstanbul: Marifet Yayınları, 1981.
  5. Dönmez Mustafa. “Ebû Nuaym ve Et-Tıbbu’n-Nebevî İsimli Eseri Üzerine”. Uludağ Üniversitesi, İlahiyat Fakültesi 16/1, (2007): 345-346.
  6. Dönmez, Mustafa. “el-Ehâdîsü’t-Tıbbiye Beyne’l-Vahyi’l-İlâhî ve’t-Tıbbü’t-Tecrübî”. Avrupa İslam Üniversitesi İslam Araştırmaları = Islamic University of Europa Jo- urnal of Islamic Research. 2/3, (2009): 165-178. Ebû Dâvûd, Süleyman b. el-Eş’as es-Sicistânî. Sünen-i Ebî Dâvûd. İstanbul: Çağrı Yayınları, 1981. Elbânî. Silsiletü’l- Ehâdîsi’z- Zaîfe ve’l- Mevzûa. Riyad: Mektebetü’l- Maarif, 1412/1992.
  7. Erul, Bünyamin. Sahâbenin Sünnet Anlayışı. Ankara: D.V.Y., 1999. Fazlurrahman. İslam Geleneğinde Sağlık ve Tıb. Terc., A.Bülent Baloğlu-A.Çiftçi. Anka- ra: Ankara Okulu Yayınları, 1997. Hakim en-Nîsâbûrî. el-Müstedrek. Beyrut: Dâru’l-Ma’rife, trs. Has Polat. Peygamberimizden (s.a.s) Günümüze Beslenme. İzmir: T.Ö.V. Yayınları, 1991. Hattâbî. A’lâmü’l Hâdis. Thk. Muhammed b. Sa’d b. Abdirrahman es-Suûdî. Mekke: Merkezü İhyâi’t-Türâsi’l -İslâmî, 1409-1988. İbnü’l-Cevzî. Kitâbü’l- Mevzûât. Thk. Abdurrahman Muhammed Osman. Darü’l-Fikr, 1403/1983. İbn Hac