SavedAdd your journal

Journals / Hitit Sosyal Bilimler Dergisi / 2012 / Cilt: 5 - Sayı: 1

YENİ VERİLER IŞIĞINDA BAŞLANGICINDAN M.Ö. II. BİNİN SONUNA KADAR ANADOLU'DA YAKARAK GÖMME (KREMASYON) GELENEĞİ

Hamza EKMEN
Pages
23–50
Publication Date
2014-03-28
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Son yıllarda Anadolu ve çevresinde yapılan araştırmalarda tespit edilen yakarak gömme (kremasyon) mezarlar, bu konudaki bilgilerimizin artmasını sağlamıştır.
📊
Key Findings & Data:Özellikle Çayönü, Demirköy ve Aşıklı Höyük'te bulunan yanmış iskelet kalıntıları, Anadolu'da kremasyon geleneğinin Neolitik Dönem'e kadar uzandığının göstergesidir.
💡
Conclusion & Impact:Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Kremasyon · Yakarak Gömme · Anadolu

Özet

Son yıllarda Anadolu ve çevresinde yapılan araştırmalarda tespit edilen yakarak gömme (kremasyon) mezarlar, bu konudaki bilgilerimizin artmasını sağlamıştır. Özellikle Çayönü, Demirköy ve Aşıklı Höyük'te bulunan yanmış iskelet kalıntıları, Anadolu'da kremasyon geleneğinin Neolitik Dönem'e kadar uzandığının göstergesidir. Bunlara ek olarak İstanbul-Yenikapı'da bulunan urneler kremasyon geleneğinin söz konusu dönemde geniş biralana yayıldığını göstermiştir. M.Ö. II. bine ait Hitit yazılı belgelerinde kral ya da kraliçenin ölümünün ardından cenaze törenlerinin nasıl yapıldığını ayrıntılı bir biçimde anlatan metinlerde, kral ya da kraliçenin yakıldıktan sonra gömüldüğü kaydedilmiştir. Bu güne değin, söz konusu döneme ait metinlerde anlatıldığı gibi bir kral mezarı bulunamamışsa da bu dönemde kremasyon geleneğinin varlığını gösteren çok sayıda mezar veya mezarlık keşfedilmiştir. Söz konusu mezar veya mezarlıkların sayısı son yıllarda yapılan araştırmalar sonucunda artmıştır. M.Ö. II. Bine ait yazılı belgelerde yer verilen ölü yakma geleneği ile ilgili olarak geçtiğimiz yüzyılda Anadolu ve çevresinde yapılan arkeolojik kazılarda, son derece önemli bilgiler elde edilmiştir, buna paralel olarak çeşitli görüş ve tartışmalar da ortaya çıkmaktadır.

🔖

Cite This Article

EKMEN, H. (2014). YENİ VERİLER IŞIĞINDA BAŞLANGICINDAN M.Ö. II. BİNİN SONUNA KADAR ANADOLU'DA YAKARAK GÖMME (KREMASYON) GELENEĞİ. Hitit Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt: 5 - Sayı: 1, 23–50. https://ajindex.com/articles/102688

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (17)

  1. ABAY, E. SAĞLAMTİMUR, H. ve ÖZKAN T. (2000), “Ulucak Höyük Kazıları 1998”, XXI. Kazı Sonuçları Toplantısı/I, (ss. 359-370).
  2. AKKERMANS, P. M. M. G. (1989), “Halaf Mortuary Practices: A Survey”, to the Euphrates and Beyond Archaeological Studies in Honour of Maurits N. van Loon, (Ed. O. M. C. Haex vd.), (pp. 75-88).
  3. AKYURT, İ. M. (1998), M.Ö. 2. Binde Anadolu'da Ölü Gömme Adetleri, Türk Tarih Kurumu Yayınları,
  4. VI. Dizi, S. 49, Ankara. ALEXANDER R. L. (1973-76), “The Tyszkiewicz Group of Stamp Cylinders”, Anatolica V, (pp. 141-215).
  5. ALKIM, U. B. ve ALKIM H. (1966), “Gedikli (Karahüyük) Kazısı Birinci Ön Rapor”, Belleten XXX/117, (ss. 1-26).
  6. ALP, S. (1954), “Karahöyük Kazısı”, Belleten Haberler XVIII/71, (ss. 402-404).
  7. ALP, S. (1956), “Konya-Karahöyük Hafriyatı 1953”, Türk Arkeoloji Dergisi VI/I, (ss. 35-37).
  8. ALP, S. (1965), “Güneybatı Anadolu'da Bulunan Erken Bronz Çağı'na Ait Mermer İdoller”, Belleten XXIX/113-116, (ss. 4-14).
  9. ALP, S. (1999),
  10. Hititler'de Şarkı, Müzik ve Dans, Hitit Çağında Anadolu'da Üzüm ve Şarap, Ankara.
  11. ALP, S. (2001), Hitit Çağı'nda Anadolu. Çivi Yazılı ve Hiyeroglif Yazılı Kaynaklar, Ankara.
  12. ANGEL, J. L. (1951), Troy Supplementary Monograph 1, The Human Remains, London. BACVAROV, K. (2006), “Early Neolithic Jar Burials in Southeast Europe, A Comperative Approach”, Documenta Praehistorica XXXIII, (pp. 101-106).
  13. BAR-YOSEF, O. and SILLEN, A. (1993), “Implications of the New Accelerator Date of the Chared Skeletons from Kebara Cave (Mt Carmel), Paléorient 19, (pp. 205-208).
  14. BERTRAM, J. K. (2003), Grab und Bestattunssitten des Späten 3. und 2. Jahrtausends V. Chr. Im Kaukasugebiet, (PhD Thesis) Erscheinungsjahr. BIEŃKOWSKI, P. A. (1982), “Some Remarks on the Practice of Cremation in the Levant”, Levant XIV, (pp. 80-89).
  15. BİLGEN, N. (2005),
  16. Çavlum, Eskişehir Alpu Ovası'nda Bir Orta Tunç Çağı Mezarlığı, Eskişehir. BITTEL, K. (1953), “Osman-kayası, Eine Hehitische Grabstätte”, Mitteilungen der Deutschen Orient Gesellschaft 86, (pp. 37-47).
  17. BITTEL, K. (1981), “Hittite Tempels and High Places in Anatolia and Nord Syria” Tempels and High Places in Biblical Times, Proceedings of the Colloquium in Honour of the Centennial of Hebrew Union College- Jewish Institute of Religion. (pp. 63- 73). BITTEL, K. HERRE, W. OTTEN, H. RÖHRS, M. und SCHÄUBLE, J. (1958), Die Hethitischen Grabfunde von Osmankayası, Wissenschhaftliche Veröffentlichungen Der Deutschen Orient-Gesellschaft 71. BITTEL, K. BOESSNECK, J. DAHM, B. GUTERBOCK, H. G. HAUPTMANN, H. NAUMANN, R. un