KADIN YAZININDA MEDUSA’NIN YENİDEN DOĞUŞU: DİDEM MADAK’IN ŞİİRLERİNDE SÖYLEM

THE RESURRECTION OF THE MEDUSA IN THE FEMININE TEXT: DİDEM MADAK’S POETIC DISCOURSE

Özet

Didem Madak Modern Türk şiirinin Batılı Edebiyat geleneği içinde yetişmiş önemli temsilcilerinden biridir. Bu çalışma, Didem Madak'ın şiirlerini Hélène Cixous'nun ortaya attığı tartışmalar ekseninde ele almakta, Madak'ın şiirsel söyleminin dilin bizzat kendisini sorgulayarak, kapalı göstergeler sistemini nasıl altüst ettiğini göstermektedir. Şairin şiirlerini "kadın yazını" (écriture feminine) olarak okumayı, onun çeşitli figüratif sapmaların yanı sıra kışkırtıcı metaforlarla dolu şiirsel söylemini irdelemeyi ve şiir dilini sorunlaştırmayı amaçlayan bu çalışma, Madak'ın söyleminin referansiyel göstergeler sistemini nasıl sarstığını ve söz konusu dili nasıl sorguladığını ortaya koymaktadır. Cixous'nun ünlü makalesindeki Yunan mitolojisinin önemli figürlerinden, lanetli yüzü ile bakanları taşa çeviren canavar kadın Medusa'ya yaptığı gönderme, kadın öfkesinin yanı sıra, bunun karşısında tedirginliğe düşen erkek kaygısına işaret etmesi bakımından da dikkat çekicidir. Medusa efsanesine yapılan atıf, tartışmayı paternal söylem alanının dışını ifşa eden "kadın yazını"na getirir ve onun "ne olduğundan" çok "ne yaptığı"na vurgu yapar. Dolayısıyla bu çalışma, Madak'ın bugüne kadar mitolojiler tarafından takviye edilmiş ikili karşıtlığı sarsan ironik bir ses olduğunu belirterek, açık uçlu retorik soruların yanı sıra Madak'ın ele avuca sığmaz metaforların kullanıldığı akışkan kadın sesini ve o sese ait söylemi analiz etmektedir. Sonuç olarak bu çalışma, Madak'ın şiirinin kadın yazını çerçevesinde ele alınabileceğini örneklerle göstererek, Medusa'nın arka planda yankılanıp duran kahkahalarına dikkat çekmektedir

Abstract

Didem Madak is one of the representative female voices of modern Turkish Poetry flourished within the tradition of Western influence. With regard to the ideas raised by Hélène Cixous, the paper reveals how Madak’s discourse undermines the closed signification system and puts the very language into question. The paper attempts to read Madak’s poetry as écriture feminine and problematizes her discourse punctuated with ongoing ruptures, eruptions, protrusions and various types of linguistic creativities that subvert and violate the symbolic order. Cixous’ allusive reference to Medusa of Greek mythology is significant in that the monstrous female gorgon’s repugnant face with a curse-power is believed to turn the gazers into stone. Medusa’s visage is considered to be the sign of female rage as well as male anxiety. Direct allusion to the myth of Medusa has heated up the debate as to the production of “écriture feminine,” which, disclosing maternal realm of discourse, highlights the significance of “what women’s writing will do” instead of “what it is.” The paper reveals that Madak has produced a nonlinear discourse of female voice with open-ended rhetorical questions as well as evasive metaphors, adopting a genuine ironic voice that undermines the binaries reinforced so far by mythologies. Thus the paper argues that Didem Madak’s poetry makes it possible to hear the undercurrent laughter of Medusa while roaming on the fringes of écriture féminine