Soğuk Savaş Döneminde Türkiye-İsrail İlişkileri (1948-1991)

Özet

Türkiye II. Dünya Savaşı’nın ardından Ortadoğu’da yeni müttefik arayışına girmiştir. 1948’e kadar Arap ülkeleri ve İran, Türkiye için alternatifsiz ve potansiyel bölgesel müttefik iken, İsrail Devleti’nin kurulması ile Türkiye yeni bir potansiyel müttefike sahip olmuştur. Soğuk Savaş’ın ilk yıllarında Türkiye ve İsrail, demokratik rejimlere sahip, Batılı ülkeler ile iyi ilişkiler içinde olan iki Ortadoğu ülkesidir. 1949’da Türkiye’nin İsrail’i tanıyan ilk Müslüman ülke olmasının ardından iki ülke arasındaki ilişkiler hızla gelişmiştir. İki ülke arasındaki ilişkiler Soğuk Savaş boyunca kopmadan devam etmiş, bunun yanında istikrarlı bir görünüm sergilememiştir. Bu çalışmada Türkiye-İsrail ilişkilerindeki sürekliliğe rağmen istikrarsızlığın nedenleri, iki ülke arasında Soğuk Savaş boyunca devam eden siyasi ilişkiler üzerinden izah edilmiştir.

Abstract

Turkey began to look for new allies in the Middle East following World War II. While Arab states and Iran were the sole regional allies for Turkey until 1948, the establishment of Israel brought a potential ally for Turkey. In the early years of the Cold War, Turkey and Israel were two Middle Eastern states, governed by democratic regimes, and having close relations with Western countries. The relations between the two countries grew rapidly after Turkey became the first Muslim country to recognize Israel’s independence, and these relations continued throughout the Cold War. This study aims to put forth the reasons for the instability of the relations between the two states in spite of its continuity, through an analysis of their political relations in the Cold War period.

Anahtar kelimeler: Türkiye, İsrail, Soğuk Savaş, Arap-İsrail Savaşları, ABD, Kıbrıs